OGENSCHIJNLIJK

OGENSCHIJNLIJK
Duindagboekgedicht 139
Uitgewerkte IPhone opname

Het duin rangschikt zich langs zijn vele plooiingen, veinst
een zonovergoten lichaam. Een vriendelijke openbaring
die summier naar lente neigt. De kou echter blijkt van
deze tijd. Het is het barre onderkomen van die dromen
die nog niet haalbaar zijn gebleken.

Absentie kleeft aan dit gebied. Dor en leeg kennen hier geen
substitutie. Wat ontbreekt heeft aan beloften niet genoeg. In
het volle licht wacht dit barre oord op zijn nieuwe gasten.
De Boomleeuwerik daarentegen verrast je met zijn zang,
vertelt je dat het allemaal weer anders kan –

Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
vrijdag 7 februari 2020

DE KANTELENDE WERELD - Gecorrigeerde versie

De kantelende wereld
In Memoriam Menno Wigman

Later, als ik je zou hebben leren begrijpen. Maar er kwam nooit
een later, de laatste sigaret was inderdaad de laatste. Het leven kort
en kordaat een strak metrum van ademen. Waar emotie tekort
schoot viel dan uiteindelijk het doek.

Ik had je het liefst zo achtergelaten, want wat zijn nu mijn woorden?
Je had er zelf meer dan genoeg. Je verspilde er niet één. Je draaide
er niet omheen. Zoals je ging. Veel te vroeg. Je donker silhouet.
Niet meer omgekeken. Dan het onvermijdelijke einde.

Jij maakte het verschil. Alles wat ik zeggen wil kan nog rijpen,
maar jij blijft afgerond onaf napraten vanuit je graf. Die ene juiste
zin moet ik nog zien te vinden als ik je voor mij uit blijf prevelen –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 2 februari 2018/donderdag 6 februari 2020   

BALANS

BALANS
Duindagboekgedicht 138
Uitgewerkte IPhone opname

Het mos verzacht het bonkig karkas van het armetierig
duin, toetst speels het licht, kruipt onverwachts waar
het niet gaan kan. Een bedaarde glimlach, een reden
tot overleven, een mantel van liefde.

Er is geen waarom voorhanden, het mos betovert je met
zijn onbevangen acte de présence nu het hier nog nat is.
De lucht vertoont een zekere ijlte, lijkt te volharden in
het gegeven ogenblik.

De schaduwen glijden traag voorbij,
kruipen ongemerkt verder nog voordat
je er erg in hebt –

Gedicht + Foto Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
woensdag 5 februari 2020