STATUS QUO

 

Status Quo

 

 

Ach ja, hoe benoem je dat. De ochtend is weer van gras,
dat groene gras van een uitgestelde winter. Niets komt er
werkelijk tot stand, wat er ooit ontstond moet nog
vleugels krijgen – zie hoe de kauwtjes paraderen.

 

En ik? Ook ik heb nog geen weet van deze slapende
wereld, denk er het mijne van. Ik kijk uit het raam,
verlang de toegankelijke uren – zodat ze in mij
voort gaan duren als werkelijk waar.

 

Bedrieglijk de wisselvallige buien boven het landschap
dat zich niet wil laten kennen. Het wil nog van alles, het
vergeet de beloften aan een duidelijker nu. Als dit
mij rest waarom er over te schrijven? –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 9 januari 2021

  

VOORBIJGAAN

Voorbijgaan

 

 

Dit is mijn lot, hier vergaat mijn biografie. Zie het als een kind
dat niet weet waarom het lacht, zie het als een hond die niet weet
waarom hij blaft. Waar zul jij mij vinden, waar breng jij mij heen?
Alles is aan zichzelf zo identiek als gelijk. Voorbij de oorsprong
leeft alles zijn levensteken uit. Dit wil het wezen, daar sta ik,

 

daar moet ik zijn. Een bloem bloeit zijn sterfte bij benadering,
maar een mens beleeft zich wis en waarachtig. Omdat hij niet
anders kan. Daar sta ik dan, maar zal later weldra worden
vergeten. Misschien is het beter zo – een vraagteken te zijn
voor wie ik liefheb, voor de nabestaanden in het onzekere –

 

 

Egmond aan den Hoef,
Elbert Gonggrijp,
donderdag 7 januari 2021