AAN ZET

AAN ZET

Voor de liefste

Die liefde voor jou moest maar weer
eens gauw boven tafel, die innerlijke
ernst van mij voorbij, het spel van
minzaam beminnen in de kast.

Bedenk je maar alvast voordat ik
beginnen ga. Het verdriet moet maar
in een emmer, het leven uitgeklapt.

Vreugdevriendelijk en verleidelijk.

Geklommen van de ivoren toren,
weg vanuit het dichterlijk schrift.
Ook houden van kan rijmen,
harmonie verzinnen.

Een tango dansen voor mijn part.
De nacht is nog lang, maar wat
geeft het. Ik zet de eerste zet.

Wat is daarop je antwoord?

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 2 februari 2016

TRUE

TRUE

Naar song Lotte Kestner

Voor de liefste

Wat wij ooit als voor onmogelijk hielden
moet opnieuw ontdekt, met beide handen,
beide monden, beide ogen, beider stem.

Het is ijzig stil in de huiskamer, we wachten
het moment af dat echte liefde, betere woorden
of mooiere stilte, een groter geduld.

De uren verglijden, wij herinneren onszelf
het beste, denken hetzelfde, verlangen een
dieper verlangen. Maar kan het.

De nacht bereidt zich voor op onze stilte,
op ons vuur, op heel dichtbij. We zullen ernaar
moeten luisteren zoals het ooit vroeger.

Zet ik dan die heugelijke stap
naar die onverbeterlijke
waarheid? –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 2 februari 2016

BURN OUT

BURN OUT

De aanhangige apathie.

Valt over de schutting,
ontziet geen Koolmees,

vertraagt de Klimop.

Met de kaalslag van de
Vlier tellen de jaren,
een grauw vliedende lucht,
een nog montere Pergolesi.

Onrustig de kat die niet
voor aanhalen bedoeld
tot een gewenst vrolijker
middag.

Een scherts van een schets
een aanvankelijke melodie,
een langzaam voortschrijden
maar wat of wie.

Het bed wil nog besloten
alsof het zich beter wist –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 2 februari 2016

NAAR OMSTANDIGHEDEN

NAAR OMSTANDIGHEDEN

Naar een gedicht van Herman de Coninck
en muziek van Jacques Brel

Tussen geboorte en dood ingeklemd vraagt
een mensen leven om besef. Vluchtig of
nauwkeurig via schema’s ingepland.

Een muis duurt het kortst, ook het onkruid
heeft weinig tijd, een zwaan gaat misschien
wat langer mee.

Ik zet mijn voetstap nauwgezet, wil het oog
nauwkeurig leren kijken. Je hebt een heel
moment maar voor even.

Zo wil ik de liefde bedrijven, zo helder
elk detail van je lichaam nu het nog kan.

Het lijkt betrekkelijk eenvoudig, maar
net zo angstig bovendien. Achteraf is jou
te missen een reden dat het eigenlijk
zoveel beter.

Kon ik het naïeve jonge kind het was
zoveel anders te wensen. Blij met heel
weinig.

De hemel een grijze maandag zonder
enige bedoeling.

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 1 februari 2016 

OBSCUUR

OBSCUUR

Smartphone gedicht

Het glinsterend onkruid en de nacht. Niet de
gedachte aan dood, maar het verlangen? Het
zachte slapen van een dier dat ik niet ken?

De wakkerende wind bij vlagen de woede en
het onbewuste kind half omgewoeld in zijn
eerste onbepaalde dromen?

Niemand wil naar buiten vluchten, niemand
wenst zich vrijwillig de kilte en de regen, niemand
laat het aan de kat en de hond.

Dat de vogel wordt gegist tussen de krakende
kale takken, een vermoeden van angst en
gedwee. Van beven in stilte

Het is zwart en doet ons schuilen in onze jassen,

maar dat het wintert, dat het onherbergzaam uur,
alles ongenaakbaar wachtend, een mogelijke

desolate ruimte.                                                                                              

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 26 januari 2016