Ongeacht

Ongeacht

Hier wil alles voorbij. Wij weten
niet te zien. In ons vergeten
voltrekt het zich – kleuren
verbleken en het ware leven
trekt zich terug.

De innerlijke rust geeft het
stilzwijgen vorm. Hoe de natuur
– er is geen vinden aan.

Het riet groeit zijn laatste tijd,
het hoge gras wacht rustig af.
Er valt een dood te verdienen.

Ik slaap alvast –

8 september 2013   

Eens en altijd

Eens en altijd
KNNV Strandexcursie Petten

Hier ligt een kust, traag tussen de
eeuwige schelpen. De vliegen
bewonen het wier, moeten
haastig, willen weg, zo
voortijdig.

Het beeld wil anders. De lucht
wacht af alsof hier nooit iets
gebeurt. Hoezo de honden
of de kinderen.

Schelpen zo eensgezind
dat er geen duidelijk
verband tussen
zit.

Maar dikwijls – alles lijkt
voorbij, niets verandert. De
afstand wil de weg terug.

De rest is aanspoelsel.

Petten, 4 september 2013

Facade

Facade
Voordracht Wijk aan Zee,
wandeling Stad van de Zon,
meer “ Park van Luna

Het heeft er al die tijd gelegen en
zich zo ten ruste gelegd – een
verbazingwekkende gedachte.

Of de ruimte al eerder die vorm had
gekregen – niets wist nog ergens van,
wij keken niet op of om.

De facade – in het stilstaand water 
plots bewogen te raken – de woelige
golven, de meedogenloze wind. 

Alsof ook jij nog iets te zeggen
had – maar de regen was al zacht
je tegen te spreken.

Sereen de glinstering van je glimlach
– als ik vermoed had hoe diep en
duister jij was, hoe zou jij dan heten?

20 mei 2013

  
  

Old and wise(Een mogelijk laatste versie...)

Old and wise
(Met dank aan o.a. Jeanine Hoedemakers…)

Er is lef voor nodig om boom te zijn.
Hij strooit seizoenen in het rond.
De boom zegt niets.

Zijn zwijgen een vorm van wachten. Nu
er regen is gekomen, tijd van toekomst
wordt voorzien, is het oordeel snel
geveld – hij zal opnieuw ontluiken

– hoe oud en tanig ook.  

15 mei tot 18 mei 2013    

Old and wise

Old and wise
Voor M., Dichterskring Alkmaar

Er is lef voor nodig om boom te zijn. Het
verloochent zich niet: vanuit het zaad wordt
een nieuwe anekdote geboren. Hij strooit
seizoenen in het rond.

Nu er regen is gekomen, tijd van toekomst
wordt voorzien, is het oordeel snel geveld:
er moet groei, groen, vooruit gedacht. De
takken niet langer onvoltooid.

Zwijgen een vorm van wachten. Een
smachtend verlangen naar de voleinding
van ons twee – een ontluiken
binnenstebuiten.

De boom zegt niets. In het wortelen heeft
hij zichzelf genoeg en blijft zijn wil
standvastig – hoe oud en tanig ook –

15 mei 2013    

Heterdaad 2

Heterdaad (2)
Bij het vinden van een dode sperwer

Dat een veertje niet gewiegd werd
door de stilte, niet gedragen door
de wind, had zich niet laten
vermoeden – achteraf.

Dood de sperwer langs de weg. Een
voltreffer, maar met de gebroken
ogen nog half open.

Was ik die sperwer, ik was hem alsnog
gevlogen, diep de geborgen struiken
in. Indien het had gekund.

Het oponthoud verliest zijn veren,
vergeet zichzelf, wordt oud, verslijt
voordat ik dat doe – onfortuinlijk
in het verblijf van zijn allerlaatste
poging –  

5 en 14 mei 2013 

Duet

Duet

De merel overtreft zichzelf. Ik kan mijn
pen nog nauwelijks horen. Ik ben
verbaasd. Er is een betovering zo
overtuigend dat ik in al zijn letters
zoetgevooisde dromen
lees.

Hij en ik akkoord. Nog net geen zomer.
Niemand vroeg erom de o zo vertrouwde
stilte te doorbreken.

Wij weten het echter beter. Wij
moeten ons blijven verwonderen
zolang het licht weer open ligt – hij
en ik trefzeker. Vanaf de daken,
vanuit het schoonste schrift.

6 en 14 mei 2013

Heterdaad

Heterdaad
Bij het vinden van een dode sperwer

Dat een veertje niet gewiegd werd
door de stilte, niet gedragen door
de wind, had zich niet laten
vermoeden – achteraf.

Dood de sperwer langs de weg. Een
voltreffer, maar met de gebroken
ogen nog half open.

Het leven voorzichtig. Er bloeit weer
een lente op en de grutto’s krijsen
hun baldadige gedicht.

Was ik die sperwer, ik was hem alsnog
gevlogen, diep de geborgen struiken
in. Indien het had gekund.

Wat wil het leven: het speenkruid
glimt de toekomst tegemoet, de
eerste tjiftjaf doet ontwaken.

Het oponthoud verliest zijn veren,
vergeet zichzelf, wordt oud, verslijt
voordat ik dat doe – onfortuinlijk
in zijn allerlaatste poging.

Hoe rustig zijn landschap
in wording –

5 en 14 mei 2013  

Back to the future(Uiteindelijke versie)

Back to the future
Voor M.,  thema juli nummer “ Po-e-zine

Kan ik in de toekomst kijken?
Het verhaal dat ik je vertel kent
zover ik weet geen oponthoud.

De lente telkens zo vergeefs dat
dat zij nodeloos haar kruit
verschiet – een voorbijgaand
fenomeen.

Waar gaat dit overigens over?
Zolang de liefde niet toereikend
is, komen wij oren en ogen tekort.

De bloesems openen zich met
ongemak en de twijfel weet zich
nooit volledig uitgesproken.

In het uitzicht het vermoeden om
ooit te kunnen kiezen – het zo te
blijven willen, talrijk in alle mogelijke
besluiten – te dromen, groen als gras.

14 mei 2013

Back to the future(Origineel)

Back to the future
Voor M.,  thema juli nummer “ Po-e-zine

Bij het raam verbindt mijn denken
zich met de stilte. De blanco
spiegel van mijn poezie rakelt
vele raadsels op.

Kon ik op je terugkijken, ik zou
je mijn verhaal vertellen en mij
niet langer verdedigen.

Er is een toekomst zo onbelangrijk
dat elke lente weer tevergeefs haar
kruit verschiet – een voorbijgaand
fenomeen.

Waar gaat dit overigens over?
Zolang de liefde niet toereikend
is, komen wij oren en ogen tekort.

De bloesems openen zich met
ongemak en de twijfel heeft zich
uiteindelijk uitgesproken.

In het uitzicht het vermoeden om
ooit te kunnen kiezen – het zo te
blijven willen, talrijk in alle mogelijke
besluiten – te dromen, groen als gras.

Hoeveel afscheid
immers te verliezen?

14 mei 2013 

Eternal Love

Eternal love
Voor M.

Wat wij elkaar in initialen hadden
beloofd sneed weinig hout – de
woorden groeiden dicht, de boom
weerbarstig voor onze overtuiging.

Diep het doldrieste kerven  – mocht
het waar zijn wat er stond dan
bewaard totdat de boom oud en
ingedut niet langer kon gestut.

Jij en ik waren hier en hadden het
zo te laten. De taal teveel, de letters
te overbodig om voor te lezen. Wat
zal ik vergeten je te schrijven?

21 april 2013

Gesprek

Gesprek
Voor M., N.a.v. gedicht Rutger Kopland
en muziek Mathilde Santing

Wat wij van elkaar wisten
moest blijkbaar in het
midden blijven.

Er was de verbazing van
oor tot oor, een mond
nauwelijks tot spreken
voorbereid.

Kunnen wij dit alsnog?
Liefde gastvrij, met open
armen, geluk zalig tentoon
gespreid?

In het wachten de twijfel
van ons antwoord. Hoe
eenzaam of dichterbij. De
kus een kans op een
vluchtige onderbreking.

Wij, aan elkaar genoeg. Het
zal stilte vergen om elkaar
daadwerkelijk te verstaan
– voorbij elke aarzeling.

18 april 2013  

Als het kan

Als het kan
Voor M.

Het lange wachten gaat zijn eerste
nesten bouwen en kiemt de
vroege vreugde uit – een
uitgesteld plezier
van liefde.

Voorzichtig begin ik bij een oud
begin – vul met zachte woorden
onze stilte in. Zo kan het dus
ook, telkens weer.

Onze handen willen niet meer
onzeker zijn, hebben al genoeg
gewacht – wat ik koester ligt
op de tast en vraagt om
meer.          

Ik probeer je – ’s ochtends vroeg.
Jouw lichaam heeft zich naakt
gewoeld en laat zich lezen.

In het licht vind ik wat ik heb
gemist – het ontwaakt en zingt
de mooiste melodieën – de
prille lente achterna.

17 april 2013  

Silent alarm

Silent alarm
Voor M. , n.a.v een bezoek aan
een terrasje Haarlem

Wij zaten op het terras en jij
vertelde hoe uiteindelijk de
wereld voor jou worden zou
– zonder mij waarschijnlijk.

Ik verstarde. Kon ik hier ooit
beweging in gaan krijgen, was
alles wat ik hoorde slechts een
voetnoot  in de tijd – een
mogelijkheid misschien
voor later?

Maar dat de toekomst nooit zou
haperen om ons uit elkaar te
drijven omdat jij dat nu eenmaal
wilde kon blijkbaar niet langer
meer ontkend . Aan alles komt
een end, ook aan ons twee .

Zolang wij ons heden trachtten te
herinneren hielden wij ons staande
 – in de levende liefde, in dit
twijfelachtige verband.

De hand nog teder om het
breekbaar glas, de dag nog
zinderend van lente. Zou
het hier nog kunnen om
elkaar te leren kennen,
opnieuw zoals het was?

16 april 2013

Het had gekund

Het had gekund
Voor M., 1^e mooie lentedag, afgeblazen uitje

Het had gekund. Stilte kreeg
een naam en vrede klonk
levenslustig. Het bewoog onze
voeten langs de zee.

Schelpen te over, de lucht
glunderend van belofte. De
golven juichten ervan
– “ backwards and forwards “.

Hier had ik met jou mijzelf
kunnen delen, harten te schrijven
met vluchtige initialen. Wat ik
ervan verstond had niet de
noodzaak te blijven. Het had
gekund, maar wat zou het?

Niets lijkt zo hetzelfde. Zo had ik
het nog nooit bekeken. De dag
kon anders doorgebracht en
jouw hand had niet te beseffen
wat de mijne reeds aan het
vergeten was.

Vergeef ons. De lente kent haar
eigen prille tijd. Haar aanvang bijna
te naakt voor goede zeden. Waar
ons te plaatsen als wij zo vrij mogen
zijn?

15 april 2013      

Als dan

Als dan
Voor M., de huidige lente

Waar is de plek waar wij alle
vragen mogen verlaten, ons in
naaktheid geborgen weten?

Het blijft zoeken. Er is zoveel
aarzeling in ons twee. Ontmoeten
kan voorlopig niet overbrugd.

De lente onzeker. Wat voorzichtig
is ontloken heeft zichzelf veel te
laat uitgesproken.

Hoe moeten wij onszelf beginnen?
Van binnen zijn de woorden nog
niet daar, weten wij geen raad.

Als het kan dan ooit. Bij het zingen
van de ochtend, bij het kiemen
van de dageraad –

11 april 2013

Love and loss

Love and loss
Voor M., Medieval songs from Love and Loss

Het zal altijd bij ons blijven – de kans
hoe een begin al van afscheid doet
vernemen, of erger nog, de dood
al in zich draagt – een prille lente
gestorven in de schoot.

Hoezeer kent liefde dan nog tijd?
Wat wij beminnen zo onzeker – nooit
te weten wat ons wordt gegund om
alsnog te gaan ontluiken – een
povere kus aarzelend op de lippen.

Wij neigen naar elkaar. Het kan
– maar voor hoelang. Liefste, laat
ons niet naar de toekomst gissen.
Wij hebben maar een leven voor
de boeg –   

8 april 2013     

   

weeronline

weeronline
Voor M., lenteperikelen

Van alles wat ik wist wilde ik je
niet vergeten. Het leven heeft
zich heimelijk vergist. Wat
zich toont doet het
voorzichtig in
het openbaar.

Wordt het lente of blijft het
vluchten in bedrieglijk blauwe
luchten waarin geen sprankje
hoop wordt uitgespaard? De
vogels wachten, maar
geduldig. Het zingen
nog een vaag
gerucht.

Ik ben beducht. Komt het
nog dat wij vrij naar elkaar
kunnen verlangen, geborgen in
een vertrouwelijke tijd? Het
zal. In het groeien van het gras
ligt de belofte om te liggen,
jij net zo begerig als ik.

Kan het? De eerste kus – vang
haar als de eerste zwaluwen ons
weer wakker maken. Helder,
ontwaakt, met ogen open –

8 april 2013 

Laat het zo zijn

Laat het zo zijn

Ik zeg ik besta. Jij zegt hebben
wij dit vormgegeven? Als er
iemand is die met zichzelf
is overgebleven ben ik het.

Met of zonder jou te zijn
vraagt om de angst te binden
of te verlaten te vergeten.

Wie toekijkt ziet hoe ik mij
liefheb of begin te haten, stap
voor stap. Wie mij begrijpt
zal zichzelf verbazen.

Laat mij niet verdwijnen als
ik in jouw ogen kijk. Ik heb
genoeg gezien om te verliezen
wat ik gadesla. 

Zeg mij tot hoever wij minnaars
zijn. Ik besta – ik wil hierin met jou
bestaan, met of zonder tegenspoed –
niet bang, niet onzeker –  

5 april 2013 

 

Synthese

Synthese
Voor E.

Wat door een deur kan
zal niet van elkaar scheiden,
kent beiden dezelfde richting.

Jij schenkt de wijn in,
ik ontsteek de kaarsen.

12 juli 1998