Illusionair

Illusionair

In bange onrustige dromen verwittig jij

je het mij proper maar illusionair. Het

uitgestorven gezang van de eertijdse

nonnen voor werkelijke waan.

Later pas deed het je doen
herinneren aan tortelende
duifjes en zowaar.

Kon dit dan niet echte liefde zijn zoals

tussen jou en mij gevrijwaard van vroom
plichtsbesef en een reinheid enkel God

gegeven?

Het is aan deze ochtend om
recht te trekken wat krom is.

Ik kus je dus met een gedicht
en weerleg de Bijbel met zoetere
verzen die werkelijker
minnekozen.

Ik hoor de klokken luiden,
maar verroer mij niet.

Schoon dit land van Maas
en Waal.

Poezie: @ Elbert Gonggrijp,  Boxmeer,  Hotel Klooster Elsendael,  donderdag 24 december 2015

Foto: @ C.P. van Iterson

AANEENGEREGEN

AANEENGEREGEN
Thematisch gedicht Poëzieweek 2016
" Jaren die druppelend versmelten "


Ergens in mijn geest was er die ene plek, dat ene
moment, het stond mij duidelijk voor de geest,
jij was overduidelijk in beeld, het ademde
ervan. Alsof het nooit eerder van belang.

Mijn tijd verglijdt, alles wordt aangenaam stoffig en
oud als versleten. Ik kan jouw bijzonderheden
nooit vergeten nu ik ze mij heb ingebeeld als
volledig aanwezig als waar.

Liefde heeft iets van herinneren hoe je steeds meer
voordehand liggend bent, past bij de nostalgie van
het huisraad, het vergane Perzisch tapijt, een
heimwee die buiten mijn realiteit niet bestond.

Als lezen in dagboeken waarvan het schoonschrift
verdwijnt, als voorouders van kind tot graf, noeste
arbeid in vereelte knuisten. De Bijbel een zwaard
van Damocles voor alledaagse zondaars.

Waar blijven onze jaren nu de wonden voorzichtig
helen? Hoeveel verleden leeft er in ons verglijden
aaneengeregen zonder doel of toekomst te
beogen?

Jij was er alsof altijd. Het was ergens
een zekere plek zo verwonderd,
zo als altijd -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 22 december 2015

ALS IK GEEN WOORDEN HEB

ALS IK GEEN WOORDEN HEB
Impressie Koksije Bad, België


De decadentie van mijn verval
bevindt zich ici, toujours, maintenant,
chaque fois. Het laat zich helaas
voor waar aanzien.

Langs grauwe constructies passeert het
continue commercieel flaneren, heerst
de nieuwste trend slenterend
langs mode en evenement.

De boulevard van mijn gebroken
dromen wil tot roem, wil gekoesterd
en gevoed. Het wil tot een feest.

Il fait beau ici, la lumiere est formidable
maar wat zou het. Je moet van goede
huize komen om haar temperament
te trotseren.

Een grillig spoor trekt langs het armzalig
strand, een eendere kust herbergt zijn
illustere personages, uitgelaten honden,
joelende kinderen, politie te paard.

Dit is mijn tijd, hier waak ik over het
basale van de lukrake elementen, wordt
de rust uitermate ernstig een medogenloze
zondag. Het leeft, maar het vergeet.

Een plastic zak dwarrelt meewarig
gevangen zijn kleine cirkels, een veer
verweert achteloos verbannen in een
hoek, de peuken gebeuren ergens
eveneens achteraf.

De tram half verlaten rijdt zijn voortdurende
a. naar b., maar wat deert het.

U bevindt zich hier, ici, absolutement
vooralsnog tegen beter weten in -


@ Poëzie: Elbert Gonggrijp,  Koksije Bad, 
     Hotel Restaurant " LaHouck ", 
     zondag 20 december 2015  
@ Foto's: Elbert Gonggrijp,  Koksije Bad bij nacht

RAUHFASER

RAUHFASER
Een hotelovernachting te Koksijde Bad


Er is niets, maar wat is niets, lichten
van schepen in het duister en de
branding van je zee.

Het vermotregent ervan, mijn sigaar wil
er nauwelijks branden, een vergeefse
poging tot roken.

Jij slaapt in een mum van tijd en bent
al mijn bewegingen niet gewaar.

Je ligt er natuurlijk bij zoals je ook
kind bent met je Sudoku, krabbels
aan de rand van het schrift. Zo kan je
uren later nog op de w.c.

Uit de kraan smaakt water lauw
naar chloor om buikpijn van te
krijgen.

Monotoon rauhfaser behang schept
tertiaire somberheid tot een
flashback in de tijd.

Autolichten trekken strepen in het
natte heden van wegen langs de
verweesde deerniswekkende kust.

Hoe kom ik dichterbij, mijn lief, nu
alles van toonaard naar grijzen neigt.

We namen een pot bier en de
gevolgen waren voor later -


Poëzie: @Elbert Gonggrijp,  Koksijde Bad,  hotel LeHouck,  zondag 20 december 2015
Foto: @ Elbert Gonggrijp,  Koksije Bad bij nacht

PASSAGES, PASSANTEN

PASSAGES, PASSANTEN.
Antwoord Landjuwelen G.H. Gearmd staan ze


Volgde het voormalig spoor terug, alles leek zo
verborgen, ik kwam je nooit meer tegen, alles
had iets mistroostigs, alsof niets wilde, alles
huiver en dood. Er zou constant regen en in
de silhouetten weigerde het landschap.

Dit is de kortste dag. Wie had je willen zijn,
nu het allemaal niets alledaags beoogde, enkel
een behoefte naar meer terwijl ik. Ik dacht aan
verte, aan uitzicht, een dusdanige plek.

Iets verleidt mij, iets geeft geen geheimen
prijs, wie had je hier werkelijk willen zijn,
een wezenlijk gissen naar?

Het omarmt me, geeft mij omzichtig een
kus. Hoe moet het zijn om je niet te willen
missen? Aldaar, aldus? Dat wij ergens
voorbij dit mager beeld een zodanig
goede beweegreden -


Elbert Gonggrijp,  snelweg A 27 t.h.v. Breda Noord,  maandag 21 december 2015

ZINNEBEELD

ZINNEBEELD
Antwoord op G.H. Ongebonden

Wie bedacht mij de lofzang aan de
door winter bevangen eerste noten?
De merel is nog maar een echo
van bestorven, een zang op rigor
mortis na dood.

De spreeuw spuit baldadig zijn
kolderiek coloriet. Een clowneske
grappenmaker. Ik kan voorlopig
zonder nu ik U zo aanbid.

Wie zegt mij is dit dan vrede? Bouwt
zij vrijwillige nesten in dit koud
gewest? Huist de goede vrede in
de geaderde takken?

O teerbeminde, geef mij mijn eerste
zinnen en ook ik kan weer aan U
de eer beginnen met een
hernieuwd elan.

Maar o, mijn lief, eerst
het kortste licht
van mijn kille
winter –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 17 december 2015 

ECHO'S

ECHO’S

Kort bezoek aan het strand van Egmond aan Zee

Beginnen te leren met kijken, eerst voorzichtig, zonder
doel, dan het water, de zee, de glinstering, zonder definitie.
Eerst aards, dan wankel, onzeker, geen hand voor ogen.

Laat alles los zeg je, je zieltogende licht, je stormende
golven in de baren, je gehele geschiedenis. Kraaien
pikken hun ritueel, staren stoïcijns, weten amper.

Wat te doen, wat zal ik nu zeggen nu ik van niets
meer weet. Mijn stappen in het zand van korte duur,
een kennismaking, een invitatie, een mogelijk
verbond, een vaag vermoeden.

Maar laat het. Het bestond al die tijd, ook nu nog,
nadat je het vergeet. Het wil op de tong, het wil weer
stilte zoals leegte, maar laat het. Leef het niet
zoals het zich beweegt.

Noem het niet zoals het er altijd is geweest, het blijft
liggen zoals het er lag, zand, wat schelpen die in
je hand hun vorm, maar laat het.

Het is niet oer, het is om te kijken en dan achteraf te
bedenken dit was het, dit zou ik kunnen schrijven,
maar in welke kleur dan ook. Of het mooi was
aan de lezer.

Beginnen te leren met kijken, om
de pen weg te leggen en te
zeggen dit is het, dit –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 17 december 2015

VIOOLCONCERT

VIOOLCONCERT

Naar violinconcerto nr. 2

Tristan Keuris

Ik verstrengel mijn poëzie met een strijkkwartet, ik
rank klimmende akkoorden, bouw emotie tot een
dalen en stijgen van mijn eigen diminuendo en

crescendo. Alsof het leven niet eender is.

Waar blijft het licht, de ontvankelijke kinderen? In

deze dag blijft de luister diep verborgen, ik onthaal

haar, de reeksen, de vele toonaarden. Niemand ligt

er wakker van.

Ik doe mijn ogen dicht, vergeet mijn pen. Wat nu

als ik de gelijke gedachte niet even weerbarstig of

adembenemend? Dit gaat voorbij de stilte, dit lijkt

honger en dood.

Slechts overgave. Ik klim de hoogte in, schrijf naar
een dergelijk idioom. Nieuwe woorden die verlangen

naar eenzelfde begeerte. In deze dag wil alles kaal

als een winter.

Het voorspelt niets goed,
zolang elk bericht –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 17 december 2015

STUDIE

STUDIE

Allemaal blaffende Kauwtjes rond de buurt en de
alom vroegte in deze morgen. Er bestaat hier niets
van filosofie, alles vraagt om pauze. Dit is een
dorp waarbinnen kinderen van school opgehaald,

de bel onverbiddelijk een einde.

Ik moet een wiel uitvinden, iets heel belangrijks
verzinnen, wachten op de kat voordat hij thuiskomt,

De tijdgeest tegen de haren instrijken, maar hoe

doe je dat?

Mijn sigarendoos is leeg. Dit vraagt om vragen,
waar blijft het geld en hoe wil je dat ik dat doe,
stoppen met roken?

Ik wil mij een realiteit buiten het zicht, ik wil
het alledaagse verzinnen. De klok tikt en mijn
mond smaakt naar een dode afwezige sigaar.

Ik lees dichters die het verder schoppen dan ik.
Zij verkwanselen geen taal, zij gebruiken de
vorm als ovenvast materiaal, tot tranen toe
bewogen of degelijk minutieus.

Ik wacht de kat, de dag en de liefste. Alles
is in aanleg aanwezig. Zeg mij waar het precies
aan ligt en ik maak een schets van wat ik je
probeerde –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 17 december 2015