TEGENOVERGESTELD

TEGENOVERGESTELD
Protestgedicht tegen alle ellende

Is er een krachtiger weg dan Narcissus, de babyzachte huid van een vredelievend
idee? Ik wil mij ontdoen van alle erger, een eigen pad om mijzelf in te verliezen,
een geheel eiland om te verwaaien tot een zomerse idylle. Paarden zien draven,
mensen jongleren, kinderen baldadigheid.

Wanneer de zonsondergang terstond de laatste herinneringen bekonkelt, fikkie
stokend op het strand, dansen in een kring van hand in hand. Het is niet aan deze
tijd, maar het scheelt zoveel ellende. Je had kunnen wezen wie je wilde, spiegelen
aan het golven van de uiteindelijke zee, samen zoeken naar de sleutel.

Het broodnodige schiften en de illusie dat alles kan. Ver weg van alle verwensingen,
het eigengereide, het brutale en inhalige van nieuwsvergaren. Hoe verknipt wil dit.
Het zegt zijn zegje in een collage, oneliners vers van de pers die het verderfelijk
momentum verknipt adoreren. Wij tieren als maden op dit petrischaaltje.

Wij worden zieker van onszelf door navel te staren. Alles gaat eens dood en de aarde
zal naar de kloten. Zolang ik jou nog zie en bemin ontvang ik jou met open armen.
Mischien tevergeefs bij het redden, maar een stap verder in de liefde. Wij geven
kalmte waar het ons nodig acht. Een stille taak voor wie het overleeft –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 4 juli 2017

VOOR ZOVER

Voor zover

Uitgewerkte notities

Enkel een klucht van wind en water, bomen en lucht. Het
is de juiste plek om nergens bij stil te hoeven staan. Het is er
warm, de lucht betrekt en de eenden drijven langzaam weg.
Uit een stilstaand Monet, hun onhoudbaar perspectief,

vele waterlelies later. Er valt veel voor te zeggen, maar
ik laat het vroegtijdig los. Het geoorloofde van kijken, een
dieper zwijgen dat zich op het netvlies priemt. Je hebt
het zo dikwijls mis voor je het in de gaten, als het zicht

de blik vervalst. Ik red mij met die gedachte dat het mij
ergens aan deed herinneren, toen ik het voor het eerst
besefte, er nieuwe woorden aan gaf. Een manifestatie
zonder er een duidelijk oordeel over te vellen,

hoe welluidend
de vogels ook –

Elbert Gonggrijp,  Slotgracht Egmond aan den Hoef,  dinsdag 4 juli 2017

Foto Elbert Gonggrijp,  bewerkte foto Waterlelies - 2016

ABUIS

ABUIS

Duindagboekgedicht 73
Uitgewerkte Smartphone opname

Toen voltrok het zich aan je. Iedereen keek op, ieder
vergiste zich. De zwaluwen zwierven rond, je bevatte
niet wat ze aanrichtten. Hier wuifde de dag, nestelde
zij zich onder mijn huid, bood luwte. Het duin
trefzeker van overtuiging.

Wat ik waarneem, ontwijkt, herbergt zich in de
ondoordringbare struiken. De schaduwen gaan teloor
in het geleidelijk verdwijnen. Hoe zomers ook, je was
al doods voor ik je ooit zou begrijpen. Nooit ging
je eerder zo aan mij voorbij.

Het grijpt bij de strot, mijn adem stokt in het witte
snikken van de hitte. Een onverhoeds voorval, een
toevallige vlinder. Het vaste ritueel behelst deze
weidse ruimte, de schizofrene wereld van een
hopeloos verwarrende vocabulaire –

Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Bergen aan zee, dinsdag 4 juli 2017
Foto's Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Bergen aan Zee,  04-07-17

NU

NU

Uitgewerkte Smartphone opname

Nu ik niets aan het toeval overlaat, de nacht
zich ordent tot flarden gedachten, zinnen zonder
samenhang, een ega nog ten ruste,

nu de kikker zijn prooi vangt, de muggen belust
op bloed, nu mijn notities her en der, chaotisch
zonder einde, het vlotte handschrift, nu ik mijzelf
er niet in herken,

 
nu ik in alles wat ik aantrof, de tijd een boek,  een
doorlopend verhaal, een wordt vervolgd, nu ik mij
herinner wie ik mij ben gebleven, buiten alles
om, nog voor de ochtendstond,

keert uiteindelijk de slaap weer terug en de
vraag waarom achteromgekeken. Nu ik zowel
hier ben als jij daar, mijn gebed een laatste
gebed, nu ik zoveel hier ben als jij nu,

nu ik doortastend ben
van blijven, nu ik aarzel
om te gaan –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 4 juli 2017

SCHAMEL

SCHAMEL
Duindagboekgedicht 72
Uitgewerkte Smartphone opname

Voorbij het roepen van de vogels, voorbij de razernij
van de storm, voorbij elk zien, het horen en het wachten.
Ik ben hier blijven zitten om het niet te begrijpen, de
veelvuldige vormen, het willekeurig zwermen van de
Spreeuwen, het lukraak bloeien van bloemen, de
onophoudelijke droogte.

Ik wil van niets op de hoogte, het waait en ordent
de ruigte. Het duiden laat ik liggen, trotseer hoegenaamd
de stilte. Ergens moet het iets bedoelen, rijpt het zaad
en voedt het jongen, vindt zijn uiteindelijke weg –

Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Bergen aan Zee,  maandag 3 juli 2017

Foto Elbert Gonggrijp,  PWN duinen Bergen aan Zee,  03-07-17