Als laatste
En al die vogels die op de takken balanceren –
ik zou blijven tellen om hun motieven talloos
te beredeneren. Zo vertaalt zich hun tijd
in de winter. Een hang naar blijven, naar
afscheid te zullen nemen.
Omdat het niet anders kan. Hoe ik een
met hen werd, eveneens op de wieken te
gaan – mij eender af te vragen als die vogels.
Een besluiteloze herhaling van mijzelf
naar later –
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 12 januari 2021
Idee-fixe
De decennia met je doornemen. Wanneer kwamen wij
op de eerste plaats, wanneer werden wij vanzelfsprekend
vergeten? Wij hebben er zilverlingen voor weggelegd,
wij hebben tabletten ermee volgeschreven. Voorbij
de tijd wil alles hetzelfde.
We hebben de liefde bedreven op de meest gekke
plekken, wij werden eenmalig beroemd voor het leven.
Bloemen bloeiden zolang we ernaar keken. Wij raakten
ervan overtuigd dat we bestonden, maar vluchtig
voor de eeuwigheid –
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 10 januari 2021
Parallel
Kinderen schallen luidkeels hun stemmen in de
steeg,
maar een lege schommel ontbeert het geluk. Het is mij
teveel verleden tijd, het is toekomstmuziek voor
degene die er ouder mee willen worden.
Vrede kent vele gezichten – een kus op de geschaafde
knie,
de knikkers een voltreffer om het spel mee te beëindigen.
Mochten wij onszelf ooit de uitkomst raden dan leeft elk
voorval een overeenkomstig parallel –
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 9 januari 2021
