Wednesday, September 24, 2014

Alsof geluk

ALSOF GELUK
Voor Conny
N.a.v. de dierenverhalen van Toon Tellegen,
De mier en de eekhoorn over geluk.


Het kent niet de maat van zuiver meten, zoekt
nooit een rusteloze dag. Ik kan er geen vinger
achter krijgen, maar jij lachte, alsof geluk.
Het waren de kleine dingen achter de zon,
het zei genoeg.

De ekster en de gaai vergaren het seizoen
en de eekhoorn vergeet al net zoveel. Ik heb
mijzelf jou verrast. Het was vinden op het
eerste gezicht wie ik alras giste. Jij was het
en daarom de gehele wereld.

Kan alles groter dan mooier? Als ik jou
overdenk dan moet dit echte triestheid zijn,
beter was er niet te krijgen. Het was een
kwestie van overdrijven om vanuit leegte
geluk te ondermijnen. Ik heb wat ik had,
nooit voorbij een horizon werkelijk te
zullen missen.

Daar weet niets zich iemand. Ik herinner je,
je staat naast me. Als de lucht betrekt en de
regen, de nacht de dag weer tegenhoudt,
wij de uiteindelijke gordijnen –


Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  woensdag 24 september 2014









Meaningless


MEANINGLESS
Voor mijn lieve vriendin Conny
Muziek Maria Mena, " Just another day "
 

En dat het regent, een beetje regen, een beetje
twijfel, niet zoveel aan de hand, maar op
afstand, jij daar met je pen voor de
duidelijkheid, geboren te worden,
te leven en te zijn geleefd en
zo ja waarom.
 

Het had zoveel uitstel, alles was mogelijk,
dat het uiteindelijk op zou klaren en
voorbij zou gaan, jij los zou laten
wat de aanvankelijke tranen en ik
het je zou verklaren, het was zo
goed als over. Het zou opklaren
voordat je het wist, voordat de
repeterende woorden.
 

Het is grijs en lijkt niet over, het
weet de eindeloze vaart van wolken,
het heeft de vorm nooit willen toe
te geven dat het maar schijn, jij
veel gelukkiger met mij. Jij gaat
jouw eigen gang, ik ben immers
bij jou? Wij zijn zo naast,
maar hebben onze eigen
bedoening.
 

Dit is zondag, maar altijd. Ik kan
je. Je hoeft nooit de deur voorbij
zonder afscheid te nemen. Je neemt
ondertussen de brieven door. Waar
waren wij destijds gebleven? –
 
 
Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  24 september 2014
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

Tuesday, September 23, 2014

Bestaansrecht


BESTAANSRECHT 

Naar een dierenverhaal van Toon Tellegen(!)

Het bankje is eenzaam, wil bezet. Stel
dat ik eens een ander was, een grijs
vergeten, een nog niet nader te
benoemen overweging, een
mogelijke overpeinzing? Stilte
in  zichzelf besloten?
 

De jaren blijven leeg. Het beton rot, het
hout versplintert tot verweer en het
korstmos vergeelt tot een respectabele
leeftijd.
 

Als ik dan die ander was, hoe had jij erbij
gezeten, ondanks mijn besef van de
werkelijke wereld? Ik ken je, je bent zo
alledaags, maar wat wist jij?

Nam ik ruimte in, was ik ondanks alles
van belang, in alles een onophoudelijke
vraag. Ik was mijzelf. Het vult de tijd,
maar hoe afwezig dan ook –


Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  dinsdag 23 september 2014





Monday, September 22, 2014

Still

STILL
atelier Conny Lahnstein, terrein Willibrord


Het vergat mij, bewoog mij,
schoof mijn woorden terzijde.
Ik omarmde deze dag, zij was
mijn wereld, ik hield van
haar, ik begeerde. Ik
probeerde haar uit.

Alles beweegt, glimlacht, het
allernieuwste kind, ook al
bestaat het leven voorlopig.

Het water ruikt naar dood, de
voormalige sloten. Ik ben het,
rotte vis, uiteindelijk kom ik
altijd boven.

Ik ben de meest aanhoudende
stilstand, ik ben mijzelf de meest
mogelijke mens –


Elbert Gonggrijp,  Heiloo, atelier Conny,  maandag 22 september 2014

 




   



Thursday, September 18, 2014

Met andere woorden


MET ANDERE WOORDEN

Voor mijn lieve vriendin Conny
 
 

Ondanks de wanorde, het opgeslagen bed,  ben jij,
verblijf jij een uitzonderlijk jij. Er is de meest
mogelijke tijd, de laatst genoten dromen, de
verwante dode dingen. Ik heb ze ooit op rij
gezet, jij wilde er niets van weten. Jij ligt

voorbij besef, jij ligt de kom van de slaap.
Een mogelijke sussen, er hoeft niets,
niets gebeurt je.

Het liet zich nooit stilte, het lag op de lippen. Het
was moeilijker dan erop wachten, het was pijnlijker
dan het nooit na hoeven te streven. Het ligt er zo
gelukkig bij, wij zijn dat, wij zijn wie wij  zijn
in onze dagelijkse handen. Er kan alles, maar
er kan alles anders. Jij zou de uiteindelijke
vraag. Het is zo vergeetachtig, kent de
beduimelde kortstondigheid van het
telkens leren kijken.


Buiten stokt elke beweging. Het koestert haar
gewoonte . Wij leven elders, wij leven dichtbij.
Wij zoeken nooit, wij bestaan. Wij kennen de
wereld. Er valt veel over te zeggen, .maar jij ligt
er zo dichtbij, er is ooit een waarschijnlijker begin.


De dingen verlangen niets, ook al ligt ons het enig
nadere woord. Zij willen van niets. Mocht het ooit
zich doen spreken, leeft het des te meer van buiten,
het duidelijke antwoord op vandaag. Luister –

 
Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  vrijdag 19 september 2014


















  

         

Veronderstel

Veronderstel
KNNV excursie “ De Schoorlse Duinen “


Veronderstel: het had een reden. Een  
daadwerkelijk besef, een zeldzaam 
fenomeen. Het bestond, maar met 
een uiterste vorm van houdbaarheid.

Je zag het aan de stelen en de hoeden. 
Zij vermolmden. Er was droogte, er was 
een onafwendbaar te laat. De paddestoel
verschraald tot een duidelijk vergissen.

Dit beeld wil zorgvuldig, het leert mij van 
soort tot soort te kijken, aandachtig op de 
tast. Het veelvuldige ritueel van het willen
onderscheiden.  

Ik kan begrijpen wat ik weet, maar het
zwijgt. De dennen, de varens en het mos,
de zielsblauwe lucht. Het wil bestaan, het
heeft zonlicht achter de rug.

De stugge naalden, de stroeve stammen, de
de norse fronsende geluiden vragen heimwee.
Ik zou hier thuis, maar mijn voeten zoeken
haast. Er moet zand, de aanstondse duinen.

Veronderstel: ik klim, ik bezie wat ik leefde,
ik vervolg mijn uiteindelijke weg. Waar ben
jij als ik mij beslis? De herfst aarzelt, maar
beaamt mijn daden terdege –



Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  woensdag 17 september 2014