Elk ondertussen
Wat liggen blijft trekt krom, krult zijn dode
bladeren.
Er behoeft geen twijfel ook al duisteren de dagen
naar
een harteloos vroeger. Het rumoer staat nog buiten
kijf, maar tegen welke prijs?
Er is hoop, stevig verankerd in elk ondertussen. Want
in het verlangen, vanwege het hunkerende verlangen.
Zo luidt het dorstige lichaam, zoals de herfst zich
een sleets heden heeft bepaald –
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den hoef,
donderdag 5 november 2020
Zoiets
Omdat elk ondertussen een jarenplan is gebleken,
wij
van stepping stone tot stepping stone de tijd overbruggen,
soms vrolijk, soms bang, vreugdevol of vol twijfel, maar
waarachtig dezelfde weg. Omdat wij die volgen.
Er is geen mogelijkheid groter dan de liefde die
wij oogsten,
naast elkaar en voor elkaar. Ik heb je geopperd, de enige keuze
geofferd waarom wij samen, waarom wij juist ons twee.
Het is nooit hetzelfde, maar het enige juiste.
Het is altijd anders
zolang elk verschil –
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 4 november 2020
Anders
Anders stond ik hier niet – omdat het nooit waar
is
om te worden begrepen, omdat het veelvuldig moet
worden verteld tot het enige waarachtige. Niets
wordt ouder naar het schijnt, maar de tuin
vertoont zijn stille geheimen.
Alsof niets zich niet verroert, nauwelijks
beweging
kent. Ik moet nog de bloemen en de bladeren,
maar zo eenzaam van geluid, zo oorspronkelijk
van karakter, zo zonder houvast.
Anders stond ik hier niet,
maar de herfst verkleurend
in zijn eenvoud –
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 3 november 2020
