BETER

Beter
Uitgewerkte I-Phone opname

Dralen naar beneden te gaan om te zien hoe
door het raam een stille ochtend gracieus haar
kalmte bewaarde. Ik daarentegen moest nog
zien hoe er het van kwam.

Hoe oponthoud zich uiteindelijk om zou zetten
in dadendrang. Ik was enkel gewaar van de gevallen
bladeren, moest mijzelf nog een heel huis benaderen,
de vliedende tijd voorbij.

Wat wilde ik van mij? Even bederfelijk als
de herfst, even vluchtig als de pen het vers, even
onverschillig als de katten op het bed. Waar
was dan mijn toevluchtsoord?

Terwijl de dag verstrijkt keer ik op mijn
schreden terug. Laat mij maar traag het lot
passeren en wachten tot ik beter word,
geduld te oefenen voor later handelen –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 18 oktober 2018

OGENSCHIJNLIJK

Ogenschijnlijk
Uitgewerkte I-Phone opname

Zo staan zij hier maar – bloeiend en stervend wanordelijk
door elkaar. Ten teken van een uiteindelijke herfst – laatste
vlinders en bijen bijeen, het licht een toonzetting, blond,
teer, een zeker afscheid – verwelkend blad dat steeds
vaker al cirkelend de grond raakt.

Hier, in dit huidig domein zoekt het leven een slotakkoord,
beweegt het wat voor zich uit, wijst aan wat betrekkelijk is.
Ligt voor het oprapen, heeft uiteindelijk het nakijken.
Illustreert een zekere entourage geënsceneerd
voor een laatste finale.

Geleidelijk voor de trage blik
zien wat ogenschijnlijk blijvend is
zonder enig werkelijk idee –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 18 oktober 2018

ONGEACHT

Ongeacht
Uitgewerkte I-Phone opname

Wanneer de wereld niet lijkt te vergaan. Men
lacht op deze zonnige dag alsof geluk niets anders
was dan een doodgewone warme dag. Ik zag hoe

de natuur haar herfst trachtte te vergeten, hoe
bloemen bloeiden alsof de zomer in oktober.

Ik heb mijn oordeel voorlopig nog niet klaar, het zou
toevallig gewoon eens anders dan anders. Maar de klok
tikt zijn onontkoombaar uur. Dat de vogels weliswaar
vluchten als altijd in toch steeds dezelfde trek zoals
ook de dagen allengs zullen korten.

Het is misschien vreemd, het is misschien anders,
wat ik er ook van zie, het blijft behelpen het te kunnen
begrijpen. Alles verdwijnt toch van lieverlee hoezeer
het ook had willen blijven. Dat het blad kwijnt en
wegvalt in een tijd die voortschrijdt ongeacht –

Elbert Gonggrijp,
tuin Egmond aan den Hoef,
woensdag 17 oktober 2018

ZOMAAR

ZOMAAR
Voor mijn liefste

Er waren rozen, zomaar, uit liefde. Ooit had ik
het zelf anders bedoeld, vond ik voor jou het woord
zomaar uit, zachtjes voor mij uitgespeld, zomaar,
met een kaartje erbij. Ik deed het zonder
waarom of waarvoor.

Nu ik ziek ben kijk ik naar precies dezelfde rozen,
maar anders, in een andere tijd, een ander waarom,
een ander zomaar. Ik voel stilte opkomen, is het
geluk, het is jou, iets in jou dat net zo goed
mij toebehoorde.

Ondertussen bekwamen zich de rozen net zo
eender in hun bloeien en verwelken, zolang de
tijd het verdraagt, zolang de vaas het schikt,
zolang vreugde en verdriet –

Gedicht + Foto Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 14 oktober 2018

Rozen voor mij van Conny Lahnstein...

SNAPSHOT

stephengill.co.uk

ONDER ANDEREN

Onder anderen
N.a.v. column Ellie Schmitz – “ Geduld “

t.a.v. het woord “ Leefrust “

Dit is het huis dat met je zal praten, hier zullen de treden
kraken, je zult niemand herkennen, zij waren daar, het meisje
meewarig starend uit ramen, de grootmoeder wachtend in
de tuin, geduldige handen wroetend in de aarde.

Je hebt hen nooit echt gekend, zij zien jou voor zich, ze
hebben jou gezocht om je terug te vinden, hier staan ze voor
je, in een heel oud huis, om je te begroeten, je te mogen
ontmoeten, je te ontvangen met open armen.

Heimwee krijgt een nieuw gezicht, raakt aan een vergeten
vroeger. Wat destijds verloren werd gedacht blijkt een gastvrij
vertoeven. Hoe zou het zijn die sleutel toe te behoren? Ze

zouden je zien staan, van verre weer herkennen  –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 11 oktober 2018

Website Ellie Schmitz: www.ellieschmitz.nl