BURN OUT

BURN OUT

De aanhangige apathie.

Valt over de schutting,
ontziet geen Koolmees,

vertraagt de Klimop.

Met de kaalslag van de
Vlier tellen de jaren,
een grauw vliedende lucht,
een nog montere Pergolesi.

Onrustig de kat die niet
voor aanhalen bedoeld
tot een gewenst vrolijker
middag.

Een scherts van een schets
een aanvankelijke melodie,
een langzaam voortschrijden
maar wat of wie.

Het bed wil nog besloten
alsof het zich beter wist –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 2 februari 2016

NAAR OMSTANDIGHEDEN

NAAR OMSTANDIGHEDEN

Naar een gedicht van Herman de Coninck
en muziek van Jacques Brel

Tussen geboorte en dood ingeklemd vraagt
een mensen leven om besef. Vluchtig of
nauwkeurig via schema’s ingepland.

Een muis duurt het kortst, ook het onkruid
heeft weinig tijd, een zwaan gaat misschien
wat langer mee.

Ik zet mijn voetstap nauwgezet, wil het oog
nauwkeurig leren kijken. Je hebt een heel
moment maar voor even.

Zo wil ik de liefde bedrijven, zo helder
elk detail van je lichaam nu het nog kan.

Het lijkt betrekkelijk eenvoudig, maar
net zo angstig bovendien. Achteraf is jou
te missen een reden dat het eigenlijk
zoveel beter.

Kon ik het naïeve jonge kind het was
zoveel anders te wensen. Blij met heel
weinig.

De hemel een grijze maandag zonder
enige bedoeling.

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 1 februari 2016 

OBSCUUR

OBSCUUR

Smartphone gedicht

Het glinsterend onkruid en de nacht. Niet de
gedachte aan dood, maar het verlangen? Het
zachte slapen van een dier dat ik niet ken?

De wakkerende wind bij vlagen de woede en
het onbewuste kind half omgewoeld in zijn
eerste onbepaalde dromen?

Niemand wil naar buiten vluchten, niemand
wenst zich vrijwillig de kilte en de regen, niemand
laat het aan de kat en de hond.

Dat de vogel wordt gegist tussen de krakende
kale takken, een vermoeden van angst en
gedwee. Van beven in stilte

Het is zwart en doet ons schuilen in onze jassen,

maar dat het wintert, dat het onherbergzaam uur,
alles ongenaakbaar wachtend, een mogelijke

desolate ruimte.                                                                                              

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 26 januari 2016

ALL MINE

ALL MINE
N.a.v. dichtregel Sylvie Marie
en titel Portishead


De katten krabben secuur
grote gaten naar behoefte
in de natte onwillige
winterse aarde.

Ik loop een wankele pas
door de net verworven buurt.
Ik moet mijzelf nog een
daadwerkelijk thuis, maar
mijn tegenstribbelend
lichaam.

Overal wil weer het
aarzelend licht. Ik trek het
beeld mijn netvlies in.
Het zijn weer zo van die
dagen.

De kleinste dingen. Maar
wat is dan de definitie
van geluk?

Je lacht weer als vanouds. We
hebben het grootste onheil
overwonnen. Zon en schaduw
van elkaar gescheiden. Leven
tot een nieuwe draad en daad.

Er heerst geen stilte,
maar het geschetter
van welwillende
spreeuwen.

Hoe relatief dan de
voorgewende zorgen -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 26 januari 2016

Geen sprookje

Geen sprookje


Als het leven een column was zou ik het soms
liever anders omschrijven of met mooie plaatjes
erbij. Of met een spannender verhaal met heel
bekende sterren die dan langzaam in beeld
als in slow motion.

Een fabel waarin dieren wijs van onrecht
spreken. Dat je erom kon glimlachen om
al die navrante feiten. Een dagelijks wordt
vervolgd om van te kunnen smullen.

Soms trekken er wolken voor je gezicht en
maakt de tijd de dingen schrijnend. Dat elke
stap die je buiten de deur zet een moeizame
is en dat het lijkt alsof er geen licht aan het
eind van de tunnel, de toekomst onzeker.

Soms is iets nieuws verzinnen iets zwaars,
laten de gebeurtenissen het niet toe om de
woorden op een rijtje. Je kijkt meewarig
voor je uit en bedenkt je hoe nu verder.

Het plot ver te zoeken en de deur voorlopig
dicht. Maar je gaat omdat je moet, je wilt
omdat het zal. Maar dat het klaar is waar
je staat al leef je bijkans met je ogen dicht -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 25 januari 2015

Sante

Santé

We klinken ons de glazen
tot een zoveelste belofte voor
later. Misschien herlezen
wij opnieuw die poëzie
die ons raakte tot een
eendere bezieling.

Ik vroeg je nooit om te
blijven, maar je deed het.
In je ogen bleef het twinkelen
van plezier nu we toch en
desondanks weer nieuwe
dingen.

Te toosten op geluk. Ook
deze stad, hoe mistroostig
tussen haar daken ook,
glimlacht ervan.

Het is de kortste weg
naar een langzaam herstel.
Hierin wil ik blijven, hierin
wil ik avant le lettre
behoudens mijn pen.

Uit het raam de voorzichtige
voorbijgangers die niet vragen
om meer –

Elbert Gonggrijp,  Haarlem,  zondag 24 januari 2016

ONTCIJFERING

Ontcijfering

N.a.v. mijn psychose en het lezen
van de dichteres Sylvie Marie

Gesprekken bewegen een glissando
waaruit ik steekproefsgewijs iets
van betekenis vis.

Ik ben dichtbij je, zeg je, ik blijf
dichtbij je tot het oog breekt.

Ik denk aan scholen mensen die

zich apen gapend werpen op het

vlakke strand van hun verstand.

Vind mij maar ergens hier en passant.
Ik heb mij hier eerder mijzelf
meedogenloos verloren.

Een tas met aantekeningen
ternauwernood teruggevonden
en de wartaal ijlings ontward.

Het runenschrift ontcijferd
bij de café au latte terwijl jij
peinzend wijst op de hier
uitgestalde symboliek.

Ik ben zo gek nog niet, maar
het joelend kleine kind vindt
de ouders tot bedaren.

U bevindt zich hier. Hotel
Brinkmann. Haarlem. Het toilet
is een pictogram en even haal
ik opgelucht adem –

Elbert Gonggrijp,  Haarlem,  zondag 24 januari 2016