VLAGEN

 

VLAGEN
Duindagboekgedicht 173
Uitgewerkte IPhone opname

 

Bij vlagen. Onder het heenkomen de vlagende wind –
striemende regen, de krommende wind waartegen
niets nog nauwelijks weerstand biedt. Een ijle stem
verwaaiend in een hopeloos gebied.

Kaal de ruige elementen, de eenzame strijd met
het eindeloze tijdperk van zand en water tot
herhaaldelijke patronen te bedenken.

Hier kom je later nog op terug, weet het duin ooit
weer raad, kan het ooit zomaar weer over. Maar
de wind, de wakkerende wind – in de oude
dageraad het verblijf van een ruige winter.

 

Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
woensdag 5 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

 

 

 

WELBESCHOUWD

WELBESCHOUWD
Duindagboekgedicht 172
Uitgewerkte notitie

 

Het duin beslist – tweeërlei. Men staat vrij zijns weegs
te gaan door dezelfde woestenij – het kan alle kanten op
reikend naar hetzelfde doel. Bergen aan Zee blijft ook
hier Bergen aan Zee. Tot daar waar het stopt. Totdat
je het weer ziet. Een kronkelig alternatief.

Zover is het echter nog niet. Het landschap wintert zijn
stugge melodie. Groepen ganzen vliegen in V-formatie
hun trage vleugelslag. Synchroon. Zo denk ik dat ook
wij dit zijn, gestaag. Wees niet bevreesd. Je bent
hier immers altijd al geweest.

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 4 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

DRASSIG

  

DRASSIG
Duindagboekgedicht 171
Uitgewerkte IPhone opname

 

Het drassig duin houdt de regen niet tegen, maakt
van lager gelegen gedeelten een spiegelend oppervlak.
Een kortstondig water dat later weer tot droogte
verworden zal. Nu een uitgestrekt gebied zonder
onderscheid, een stilte-ogenblik.

Waar de starre grassen een nors gezicht vertonen,
besluiten zij dit drassig areaal. Tijdelijk weliswaar,
maar zolang het aanwezig is een voldongen feit.

 

Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
dinsdag 4 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

 

 

 

MACHIENTJE

 

STAP VOOR STAP

 

RIJP

 

RIJP
Duindagboekgedicht 170
Uitgewerkte IPhone opname

 

In deze afgelegen contreien heeft het duin rijp gevat,
vliegen wonderbaarlijke aalscholvers boven de blanke
flanken, draagt het zand een witte huid. Alsof er
een sprookje wordt ingeluid. Een kille winterdag,
een ijzige hemel. Hoeveel stilte valt er te bevatten

nu de tijd lijkt stil te staan. De voortdurende vogels
al van verre aan hun vluchten toevertrouwd. Traag,
aaneengeregen. Dat er ondanks de kou mogelijk
nog leven terug zal keren. Een ware boodschap,
met alle geduld weliswaar, in V-formatie.

 

Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
woensdag 22 december 2021

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

 

BEVROREN

 

MOGELIJK MISSCHIEN OOIT

 

VACUUM

 

UITERST GEDULD

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

 

WEELDE

 

HET UITZONDERLIJKE

 

OM TE BLIJVEN

TOEN IK NAAR JE LUISTERDE

 

BIJ TOEVAL

 

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP