EEN MEEUW, EEN MENS, EEN ZWART

EEN MEEUW, EEN MENS, EEN ZWART GAT
Gedicht uit 1982, eerste " volwassen " gedicht


Klik - Stilstond ik. Wandelende tak
in het oppervlakkig land.

Eén tel oog in mijn oog op 
vloog in stil gefladder.

Het liet mij, hard geschrokken
beelden na van een meeuw,
een mens, een zwart gat.

VERSCHIL

VERSCHIL

Terwijl ik wacht totdat de wereld mij past,
scharniert zij. Ik vraag je hoe het met je gaat,
wordt jij abstract, past jou het werkwoord
werken het meest. Zo is het niet geweest,
wij verwonderden ons wat zich onder
ogen veronderstelde: de bloemetjes
en de bijtjes.

Hoe aan te haken bij die bladstilte.
De goede bedoelingen liggen voor het
oprapen, het draagt een jas van zomer,
het waait geduld in de geruststellende
bomen, wat was ook al weer de vraag.

We eten aan tafel ons maal en wlllen
elkaar niet vergeten. Het duurt nog even
voor de slaap. Wat heb jij gedaan en ik

gelaten. Ach, de onvoorstelbare tijd
en de krampachtige hand –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 27 juni 2017

GERUCHT

GERUCHT

Smartphone opname
Nachtelijk uur

Hoe ironisch een Universum dat vindbaar zal zijn,
in al haar uithoeken slaafs aan de primaire logica.
Sterren ontbraken hun binaire code voor het
priemend oog. De tuin is een liefde in vele
variabelen. Wie niet goed naar haar uitkijkt
vergeet haar personages, de geleidelijke groei.

Het wordt tijd voor schaamte. Uit het zicht verdwijnt

de einder, al wat zich van een duidelijker bestaan
vergewiste. Een handreiking, de wansmaak van de
nonchalante kikkers die lichtjaren verder hun
muzikale nostalgie tot heimwee bederven.

Het is wachten op de trage slakken, hun vlekkeloos
smachten. Hoe beminnelijk is het kijken om achterom
gekeken de naakte waarheid in te zien? Als ik doodga
ontvlucht mij dan, zaai nieuwe zaden van zomer.
Ontluik de loftrompet. Zodra ik aan jou twijfel
weet ik zeker dat ik van je hou –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den hoef,  dinsdag 27 juni 2017

ZEN

ZEN

De zin van het zinloze*
Smartphone opname

Wat ik niet ben is overig van patronen,
rangschikt een tuin tot leven, legt zomer
bloot. Vanuit de liefde herken ik jouw
sjabloon, volg ik blindelings het

zoetgevooisde welven.

Wat het niet is rangschikt zich in het licht,
opent mijn ware ik, schud licht en schaduw
op. In de bomen het duizendmaal geraas
van stilte, de kraaien achterna.

Hier gebeurt het, maar in
wiens waarachtige naam? In
de wind de vergeefse poging
tot willen begrijpen –

Elbert Gonggrijp, 
tuin Egmond aan den Hoef, 
maandag 26 juni 2017

(* N.a.v. titel en subtitel boekje over Zen)

EVENTUEEL

EVENTUEEL

Uitgewerkte Smartphone opname

Het moment dat je dwingt niet op te staan,
je in feite het zwijgen oplegt. Een Waterjuffer
op je been aanbeland, toen het bankje je tot
stilstand bracht.

Hoeveel wachten past er in een mens, aan deze
rand van deze roerloze vijver, dit voortdurende
water? Hij kijkt je meewarig aan, maar kijk
jij zoals hij, al wachtend?

Het is een duel van geduld, een wedstrijd van
oponthoud. Ga nooit bij mij weg, kom altijd terug.
Ik kijk mij hedendaagser dan ik ooit eerder kon,
zie zijn aarzeling, hervind mijn plaats. Hij is zo
veelzeggend weg straks –

Elbert Gonggrijp, 
slotgracht Egmond aan den Hoef, 
maandag 26 juni 2017

Foto @ Jetske Fotografie

STOÏCIJNS

STOÏCIJNS
Uitgewerkte Smartphone opname

Filosoferen leidt af van de ernst van de zaak.
Zij verwijdert zich van de bron zoals de wetenschap
haar monddood maakt in het alsmaar willen verklaren.
Dat het leven een wonder mag heten is niet waar. Dat
ik blijf bestaan en dat ik dat besef heeft mogelijk een
reden, maar ontbreekt een zekere pointe.

Wat is echt en onecht. In de nacht waaien verwoed
de bladeren van de oude kastanje, verliest het licht haar
waarde, vergis ik mij de meest mogelijke bloeiende bloemen.

Niets pertinenter dan dit ogenschijnlijk nu. Wat ik beweer
zoekt cijfers achter de komma of een oeverloze discussie
over elk nijpend waarom.

Ik blijf stoïcijns zitten en bevraag
de tuin retorisch haar origine –

Elbert Gonggrijp,  tuin Egmond aan den Hoef,  zondag 25 juni 2017