EIJLDERS DICHTERS IN HET AMSTELPARK

Waar: Amstelpark,  Stadshout Paviljoen, Amsterdam

Wie: Eijlders Dichters en Jazztrio Truus Engels

Wanneer: zondag 7 augustus 2016 

van 12.30 u tot 14.30 u

De muzikale geheimen van Buitenveldert

Het derde concert in de nieuwe reeks zomerconcerten Dichtbij in het park. Deze zondag treden voor u in het Stadshout Paviljoen op: de Dichters van Eijlders & Jazztrio Truus Engels,

Eijlders op pad

Cafe Eijlders is al 75 jaar een mooie, bruine kroeg aan de rand van het Leidseplein. Maandelijks worden er exposities en elke 3e zondag van de maand beroemde dichtmiddagen georganiseerd. In zomer gaan ‘de dichters van Eijlders’ wel eens ‘op pad’. En waarom niet op pad in eigen stad? In het Amstelpark zal het gaan over licht, de natuur en al het andere van waarde. Met Karin van de Bos, Jorge Bolle, Merik van der Torren, Nelleke Lamme-den Boer, Mirjam Al, Roselien Brondy, Antoinette Sisto, Tonny Hollanders, Linda Maters, Sabine van den Berg, Jan Jacob Krediet, Jean Fermate, Esther Lie-A-Kwie, Joop Scholten, Emiel Bootsma, Amy de la Haye, Hein van den Assem, Elbert Gonggrijp, Eric Jansen, Stanislaus Jaworski, Kees Godefrooij en ... Tijdelijke Toon.

Jazztrio Truus Engels

Slagwerkster Truus Engels komt een uit muzikale familie. Van de dertien Engels-kinderen is Truus een van de vier die van muziek hun beroep hebben gemaakt. Truus is een echte groover en geeft op haar eigen wijze de leiding aan dit jazztrio met Sven Schuster op contrabas en Nick van Bos op de piano.

Het licht, maar dan anders

Het licht, maar dan anders
Vrij naar regel uit een gedicht van Marten Janse

Het licht, maar dan anders. De herfst, maar
voorbij. Het grijs, als was het eenzaam. Een
dimmen, een niets anders willen.

Dan dit. Wij zoeken de wind – zo oud en
zo meedogenloos. Zij kent van geen tijd, zij is
de tijd waarschijnlijk. Omdat zij zo is, omdat
de dorrende bladeren – omdat het struinen

haar pad verkiest, de kortst onmogelijke.

Op wie is het dan wachten? Ik heb nooit jouw
naam genoemd. Ik wil jouw wereld tegemoet.
Zal ik mijzelf daarin begrijpen?

Ik weet van niets. Bij de allerlaatste
bespiegeling laat ik mijn geest weer op
een kier. Het te geloven dat alles mij
uiteindelijk kan – hier in dit alles, hier in
het mogelijk tegendraadse

– maar voorzichtig, met elke vezel. Om
niets te hoeven willen – ook nu niet

terwijl de schuchtere schemer –

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  15 oktober 2013

Foto's Elbert Gonggrijp, Egmond aan den Hoef, augustus 2016

BRUGGE VIII

BRUGGE VIII

(Hotel Brasserie Uilenspiegel)

SCHRIJVERKE

(Guido Gezelle)

Hij schreef het Schrijverke rond en verdwaalde. Een
herder voor zijn arme schapen. In barokke taferelen
gezeteld predikte hij vanaf de kansel het ene terwijl
met het andere met de hand de pen zijn zielenroerselen
beroerde.

Ware hij eender dichter geweest als hij ooit niet als

priester diende? Zopas zag ik nog zijn poëzie als een

muurvast relikwie. Hier, in zijn eigen straat, in zijn

eigen Brugge welteverstaan. Heer en meester over

vrome ranke lettergrepen.

Thuis, achteraf, zal ik hem beter willen leren lezen. Ik
had hem, achteraf, nooit zo bekeken. Ik had hem hier

nooit zo bevroed als jij hem niet had vermoed en niet

had aangewezen op de kaart.

“  Antwoord dan en wilt mij zeggen. Dichten,
wat is dichten dan. “

Elbert Gonggrijp,  Brugge,  maandag 1 augustus 2016
Foto's Conny Lahnstein en Elbert Gonggrijp

     

BRUGGE VII

BRUGGE VII

STATIG

Salvatore kathedraal

Weet van de stenen en het licht, de vingers op de tast,
de blik langs de toren. Zoals jij, een jong mens, een

dolend toerist die hier zijn wankele schreden zet, een

aarzelend overwegen in bewonderen.

Om uiteindelijk weg. De nacht bijna te zwoel om te

blijven. Een stijfheid van eeuwen vrome lijnen
verbreekt geen stilte, eigent zich vastberaden de
nachtzwarte hemel.

In de leegte wil ergens jouw stem, een hoekige nagalm
van zomer in nalatige klanken. Er wil nog geen slaap,

maar een meertalig diminuendo, de wegstervende
kakafonie van verschraald vertier.

De historie verstart tot een archaïsch dier
binnen zijn kaders. Hoezo, een trekpleister
voor een majestueus welkom?

Er is niets zo onneembaar als dit monstrueus gevaarte.

Niets, verzeker je mij, oogt zo ondoorgrondelijk als het

motief van de religie die zich aan God toevertrouwde.

Het kreeg de tijd om zich tot een uiteindelijk

waarom te rijpen –

Elbert Gonggrijp,  Brugge,  zondag 31 juli 2016
Foto's Elbert Gonggrijp Salvatore Kathedraal

BRUGGE VI

BRUGGE VI

POVER

Restaurant “ La Civiére d’Or “(Markt)

Je zei me, voorbij de klepperende slenterkeien bestaat
de werkelijke stad. Onopgemerkte kiekjes die doodlopen

in de schaduw of de bocht om ergens achteraf. Je kunt
het zo mooi niet verzinnen of de ziel ligt ervan op
straat.

Als het namen heeft, onthoud ze of stel ze te boek als

onooglijk feeëriek, maar vergeet alles wat romantiek. Wat

zich hovaardig allure aanmeet kent weinig fantasie dan

grotesk, extreem en imposant.

Een deur gaat open, toont zich de geboorte van nieuwe
woorden. Het geduldig gereedschap voor een herboren
biografie. Het is niet meer dan minder, maar alles
wat je ziet. Meer is het niet, het spreekt voor zich –

Elbert Gonggrijp,  Brugge,  zondag 31 juli 2016
Foto's Conny Lahnstein en Elbert Gonggrijp