WHAT'S INSIDE

WHAT’S INSIDE
Naar een foto van Judith in den Bosch
“ When thoughts are whispering “

Of ik ertoe doe als ik mijzelf zwijg, naar eenvoud neig. Een
flauwe zweem van ironie in het licht. Hier ben ik het persoonlijk echt,
dichterbij dan de tijd voorbij. Ik ben nu ergens verder weg, maar
hier, hier ben ik er voor je echt.

Hoewel ik er niets over zeg. De lens ving het bestaande beeld,
als was het in een flits. Beschaam mij niet als ik om afstand vraag.
Zoals ik mij bedoel blijf ik vaag, hoe eerlijk ook. Raad mij, vergeet
mij, koester mij, vul mij in.

Ik verschaf en bekras mij het alibi van
het absoluut afwezig zijn –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 8 maart 2017

Foto @ Judith in den Bosch

NIET TERZAKE

NIET TERZAKE

Naar schilderij George Rorris
Getipt door Facebook vriend Rob van der Doe

Weggezet in je vaal portret in een kinderachtig oud roze
van rimpelwangen en lauwe thee. De achtergrond dringt zich
veelzeggender op dan wat jij ervan vond, schuchter met
de verfstreek tegen.

Waar kijk je naar of was het eerder een nergens zo ergens,
verdwijnt je gezicht net als het zicht in het verdwijnen? Ik kijk
steeds meer van je vandaan, een onbeduidende plek,
een vergeten veeg in je bestaan.

Hoeveel ouderdom kan het verdragen? Jij nog zo jong
weliswaar, maar alsof iets niet op komt dagen. Waar ben
je? Je bent er nog, je dwingt mij vanachter de rand
naar jou opzij. Een schets, een geringe pose.

Uit het doek getild wil je aandacht, behoeftiger
dan de omgeving schreeuwt naar dromen. Je staat
er en ik zoek vergeefs je onmogelijke ogen –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 8 maart 2017

Schilderij @ George Rorris

ZELFS DAN

ZELFS DAN

Voor mijn liefste

Zelfs als je er niet bent bent, zelfs dan. Als de wereld
vergaat, als de Grutto te laat, als het regent dat het ervan
druilt. Als jij niet dichter op de huid, geen woord van mij
verstaat. Als ik nog moet, als jij nog zou.

Als je elders bent en ik aan je denk, zoals jij aan mij.
Ook al begint vertraagd de dag, doorklieft een meeuw
stuurs de morgen, verwezenlijkt zich voorzichtig groen
en bloei. Dat het nog moet. Zoals het zou.  

Een kwestie van trouw. Het is het besef dat leven van
zichzelf een werkwoord is. Als jij om mij geeft, als ik met
jou leef, als je de dag van alledag niet alledaags beleeft.
Als het moest zoals het zou. Zelfs dan.

In een enkel gebaar van ik hou van jou. Maar hoe
nauwkeurig zeg je dit nou of laat je dit aan het lijf, aan de
ongrijpbare gebarentaal? De tersluikse oogopslag? Jij
bent zo hier zoals daar. Jij krijgt mij telkens voor elkaar.

Zelfs ik er even niet ben, zelfs dan.

Zelfs als jij er niet bent. Zelfs als het
nog moet, nog zou –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 8 maart 2017

Selfie Conny Lahnstien

NIET

NIET

Naar foto Judith in den Bosch

Zoveel nog overig, maar de aanhaaltekens van de nacht. Een stevige
omarming van het strijklicht. Iedereen mocht je, maar wie mist je nu op de
weg terug? Ik ets jouw pijn in jouw ziel, wrijf elke pogen tot realisatie uit.
Alsof het ooit beter had geleken.

Hier sta je, jouw schaduwen achterna, verbetener en grilliger dan
de lankmoedige uren. Iets moet zich nog een ware stem verwezenlijken,
maar het ontgaat je, het ontroert je, beneemt uiteindelijk je adem.

Vervolgens ga je de laan af, komt ergens aan, wordt een individu, ergens
daar, onmetelijk in de verte. Alsof het iemand wat scheelde dat je iets
bereikt had, iets van een weloverwogen stilstand –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 7 maart 2017

Fotografe @ Judith in den Bosch

NEW DAWN FADES

New dawn fades

Naar foto van judith in den Bosch

Wat onder zich als leven afspeelt kan net zo goed boven.
Het verduistert wat je erin dacht te zien, lucht en rottend
water. Het is essentieel de spiegeling van de kinderziel te
herzien. Vergane tijd achter te laten.

Een stokje op te rapen en maar poeren in de modder.
Dreigende bellen van onheil opboeren uit het onzichtbare.
Waar de vissen en de kikkers verblijven moet
veel onschuld heersen.

Het licht draalt tussen vallen en opgaan. Het schikt
zich ternauwernood in de boerensloot. Het bekwaamt
je in zijn geheimenissen. Maar zo ligt het, in twijfel,

zijn trage vooruitgang. Er valt gewis een lente te redden,
maar met een onduidelijk begin, tegen elk verwachten. Het
blijft immers geduldig bij zijn schone schijn –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef, 
dinsdag 7 maart 2017

Fotografe - @ Judith in den Bosch - gelijknamige titel