ZOPAS NOG, ZOVEEL LATER

 

ZOPAS NOG, ZOVEEL LATER

 

Moet het nog ontgonnen worden, een werkelijker gezicht, een zekere
toevallige wijze. Een museum vol met personages. Een hunkering naar
een orde die mij niet toegenegen is. Een pose, los van elk heden, een
mogelijkerwijs. Hoe zou ik je ooit in de gaten hebben gekregen buiten
de paradox van het voelen en het dikwijls begrijpen?

 

De melodie al tentoongespreid met het winterse spirituele –
zich waar of onwaar met het bespeuren. Een klank te hebben,
maar in het verborgene –

 

Elbert Gonggrijp

ALSOF EEN HUIS

ALSOF EEN HUIS

 

Langzaam, in een oud era, beroert het
de onderhuidse gebedsoefeningen,
een stem, ver weg van het bekende,
maar o zo duidelijk in het
aanwezige.

 

Heeft het een gelaatsuitdrukking, het
zat naast me, aan de tafel en het
bed, een heilige, een toevertrouwde,
een zoveel beter weten.

 

Het gaat verder dan het begrijpen,
het uit zich des te meer. Vanuit
de verandering van wat ons
samenhoudt, uit het raam gekeken,
de deur wijdopen –

 

Elbert Gonggrijp,
maandag 12 oktober 2026

 

ER VALT TIJD TE DODEN

 

VERLOREN EN VERDWENEN

 

MAAR NIET MINDER BANG

 

VOOR DEGENE DIE

 

TOEN IK NOG VAN NIETS WIST

 

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP - OMGEVING BREEDENBROEK

TENMINSTE HOUDBAAR TOT

 

DAHLIA'S EN ASTERS

 

EEN VAAG VERMOEDEN

 

FOTO ELBERT GONGGRIJP - KASTANJEBOMEN IN DE HERFST - EGMOND AAN DEN HOEF