BLOND

 

BLOND
Duindagboekgedicht 178
Uitgewerkte notitie

 

O, kende ik maar de gevolgen. Verrees het kwetsbaar,
maar haast achteloos in het gelid. Leeftijdsloos, Een ruige
zeereep, een trage kust. Heb geen medelijden, vind alsnog
dit landschap uit. Geef het de ruimte die het nodig heeft,
zie het aan, vergeef het zijn nonchalance.

Triestheid kent zo haar weerslag. Blond is zij, vaal het duin,
haast verlegen. Bijna vergeten. Het heeft zijn tijd verleerd, lijkt
voor eeuwig te zullen zwijgen. Verwaaid, gebogen, geteisterd
door de wind, gevormd door de getijden. Wat kan er nog
gezegd nu hij zijn ware aard besluit?

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 25 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

 

 

GETEISTERD

GETEISTERD
Duindagboekgedicht 177
Uitgewerkte notitie

 

Niets beklijft, wat blijft is achteraf tijdelijk gebleken.
De ruwe wind, het gezandstraald oppervlak. Erosie
van huid en kruin. Het stugge helm tegen de haren
ingestreken. Hoe het van weerstand wiegt.  

Dat de tijd duin zegt, het een klankkleur krijgt, tot het
van zichzelf spreekt – uitgesleten, Uitgehold, bijna uit
zichzelf een levend wezen. Veranderlijk vervormd.
Om even in te zullen wonen, zolang het luwt.

Dit beeld wijkt, het raakt nooit af, raakt in alle
ongedurigheid kwijt. Steeds maar weer van voren af
aan, steeds maar weer een nauwelijks voortaan.
Voor je voeten neergelegd, maar voor hoelang.

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 24 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

  

 

LAUWEREN

 

LAUWEREN
Duindagboekgedicht 176
Uitgewerkte IPhone opname

 

Nu van een onaf latende stilte wordt gerept, de statige
duinen hun onherroepelijk standpunt bepalen, luwt
de wind haar venijnige vlagen, draalt de zachte winter
zijn barre nukken in het verschiet. Om op zijn
lauweren te zullen rusten.

Dit is het uitnodigend gebied om je te omarmen als je
er de ware schoonheid van ziet. Een plek waar het goed
vertoeven is, dat hij wil dat je blijft, dat je terugkomt,
dat je aan hem denkt, maar mogelijk een vraagteken
als je hunkert naar meer.

 

Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
maandag 24 januari 2022

FOTO @ ELBERT GONGGRIJP

 

MOEDERLAND

 

EEN EERSTE AANVANG

 

GYMNOPEDIE

 

STRIEMEN

  

STRIEMEN
Duindagboekgedicht 175
Uitgewerkte notitie

 

Een duinlandschap dat boekdelen spreekt – te miezeren
in de regen, kil tot op het bot. Een tevergeefs beleven
van wat zich eerder manifesteerde hoezeer het ook  
naar eenvoud streefde – zwijgend en al. Nu een waar
verbond met de gestage weergoden.

Ik heb ons zien lopen zonder op te kunnen zien. Uitzicht
bood nauwelijks het inzicht waarvoor wij hier eerder zijn
gekomen, de ware reden te leren kennen van ons vervolg.
Hiermee deze barre wereld te zullen begrijpen.

Nergens troost, nergens leven. Maar hoe groots blijft
het stuurse panorama afdoende van zich spreken, heeft
het aan het beschouwen reeds genoeg. Meeslepend
zal het zijn als je van zijn schoonheid weet.

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 20 januari 2022,
foto @ Emiel Bekker

 

LAATSTE BEVINDINGEN

 

IN HET GELID

 

VINTAGE

 

WAT VERDWIJNT

 

BEVROREN

 

VLUCHTIG

 

WINTERS