WELTSCHMERZ

 

Weltschmerz

 

 

De dag onbepaald, de regen bij vlagen. Hier houdt
mijn actieradius op tussen doen en laten, denken
en willen. Te willen hebben gehad een huis, maar
nooit eenzaam. Een plek om te schuilen,
niet weten wanneer.

 

Er kan nog van alles, er kan van alles veel meer.
De tijd en de uren, het meest ongewisse. Dat je
hier stilstaat, dat alles onbepaald naar een reden
vist. Ik zit hier en wacht geduldig op
de nijverige daden.

 

De wereld slaapt in en stopt niet met bloeden.
Het kermen van de bomen, het uitzicht verlaten.
Wij hadden het niet voorzien, het onafwendbaar
drama. En jij, jij was er niet dan enkel
de liefde –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 28 oktober 2020

IMPRESSIE

 

Impressie

 

 

Over de kavels de regen, triest het thuisfront – hier
kom ik aanstonds tegen wat mij uitstel had beloofd.
Het gevoel ijlt na, kent slechts tegenspoed – ik
verblijf in de grijze uren alsof het voor immer
iets betrof wat ik niet uitdagen kon.

 

Dit is eigentijds, een onbehagen dat zijn ware karakter
vertoont. De druilerige druppels in de verstilde plassen,
de alledaagse zondag van de gevallen bladeren.
Zal ik eender zijn nu ik vergeten word door
de cyclus van de seizoenen? –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 27 oktober 2020

HYPOTHESE

 

Hypothese

 

Toen het weer moest onweren en dit altijd waar was.
Er bleven nog schamele woorden, er was een olijk
gezicht, het lachte – jij moet het zijn geweest – in een
opwelling, bij die veronderstelling. Dat wij niet
wisten wat het allemaal betekende. Noem het
regen en wind.

 

Onzichtbaar in het duister, onmiddellijk van tijd.
Hoe wij naar comfort hunkerden, maar vanuit
de vergissing dat alles voorbij zou gaan
naarmate niets meer hoefde – dat het
licht flikkerde in een oogopslag –  

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 26 oktober 2020