O ZO STIL

O zo stil

N.a.v. optreden gitaarduo “ Dis “

Uitgewerkte notitie

Dat ik dit nog van je horen wilde. De wind ruiste
onafgebroken door de bomen en daar waar wij zaten
verbleef geduldig het warme gras. Wij werden
onszelf zoals het gebruikelijk was.

Er klonk een liedje dat je achteraf niet verwachtte.

De bloemen kleurrijk, maar alledaags prachtig van
palet voor wie ze haastig plukte. Zoals jij leeft
beteken jij zoveel meer voor mij.

Eensluidend speel jij een eigen partij. Waarom je dan
nog te ontmoeten? Een libel ving het licht, ving het zicht,
verdween onmiddellijk toen ik je vermoedde. Het was
in een ogenblik, een oogwenk voorbij.

De gitaar speelde een tergende flamingo. Een zware
zomer van het laat maar waaien, het duister in het lome
lover, de voortjagende witte wolken. Hier ben je voor
mij mijn pure melancholie.

Aanwezig, zoals in muziek de dwarrelende noten,
zoals ook ongeluk bestaat. Maar er bloeien bloemen,
vliegen vlinders, wil van alles.  Het is wachten op  
geduld om het geluk te vervullen –

Elbert Gonggrijp,  Amfitheater “ De Oude Kwekerij “, 
Alkmaar,  zondag 2 juli 2017

HOEWEL

HOEWEL

Notitie

Dit is onverwachts. Wat oogt, weet zich telkens
anders verklaard, spaart die ne vlinder uit die vloog,
die vogel die zijn zang aan je openbaarde.

De hemel klaarde op en werd weer mild van morgen.
Ik kon voorbij mijn zorgen de meest mogelijke wonderen
beleven, zo nu en waarachtig als ik hier sta.

Het leven blijft onweerstaanbaar verkondigen dat
het zichzelf belooft, ook al zou je geloven van niet. De
wind een welwillende vriend zachtjes wijzend
hoe onzichtbaar belangeloos liefde is –

Elbert Gonggrijp, 
tuin Egmond aan den Hoef, 
zondag 2 juli 2017

NOCTURNE

NOCTURNE

Hoe het stilaan donker wordt, beelden overgaan in
geluiden. Hoe een vogel zich klapwiekend verbergt
in de struiken, in het duiden wordt vergist. Hoe
alles wordt vermoed, geen hand voor ogen.

Bij het zingen weet ik het zeker. Hij is zoveel nacht
nu, maar meedogenloos van lied en silhouet. Een
aanhoudend melancholiek subject, een zoveel
verder dromen. Ik kan hem telkens horen.

Tot hij vertrekt. Een nieuwe dag voor later
als jij weer dreigt op te staan. De schemer een
vergevingsgezinde moeder voor het moment
dat alles sluimert tot je het vergeet –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 1 juli 2017

INZICHT

INZICHT

Uitgewerkte notitie

Kleine dingen vissen vanuit het
schier rimpelloze wat ik verkoos te
kiezen, woorden zoeken voor dit
doodgewone bestaande.

Licht schakeert de bladeren naar
een avontuurlijk avondrood, geduld
onthaast de stilte, verdwaalde eenden
aarzelen nieuwsgierig hun twijfel.

Het riet verstart zijn gestalte, wuift
om kalmte, aait de voorzichtige oevers,
de  wolken bedenken hun sluimeren
tot veelvuldig bedaren.

In die tijd verstom ik mij, weet mij
geen enkele andere weg te beseffen.
Hoe vaak ben ik mijzelf zoveel anders
tegengekomen dan hier nu? –

Elbert Gonggrijp, 
slotgracht Egmond aan den Hoef, 
zaterdag 1 juli 2017

QUI VIVE

QUI VIVE

Notitie

Bestookt met indrukken, dit kleine paradijs, een
weelderige tuin. Nog net geen kou of zachtjes aan te
regenen.  Gezien, gevoeld de aanhankelijke wind.
Een onzichtbare hand, een strelende weifeling.

Inclusief de bedoelende mens. Ergens aan de
oppervlakte het willen weten van het verstand.
Onbestemde wolken, een onverhoedse merel,
het alarm in de aanslag.

Inclusief de bedoelende
mens. Het bloeit uitbundig
maar waarvan –

Elbert Gonggrijp,  tuin Egmond aan den Hoef,  zaterdag 1 juli 2017