ZOETE INVAL

ZOETE INVAL

Bezoek aan de Jopenkerk, oude kerk

en bierbrouwerij. Uitgewerkte

opname Smartphone

Het was het woord dat stil ging staan, de alcohol

die taal verwarde tot waanzin. Het moet hier

ooit sacraal zijn geweest, een kerk van oude

zeden. Thans het oneerbiedige gerst tot

mout en heiligschennis gebrouwen.

Ik zie de ketels en het glas in lood, het verfijnde

rood van omarmende muren, de toegewijde

warmte. De banken stevig van karakter,

ontvankelijk voor ingetogen gesprekken.

Het nat schenkt zich in diepe glazen.

Ik heb jou hier zo overtuigd naar ons zin. We

hadden ons ruimte en tijd genoeg tot het

besef nergens anders te hoeven gaan. Een

thuisgekomen plek. Hier mochten wij

dronken van liefde, wij gebeurden

in kleine teugen, helder van smaak

en mateloze dorst.

Hier vleiden zich de gemoedelijke vriend, de

dagelijkse buur naast de schaarse onbekende,

ooit op weg naar het nieuwsgierige avontuur.

Het neerstrijken van de laatste echo’s, de

wegstervende zondagrust. Waarom nog

elders te vertoeven nu het bier

weer rijkelijk vloeide? –

Elbert Gonggrijp,  dinsdag 13 januari 2015, Jopenkerk, Haarlem 

Bijschrift toevoegen

 

HOE DE WIND

HOE DE WIND

Wandeling in het Park van Luna

Want de vogels, het riet en de herinnering

onszelf naar een ooit bewogen jeugd. Wij

keken de tijd de lucht terug. Zij oogde

grijs, zij verhulde niets.  Hier verbleven
wij, jij en ik.

Het uitzicht verkozen om in het verpozen
het liefdevolle ogenblik. Wij herkenden
elkaar zo duidelijk zonder elkaar hierin

ooit. Wij wisten niet van zoeken, niets

van eenzelfde weg.

Er zijn geen gezamenlijke geheimen. Wij
struinen waar wij ooit een plek, het legt

zich zo duidelijk op de lippen,  het

kent ons het eendere beeld.

Kon jij het ooit zo hebben begrepen als
het destijds voelde? Ja en nee tot nu? Het
toenmaals voorgoed buitengesloten

verwaaiend naar elders, een meeuw,

de laatste gans –

Elbert Gonggrijp,  Hotel Café Restaurant “ De Gouden Karper “,

Rustenburg,  maandag 12 januari 2015

Bijschrift toevoegen

PREPARATIONS FOR A JOURNEY

PREPARATIONS FOR A JOURNEY

Voor mijn liefste Conny

Autobiografisch gedicht n.a.v muziek David Sylvian

I.

Er was een ooit oorspronkelijker jij. Het had geen
adem, het was een suggestie, het had nog niets voor

ogen. Het was zo onstoffelijk waar, je gebeurde, maar

waarom. Ik zocht je, ik had je niet in de gaten.

II.

Je was er, je leefde mijn geheugen. Ik schetste je,

ik verwezenlijkte je, ik creëerde je, maakte je tot

drieluik. Ik schilderde je, plakte je tot collages aan

elkaar. Hier begon je, hier bestond je. Ik hoefde je

niets anders dan je te verzinnen.

III.

Ik nam je mee naar binnen, maar was je nooit
gewaar. Je was een reis van jaren, ik was je ooit

begonnen, je was zoveel meer, je was mijn kern,

maar had nog niet de woorden.

IV.

 Je rook naar specerijen, je was mijn wierook en
mirre, jij was de diepere betekenis van het
bestaan. Ergens moet jij zijn ontstaan, maar
bij een heldere dag, een donkere nacht.

V.

Jij was als muziek, als sijpelend licht, als golvend
water, vochtige aarde. Je was een kiem voor later,

klaterende kinderstemmen zonder taal of teken,

een herkenbaar jij voor misschien.

VI.

In jou herkende ik jou, de reis die ik beëindig. Jij bent

er, jij bent mijn Graal, ik kan jou uiteindelijk als nieuw.

Er hoeft niets gevonden, er hoeft niets gezocht. Het
kreeg een gezicht en gekende woorden.

VII.

Jij was er al alsof nooit anders. Nooit meer
oostwaarts, nooit meer op reis maar
een te blijven zolang –

Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  zaterdag 10 januari 2015

DORP

(@ Mart Stel Poetry)

Mart Stel Poëzie

Dorp

Een donzen kussen op het vlakke land,
een laken wit met enkel wat rimpels
Een schuur, een huis, een boom, een kerk,
een zacht besneeuwde terp,
om je te moede hoofd te willen leggen

Dit ineengevoegde toevluchtsoord,
laag op laag de zee ontstegen,
uit overleven opgehoogd,
en aaneengeregen stilte

Of dommelt hier niet de enclave,
maar broeit de vaalt tot modderwater
Spreken alleen de zerken tot elkaar
om zwijgen te doorbreken,
en is het wit een dodenkleed?

@ Mart Stel
Beeld: @ Dinie Boogaart

" 0 "

0

Moet het potlood middendoor, in de doofpot gestopt,
het woord en het onvervalste beeld geschrapt,
bloed tegen onverhoedse muren? Moest er
censuur op een dergelijke afgrijselijke wijze?

Wij dreigen zelf insgelijks even fanatiek elk
zelfingenomen standpunt tot razernij te scheiden.
Wij eisen de wereld eigenwijs, wij veroordelen
de menigte ter dood. Zie hier die ene enkeling.

Wij verontwaardigen ons. Wat niet is willen
weten, voelt zich beledigd. Te mes en te zwaard
en ten onrechte met een geloof dat zich deze
belijdenis niet kent.

Hier liggen de zoveelste doden die door menig
misverstand tot over de rand durfden te bekennen

wat werkelijk de boodschap van fundamentalistisch
denken is: een onuitroeibaar fatalistisch einde
tegen recht van spreken in.

Wie is de welkome mens? Ik zwijg het liefst,
ik laat mijn woorden zwijgen. Het is aan u, die
dit doden durft te negeren van ieder die een

goed verstaander is van het zielsdoordrenkte

beeld.

Scherp het oog, lees de pen, beklijf het
innerlijk beeld, maar wees in Godsnaam
eens vrede! In welke onuitgesproken naam
dan ook –

Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  vrijdag 9 januari 2015

NEWTON'S LAW

NEWTON’S LAW

(Nothing personal)

Alles/Everything

Het vraagt niet om vorm, het wist er niets
van. Het ligt daar, een mogelijke appel,

kent een tafel, rijpt een voorwaardelijke
tijd. Het blijft, het verrot tot de
uiteindelijke hand.

De grip gericht de achteloze mond.

Gulzig leidend tot metterdaad
verdwijnen. Een optie, een 

vraag, zonder enig bewijs

van herhaling. Zij bestaat,
maar een dikwijls

waarom –

Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  woensdag 7 januari 2015