GETEISTERD

GETEISTERD
Duindagboekgedicht 177
Uitgewerkte notitie

 

Niets beklijft, wat blijft is achteraf tijdelijk gebleken.
De ruwe wind, het gezandstraald oppervlak. Erosie
van huid en kruin. Het stugge helm tegen de haren
ingestreken. Hoe het van weerstand wiegt.  

Dat de tijd duin zegt, het een klankkleur krijgt, tot het
van zichzelf spreekt – uitgesleten, Uitgehold, bijna uit
zichzelf een levend wezen. Veranderlijk vervormd.
Om even in te zullen wonen, zolang het luwt.

Dit beeld wijkt, het raakt nooit af, raakt in alle
ongedurigheid kwijt. Steeds maar weer van voren af
aan, steeds maar weer een nauwelijks voortaan.
Voor je voeten neergelegd, maar voor hoelang.

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 24 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

  

 

LAUWEREN

 

LAUWEREN
Duindagboekgedicht 176
Uitgewerkte IPhone opname

 

Nu van een onaf latende stilte wordt gerept, de statige
duinen hun onherroepelijk standpunt bepalen, luwt
de wind haar venijnige vlagen, draalt de zachte winter
zijn barre nukken in het verschiet. Om op zijn
lauweren te zullen rusten.

Dit is het uitnodigend gebied om je te omarmen als je
er de ware schoonheid van ziet. Een plek waar het goed
vertoeven is, dat hij wil dat je blijft, dat je terugkomt,
dat je aan hem denkt, maar mogelijk een vraagteken
als je hunkert naar meer.

 

Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
maandag 24 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

 

MOEDERLAND

 

EEN EERSTE AANVANG

 

GYMNOPEDIE

 

STRIEMEN

  

STRIEMEN
Duindagboekgedicht 175
Uitgewerkte notitie

 

Een duinlandschap dat boekdelen spreekt – te miezeren
in de regen, kil tot op het bot. Een tevergeefs beleven
van wat zich eerder manifesteerde hoezeer het ook  
naar eenvoud streefde – zwijgend en al. Nu een waar
verbond met de gestage weergoden.

Ik heb ons zien lopen zonder op te kunnen zien. Uitzicht
bood nauwelijks het inzicht waarvoor wij hier eerder zijn
gekomen, de ware reden te leren kennen van ons vervolg.
Hiermee deze barre wereld te zullen begrijpen.

Nergens troost, nergens leven. Maar hoe groots blijft
het stuurse panorama afdoende van zich spreken, heeft
het aan het beschouwen reeds genoeg. Meeslepend
zal het zijn als je van zijn schoonheid weet.

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 20 januari 2022,
foto @ Emiel Bekker

 

LAATSTE BEVINDINGEN

 

IN HET GELID

 

VINTAGE

 

WAT VERDWIJNT

 

BEVROREN

 

VLUCHTIG

 

WINTERS

 

KROM

KROM
Duindagboekgedicht 174
Uitgewerkte notitie

 

Een starre gestalte, een dood gewaande. Vanwaar
die stam, die opwaarts niet naar twijfel neigt. Nooit
zo luid geuit als toen hij nog uitgelaten groeide
de zilte wind tegemoet. Nu overhangend – in
stilzwijgen tot hij ooit stopt.

Kromgebogen – de tijd ontneemt de kale boom
de mogelijkheid om te worden begrepen – zijn oude
voeten in het water. Er is geen later om eeuwig bij
stil te staan. De nerven in de schors, het grijze
korstmos. De boom verstrengeld in zijn trage
stilstand – voorgoed verloren.

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 6 januari 2022
Foto @ Emiel Bekker