DIEPGANG

DIEPGANG

In gesprek met S.

De tuin rankt haar hoogste ideaal, zover zij kan reiken.
Ik kan niet floreren met haar bloemen zoals zij dit
meedogenloos van liefde doet. Zij begrijpt die ene
toevallige vlinder.

Ik kijk met haar mee op haar weg en doe dit in mijn
denken als hetzelfde. Ik kan mijzelf niet nader tot een
doel bewegen als het toeval niet eender overwoog.

Zo ook dit gesprek.

Als iets de wereld schiep deed zij dat zichzelf ieder
ogenblik, zelfs nu ik je het kind herinner dat de maan
aan moeders rokken hing en het wonder bewonderde
van een eenduidig waarom.

Alles fascineert achteromgekeken. Of het van origine
van tevoren kon verklaard of hoogst verbaasd. Ik
speel dit spel, ik geef het woorden nog voordat ik
het had begrepen.

Hier, in deze tuin, ben ik nauwelijks verbaasd dat ik

besefte wie ik was, juist hier, zopas, bij jou, waar ik

mij zo duidelijk aanwezig heb achtergelaten.

Maar ik ging –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 21 juli 2016

Schilderij @ Bella(Elly Vlugter) " Atalanta "

HOOGMOED

HOOGMOED

Landjuwelen

Antwoord op Gemma “ Het woord te vangen of het licht “

Metafoor voor de toestand in de wereld

In stille wateren onbewust. Daar ergens, onverlet, onverhoeds. Het
torpedeert wraakzucht, vreet zich onbeheerst. De groteske kaken
verlammen overmoed, zelfs de grootste prooien, van Waterwants
tot Stekelbaars. Het heeft zichzelf nooit genoeg.

Dan, na jaren, verkiest het via de stengels de Libel, een helikopter,

een waanzinnig luchtruim, een escapade. Wie zich kan versnellen
moet meer dan onschuldig zijn. Vlinders, mieren, vliegen.
Heerser wil met glimmende vliesvleugeligen wedijveren,
overwint ze allemaal. Gejaagd of toekijkend stilgezeten.

Maar zijn megalomanie heeft voor andere ogen een
schamper wachten tot onthaal. Vanuit het hoogste weet
het zich meer dan trefzeker. Klauwen en snavels

doeltreffend van precisie in omhaal. Gierzwaluw

en Boomvalk de brokkenpiloten einde verhaal.

Waan kan nog zo zichzelf verzekerd weten, er is
hoogmoed voor de val. De tere vleugels ergens
glinsterend in het gras wat eens zelf predator
was. Wie zou hier de volgende?

Het leven te kortstondig om je zelf een
territorium aan te meten als het
Walhalla zo hemels -  

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 21 juli 2016

Foto: @ La Blomst Living " Libelle vleugels "

Schilderij:  @ Leo van der Linden " Boomvalk "

Schilderij: @ Lawrence Viollet " Switch " (Gierzwaluw)

NAVRANT

NAVRANT

Duindagboekgedicht 29

Uitgewerkt Smartphone gedicht

In mijn aller vroegst ontwaken dansen de vlinders en

de vogels hun vrolijke noot. Het zinderend licht bakent
de schaduw in de uitgesleten parabolen, markeert mijn

duinvallei van zand en steevaste vegetatie.

Meeuwen trekken hoog boven grote lijnen in formatie,
varende vissen van traagheid, vage silhouetten om je

mee weg te scheren. Alles bestaat, maar zo blond als

broeierige stilte.  Ik struin door haar bedoeling,
haar veelzeggend nietsontziend verhaal.

Ik kan het nauwelijks verdragen. Tergen doet ze, een

toereikende hand, maar droog als oud brood. Arriveren

pas ware poëzie als zij zomert tot een werkelijke plek

voor koelte.

Het resteert mij uitzicht, een fragiel verglijden,

vluchtig als het omslaan van een pagina, die

ene bries enkel aan het toeval -

Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Bergen aan Zee,  woensdag 20 juli 2016

Foto's Elbert Gonggrijp,  juli 2016

  

OMGEKEKEN

Omgekeken

Landjuwelen

Antwoord op Gemma “ Staalblauw gevonden “

Met gebruikmaking en bewerking van enige woorden 

en zinnen uit gedichten van Rutger Kopland

Alsof ik hier tastbaar een blijvend ontdekken. Stil te staan, te leven

alsof er de tijd nooit bestond. Het kind altijd jeugd, het uitzicht als

groter en mooier. Een zeker genoegen van gelukkige zomers, zo

zichtbaar gelukkig alleen. Of ik het nimmer ooit verloor.

Het moest iets zijn van vreugde, verdriet, een lege plek dichtbij.

Alsof je het een naam kon geven. Het leest zijn vergeten regels.

Omgekeken duurt het oneindig veel korter. Het pad woekert

het verleden zodra je het niet betreedt.

Geen enkel verhaal is het ene, die geur, die blik, die liefde. Het kan
allemaal oneindig veel beter. Iets te willen, maar het vooralsnog nooit
te duiden. Wat ik tracht te omvatten gaat alsmaar meer voorbij. Ergens,

in mijn duinen speelt het zijn begeerte en luistert –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 19 juli 2016

" Borrowed time " @ Kosbe(Graffiti/Brooklyn Street Art)

SYNONIEM

SYNONIEM

Duindagboekgedicht 28

Uitgewerkte Smartphone opname

Als hitte stilte is dan het aarzelend volharden van de
Kleine Vuurvlinder, de paarse toets van plakkaten
Wilde Tijm en het zoemen van vliegen, zo volkomen

zomer. Als gedachten die van geen ophouden.

Een herinnering loogt uit, het doffende groen van
Kruipwilg, de blekende droogte van stugge pluimen.

De voleinding die een jas heeft die haar past, kruiden

naar volle wasdom.

Als hitte een geluid was dan droeg zij hoge noten,
fijnzinnige trillers, ergens, de schaarse vogels, zo

onzichtbaar, bijna overig en aanwezig als leegte.
Een leegte zo aanwezig dat het je vergeet.

De duinen op scherpte, de lucht verbeten azuur. Het

kortstondige vertoeven aan diegene die zichzelf hierin

geen oase kent. Een soort kiezen of delen, maar
dat je allengs gaat –

Elbert Gonggrijp, PWN duinen Bergen aan Zee,  dinsdag 19 juli 2016

Foto's Elbert Gonggrijp,  juli 2016