STAR

STAR

Duindagboek 7

Uitgewerkte Smartphone opname

Een tomeloos geduld voor deze onverschillige vrienden,
een skyline nooit recht toe recht aan tot een zekere
onhoudbare afstand. De duinen winters van reserve.

De lucht doemt verbitterd naar eventuele regen. Ik
onderzoek mijn kansen de onophoudelijke zang
van piepers te evenaren. Zij vallen een voor een

in trillers in het duin.

De paarden grazen eentonig de karige hellingen. De
duinmeertjes rillen in het licht, een schaars overblijfsel
van wat zich eerder zoveel vrolijker beaamde.

Dat de kale berken nog wit van sterfte –

Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Egmond aan den Hoef,  dinsdag 22 maart 2016

Foto Elbert Gonggrijp

DETAIL

DETAIL

KNNV excursie Bergen, Duinvermaak

Uitgewerkte Smartphone opname

Het spinrag van zonlicht omfloerst de fijnmazige takken, het
water verroert in spikkelige schittering, de kurkdroge heide
hapt naar adem een datum voor een werkelijke lente, de

trage schaduwen zoeken jachtig naar stilte.

De wolken drijven als tevreden luchtschepen langs het azuur

en in ons spoor doemt een eerste vlug grage Citroentje. Een
euvele vondst. Om je te heugen en te verheugen. Dat het
zo helder voor de geest elke keer als nieuw.

Ondertussen raast de wind een onophoudelijk verwijt door

dit landschap dat zich bedoeld heeft om te beminnen, maar zo

onmogelijk valt te doorgronden. Een worsteling van dagelijks
overleven of een dag open als een welkome aangelegenheid.

Onderscheiden heeft hier telkens iets wetmatigs, maar de vogels

blijven ongezien onhoorbaar. Tot die ene felle donder
Winterkoning –

Elbert Gonggrijp,  Bergen,  PWN duingebied ingang Duinvermaak,

Woensdag 16 maart 2016

Foto Elbert Gonggrijp

BE-#)

BE-30

Duindagboek 6

De code van het bankje waar ik zit

Uitgewerkte Smartphone opname

In een vervagend kunstig impressionisme voltooit
dit helm beplante ruigteduin bijna een soort van
vrolijkheid, een zachte toets van liefde.

Buiten de wakkerende wind beroeren de tinten
als uiterst aangenaam. In iedereen absent kun je er

bijna je gedachten over horen praten.

Dit barre biotoop wil ooit zonder blikken of blozen

een vollediger betekenis openbaren als ik maar
wist hoe deze te doorvorsen.

Maar het heeft een potentie vanuit het wachten

uiteindelijk te ontstaan. De duinen een zekere

personificatie van een steeds hechtere
ontmoeting –

Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Egmond aan den Hoef,  donderdag 17 maart 2016

Foto Elbert Gonggrijp

INTRINSIEK

INTRINSIEK

Duindagboek 5

Uitgewerkte opname Smartphone

Dit is een voorjaar met de deur vooralsnog
gesloten, struiken harder dan mijmering,
zang nog uiterst onbeholpen, treuzelende

duinenrijen naar de einder.

Dat je mag spieden waar het zit. Een
omfloerste grijsheid van verinnerlijking,
een stilgezette tijd alsof het winter en
de koude bijna bar.

Hier dragen voeten mij op koers naar
een bijna voorwereldlijke wereld. Het
groen latent aanwezig, maar de kaalte
des te meer.

Geen mens te bekennen dan mijn eigen
bedachte gedachtengoed en een allesomvattende
dominante inperkende horizon. Hoe raakt
dit beeld daadwerkelijk doorgrond?

De zon op een lager pitje dan ooit –

Elbert Gonggrijp,  PWN duinen,  Bergen aan Zee,  dinsdag 15 maart 2016

Foto: Elbert Gonggrijp

WERELDPOEZIEDAG 2016

Nog maar eens voor het laatst gedeeld.... Komt allen....

IMAGINAIR

IMAGINIAR

Smartphone opname

 

In het bedachtzaam flaneren langs de windstilte,
de kust in vele grijzen toonaarden fascinerend,
de gekleurde vlieger statisch gescherpt aan een lijn
en een verte bedachtzaam bijna onzichtbaar
een contrast.

De Kokmeeuw een zachte poging tot een verwoede

landing, de golven aarzelend behoedzaam zich
klaarmakend voor het uitvloeien op de vloedlijn,
de hengelaar geduldig voor Schar en Bot, de schelpen
gebroken of gaafrandig als pixels vermiljoenvoudigd
en het eenzame licht van de zon vermoed.

Alles vertraagd tot inkeer die Zen boeddhistisch
onverwacht verwacht zich inspant tot de ribbels
in het zand en de kreken die tot voor kort hier
waren gebleken in een onverhoedse vloed die korte

metten maakt met het bevroren gewaand beeld.

Een rand van schuim het restant –

 

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan Zee,  vrijdag 11 maart 2016
Foto Elbert Gonggrijp



  

KRUISBERG

KRUISBERG

KNNV excursie duinen Heemskerk
N.a.v. opname met Smartphone

 

Hetgeen dat al kiemt en groeit in luttele bloei of op
de open weide de Grote Lijster schutterig van
wankelpas voorziet.

In zompig bos het vele mos een velerlei vochtig gradiënt
om in zoveel verraderlijke veranderlijke variëteiten
bijna schier hetzelfde te gelijken.

Dat het Mosbloempje hongert naar een woekerend
succes, verspreiding langs Heeren wegen, een rappend
tempo terwijl de zeldzaamheid eertijds.

En de voormalige roggeakkers bereid tot ontvangst
van verdwenen akkeronkruid en Patrijs. Het is een

imaginair iets in dromerige gedachten denkbeeldig
te beseffen.

Een echoënd verleden onder het aangezicht van de

Kruisberg neergelegd terwijl in de takken de speelse
en grillige lijnen van verblijdend zonlicht.

Een binnenduinrand van nieuwsgierigheid te

determineren naar soort of enig andere beleving
wederzijds. Een oud soort ontluiken reikend naar
een nieuwe belofte van een hoopvoller lente –

 

Elbert Gonggrijp,  Heemskerk/Egmond aan den Hoef, 

woensdag 9 maart/donderdag 10 maart 2016
Foto Elbert Gonggrijp 

BEGINSEL

BEGINSEL

Duindagboek 4

Uitgewerkte Smartphone opname

 

Nu dreigen er bij het late tegenlicht de sinistere silhouetten
van een onaards landschap. De borstelige Wilgentwijgen
met de minst geringste katjes haast onzichtbaar voor het oog.

De Graspieper ijlt van angst zijn vlucht of daalt in parachute
zijn ziedende zang. Waaruit blijkt het belang van zijn daadwerkelijke

positie? Ik zie een komen en gaan zonder enig haperen.

De duinen wachten als grootouders op hun kinderen, liggen
steevast op de loer, maar verhinderen de lente niet. Wat zich
aan mij voordoet  wil verstoppertje, een zoekplaatje voor velen.

De wolken tooien aaneengeregen de kille koude, ik moet een

zoveelste weg terug. Vrede houdt hier iets statigs, graast als paarden,
vindt voetsporen als vergankelijke fossielen in het berustend zand.

Ik kan al vrienden worden, zo voorlopig en bedacht
als deze nieuwe voorzichtige woorden, een vooralsnog
eerst getrachte poging –

 

Elbert Gonggrijp,  PWN gebied Egmond aan den Hoef/thuis,  maandag 7 maart 2016
Foto Elbert Gonggrijp

Een gedicht voor in de tuin

Een gedicht voor in de tuin

In Memoriam E.V., een goede vriendin,
een goede dichteres

Als je alles hebt gehad, zal het
nog eens zingen, overdag of
in de nacht – je eraan te
herinneren

hoe dichtbij het wel niet was

– tijd dat alles van zichzelf
sprak – geboorte, groei,
sterfte –

en niets te willen ondernemen,

hier, in dit ogenblik zonder
ruggenspraak.

Het zal daar zijn en zich laten
zien, horen, ruiken: een tuin,
dat ik er aan kom en

je nooit zal gaan verlaten
tot het gras – vochtig en gewillig –

vraagt om te gaan liggen

en jij, jij zult je niet vergissen

en mij vinden tot deze
aarde.

In de lege stoelen nog geen
bezitter, in de stilte slechts
mijn zang – de kilte

overwonnen, zoals een
voetstap in de leegte. Je
zult mij erin herkennen,

het tuinhek openen tot de
grenzen van mijn verte

Elbert Gonggrijp,  2011,  dichtbundel “ Voorbij elk Kijken “

Foto: Prinsenhof Groningen waar zowel mijn goede vriendin als ik ons erg thuis voelden. Misschien heeft zij daar haar eigen " 7 gedichten voor in een tuin " gesitueerd.