EXTRAVERT

 

Extravert

 

 

De diepte van het weiland in het vizier – nauwelijks
een glimlach nog, een storm voorbijrazend aan het oog –
glimmend gras in dichte zoden schier een dagelijks
tafereel waarin de kauwtjes ternauwernood worden
geducht – keuvelend en keffend in hun vlucht.

 

Zo toont november zijn straffe streken, deelt
authentiek zijn luchten uit. De tijd klassiek alsof
zij weemoed baarde, een onaf latend verhaal
dat ogenschijnlijk misbaar oogst. Maar
dit terzijde –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 2 november 2020

LUWTE

 

Luwte

 

 

De tuin verwacht zijn egelverblijf terwijl de bloemen
winterklaar worden gemaakt – voor de rest blijft het
een kale bedoening. Er oogt niet meer dan storm
en regen – die ene merel alarmerend in
zijn paniekerige vlucht –

 

In hoeverre kun je dan de tijd weerstaan nu alles
weer naar dood en bederf neigt? Er is hoop, dat wel.
Het wacht geduldig totdat jij die kansen grijpt zodra
ze je zijn gegeven. Maar nog niet zolang
de donkere aarde –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 2 november 2020

PIETEIT

  

Piëteit

 

 

En of het iets uitmaakt – een dag half af,
onbegonnen werk, herfst al volledig ingekleurd – zo
grauw gestemd van regen dat elk voornemen
zich tegen je lijkt te keren.

 

Er hoeft niet geoefend op chagrijn – schijnbaar
elke kans verkeken totdat een uitzicht een kerk
wordt, wat huizen op een rij, die ene ringvaart,
zonder duidelijk teken.

 

Noem het rouw en je weet waar het steevast eindigt,
de natte polders in zichzelf gekaderd een glimlach
bestorven – maar de spreeuwen als een dansend
gordijn van vage beloften –

 

 

Elbert Gonggrijp,
autoweg Huijgendijk – Schermerhorn
zondag 1 november 2020