ALS HET ER ZO HAD UITGEZIEN
Wat zich niet laat interpreteren en laat beschrijven,
zoals het zich
aandient, zich eens heeft voorgedaan, steeds maar meer moet,
kan niet gewijzigd, laat zich niet bijsnijden. Het heeft ruimte
nodig om gedacht te worden, het grenst aan een volledige
tuin, het heeft zijn indrukken wel mee.
Zoetjesaan en mild te blijken, de merel,
het appelboompje, de middelbare leeftijd
mijzelf eigen –
Elbert Gonggrijp,
woensdag 14 oktober 2026
IK ZOU NOOIT
Zijn dit dan de dagen van wat eens weemoed was,
het gelukzalige licht, met een zweem van voorbijgegane
liefde, ergens weer die laatste bladeren, maar nauwelijks
het verval? Dit is een oefening in stilte, een vaag soort
verlangen, amper volwassen, maar reeds bejaard
in het onuitstaanbare rijpen.
Dit is een gebroken liefde, een pijnlijk zoete ervaring,
een zachtjes mompelen in het beschuldigen. Het is niet
aan de tuin dit blijvend te zullen bevestigen –
Elbert Gonggrijp,
14 oktober 2026
GEEN HAIKU
De natuur is in niets zichzelf, moet weer
op orde
komen, gebruikt een roodborst met zijn zang,
heeft aan een merel niet genoeg, ontbreekt
het aan spinnenwebben, draagt zijn laatste
druiven, kent een volledige oktober, maar
zachtjes van licht. Herfst al, maar in het
vergeten reeds het verdwijnen, in het
zoeken geen enkel spoor terug –
Elbert Gonggrijp,
woensdag 14 oktober 2026
