ONWILLEKEURIG

ONWILLEKEURIG

Landjuwelen
Antwoord op Gemma “ De route “

Geluk is een overweging, het onbeschrijflijke te laten
prevaleren opdat het onooglijke overzichtelijk wordt: de
worsteling van het embryo met zijn DNA, het blad
te kronkelen naar zijn ontvouwing in het voortvarende
licht, blastula en chlorofyl eigen.

Het waagt zich met sneltreinvaart voorbij de dood, kent
de onzichtbare wetten van Hier naar Later, een meanderen
dat ongenadig toekomst zou doen heten. Ik waan mij de
gepreoccupeerde mens die voortdurend op zijn qui vive
naar het onverhoedse speurt.

Ik struikel bijkans in de struiklaag van de ongekende
mogelijkheden. In het verborgene het idee fixe dat alles
krioelt omdat het zich een weg baant naar een nieuw

era van overleven, dood en verderf een eindeloos

nieuw beginnen.

In het schoonschrift dat zich evolutie zou doen lezen,
ontbreken de hiaten van een meer dan toevallige
verwondering, een non-causale logica dat het kind
onherroepelijk naar schoonheid doet bevragen.
Het innerlijke waarom zonder toevalstreffers.

Door de woestenij van het oorspronkelijke Zelf de
feitelijke weg willen slechten. Maar het verstand
beknot omwille een beter begrip wat zo zonder
definitie zichzelf zoveel duidelijker uitte –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 12 juni 2016  
 

TOEVALSTREFFER

TOEVALSTREFFER

Duingedichtendagboek 20
Uitgewerkt geschreven ter plekke gedicht

In het zachte deinen van een mild vertrouwen
stellen de bloesemende duinen mij gerust in
wat onberispelijk stilte behelst.

Het zingt er de reeksen omheen, de Graspieper
en de Grasmus of het leven een lieve lust.
Een groteske vlucht om als toevalstreffer
onzichtbaar het struikgewas te verwerven.

In het bedaarde areaal grondvest ik de

geruststellende gedachte dat alles altijd aan

mijn zijde is gebleken, leeftijdloos, bar en bloot.

De lucht trilt ervan. Het weidse stilleven
een mantel, maar in hoeverre werkelijke
liefde? Wie observeert weet van sterven
na dood.

De wolken op naderend onweer, de toekomst
een voortvluchtige finale. De zon ongenaakbaar
de schijn dat alles alsmaar mooier –

Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Bergen aan Zee,  zaterdag 11 juni 2016

Schets Elbert Gonggrijp,  zaterdag 11 juni 2016, zwarte vulpen

Foto Elbert Gonggrijp, begin mei 2016

MIMICRY

MIMICRY

Duindagboekgedicht 19

Uitgewerkte Smartphone opname

In een afkoelende zwoele laatste avond jaagt men Koekoeken na
de innerlijke angst zich hier met een bevuild nest te gedragen.
Er nauwelijks op beducht stipte ik die verbazing aan die
haar stilte liet doorbreken. Een roekeloos roepen, maar
ergens behoedzaam veilig verder.

Het zwerk een geleidelijk vergrijzen aan de einder alsof er in deze
apotheose een ommekeer zou zwaaien. De lucht betrokken voor een

zoveelste maal in een zomer die maar deels de kans wilde lukken.
Lege kilometerhokken vlinders en mezen het drama indachtig.

Het duin vertolkt immer zijn onmiskenbare oeuvre. Ergens nog een

Koekoek lachend om het meest. Het baldadige ei als teerling geworpen

in zijn onverbiddelijke heerschappij. Het is een wereld van dood en

verderf, maar wat let je –

Elbert Gonggrijp, PWN duinen Bergen aan Zee,  vrijdag 10 juni 2016

Foto's Elbert Gonggrijp, vrijdag 10 juni 2016

ABRUPT

ABRUPT

Landjuwelen

Antwoord op Gemma “ Hij zag het “

Als de tijd niet kiemt, ik oorzaak en gevolg niet
overzie, vanuit de ongekende wetten niet de Merel,
de Vlinder en het ongeboren kind van vriendschap

en geluk kan bedienen.

De zomer raaskalt donder en wind, zindert zon
in voor- en tegenspoed. Een dreiging van een
trieste stilstand, de oogjes toegeknepen in
het harnas gestorven, het ei verkild verlaten.

De liefde een relaas van relict, een verstierde vrede.

Een ongenuanceerde onheilstijding. Als ratten
gevangen in onze moestuinen niets beter te
kunnen beheren.

De planeet op drift. Moeder Gaia wenst alles
teruggeworpen in haar schoot, leven en dood. Een
nieuw nest te bouwen vanuit vuur, magma, as.
Verstard de foetus in een nieuw Pompeï.

Even onaangenaam verrast als

toen het zich vergiste –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 8 juni 2016

Foto: elkaar omarmende slachtoffers van de vulkaanuitbarsting van de Vesuvius in 79 na Chr. waarbij Pompei totaal werd vernietigd. 

ABRUPT

ABRUPT

Landjuwelen

Antwoord op Gemma “ Hij zag het “

Als de tijd niet kiemt, ik oorzaak en gevolg niet
overzie, vanuit de ongekende wetten niet de Merel,
de Vlinder en het ongeboren kind van vriendschap

en geluk kan bedienen.

De zomer raaskalt donder en wind, zindert zon
in voor- en tegenspoed. Een dreiging van een
trieste stilstand, de oogjes toegeknepen in
het harnas gestorven, het ei verkild verlaten.

De liefde een relaas van relict, een verstierde vrede.

Een ongenuanceerde onheilstijding. Als ratten
gevangen in onze moestuinen niets beter te
kunnen beheren.

De planeet op drift. Moeder Gaia wenst alles
teruggeworpen in haar schoot, leven en dood. Een
nieuw nest te bouwen vanuit vuur, magma, as.
Verstard de foetus in een nieuw Pompeï.

Even onaangenaam verrast als

toen het zich vergiste –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 8 juni 2016

Foto: elkaar omarmende slachtoffers van de vulkaanuitbarsting van de Vesuvius in 79 na Chr. waarbij Pompei totaal werd vernietigd.