Natuurgedichten

Tuesday, July 12, 2022

ONBEPAALD

ONBEPAALD
Duindagboekgedicht 188
Uitgewerkte notitie

Of het iets zegt, of het iets verklaart – zo open is het duin
zijn geheim van zand en gras te zijn, het weelderig groen
steeds weer over te doen. Hier vervolg ik mijn weg, vind
ik vrede uit. Dit is mijn liefde voor een heel landschap,
dit omarmt je, stelt je voorlopig gerust.

Blijf nog even, vind mij uit – hoe zou ik je het ooit uit
kunnen leggen. Het ontbreekt aan niets, het wil nog
het laatste lage licht – totdat het uitzicht dimt, wij
weer verder moeten ons eigen verhaal te verzinnen –
het pad te verlaten om thuis te geraken –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 12 juli 2022
Foto @ Elbert Gonggrijp

Monday, July 11, 2022

LANGZAAM

LANGZAAM
Duindagboekgedicht 187
Uitgewerkte notitie

En dan, daar uiteindelijk aangekomen, een lieflijk
duinlandschap, zacht van zomer, zonder verweer –
je zo onverwijld opgezocht, je fraaie streken weer
herkend – het is alsof je het niet veel beter zou
hebben gewild – voort te bestaan, maar in

het ongewisse. Je ligt daar in alle overgave, hebt
geen enkel verwijt. Ik betreed je paden, zie hoe jij
van jezelf een waar raadsel maakt. Natuurlijk
ken ik je, maar zou ik je ooit begrijpen.

Het kijken onaf, de duinen aan hun oorsprong
gekluisterd – tegen de tijd is niets bestand. Mocht
ik je verstaan dan was het maar van korte duur,
bleef voor mij de eeuwigheid relatief voorbij –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 11 juli 2022
Foto @ Elbert Gonggrijp

VAN LEVENSBELANG

RENDEZ-VOUS

RENDEZ-VOUS
Duindagboekgedicht 186
Uitgewerkte IPhone opname

In het gouden licht waarin dit leven nieuwe perspectieven
biedt dacht ik je voorgoed te hebben verlaten, maar nu – niets
is nog weggeweest, kent alles dezelfde tijdsgeest als voorheen,
biedt niets zorgen, blijft alles bij het oude.

Gemoedelijk tracht het duin weer die kameraad te zijn
waarmee het fijn filosoferen valt – nauwelijks van het pad
geweken. Je komt hier altijd thuis, ook al wist je dat niet
zeker – afscheid nemen kon nog altijd.

In het rulle zand het spoor misschien vergeten, maar het duin
verwelkomt je mild als weleer. Zo kom ook ik mijzelf weer tegen,
heb ik de zon weer mee. Het grazige groen een laatste groet
die je uiteindelijk zal zijn bijgebleven –

Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
zondag 10 juli 2022
Foto @ Elbert Gonggrijp