MIXED FEELINGS IN A SO PATIENT HOTEL
Wanneer je zoveel daar bent
I’m lonelyness, you’re
just nothing but
everywhere else. Ik heb mij maar de
juiste en enige ordening gevat,
om het absoluut te
vergeten.
Je bent de
allerlaatste
mogelijkheid van
begrip.
Het is like an iron
fist, een steevast
doelloos houvast, zo volhardend
middenin mijn
Youtube-film, het
mobiele van a dark Tricky, so
consciouss as Fink, so grim as
Grimes, so excited our Little
Dragon. It burns like Hell,weet
de fuckin’
understanding
misunderstood.
Dit is die ene arm op
de tafel, het
is dit afwachten van
die ene letter,
het eerst mogelijke
begin van het
leiden van de inkt
tot schrijven,
het begrijpende woord.
All about
circles, about square
inches, the
freedom that real
poetry
requires.
This is the new age
Space of Time.
De nieuw ontgonnen
ruimte.
This is what you had least
expected. A damned town,
the centre of the almost
empty, a gloomy town, a
place called Bunnik. A
place to be. I live
here,
but so momentarely.
I’m asking myself
the wrong reasons
for the everlasting
questionsmarks .
Am I? Don’t I?
Hier vergeet ik wat
ik vergeet.
Hier vermist wie ik had gegist.
A desire, a equation of truths
and the wish of the
all love you’s.
De lichten schijnen de
kamer
zwijgzaam, tot de
ijskoude
eendere contouren.
Het zal
zoals altijd mogelijk
hetzelfde
anoniem. Ik ben hier zo
gaandeweg geleidelijk
de wijn als ik mijzelf
tot Moscato drink
Suid-Afrikaans.
Let me drown in your,
my
poor dear little
poetry, just
go on, you darling, just my
Ingrid Jonker. Je had een
naam, maar ach de laatste
golven. Zo jong te sterven
tussen ongeluk en ideaal.
Ingrid, give me your black
unlucky days under the
red skies, the big lies of
the unforgiven soldier.
Ik rangschik mijzelf
zo
ongelooflijk reddeloos
verloren. So obvious
without regrets. Ik heb
zoveel leven te ontbreken.
Jij zal te laat zijn om hier
op tijd te arriveren.
Jij ontbrak. This is
not your
kind of story, jouw verhaal.
Het is uit de verre verte dat
een WhatsApp spreekt,
waar een smartphone
monotoon van geen
oponthoud weet. Hoeveel
karige berichten van jou
naar mij binnen elke
afzienbarendheid?
Ik ben zo binnen
bereik
gebleken. Begrijp mij het
afzienbare toegankelijke
bed, bekruip gastvrij het
naakt zoals je gegeven
weet. Skin to skin.
I must believe. Ik
aarzel mij
tot geloof. Het hotel
ademt
geruststellend het welkom
van een uitnodigende
nacht,
een portier die waakt
over
onaanraakbare dromen.
Zij
is hier thuis en ken haar vele
rumoerig gewaande kamers.
Let’s talk, let’s breathe, let’s
scream in this room to the
humble bed of love and sex.
O, my horny little ones….Let’s
play husband and wife for a
ride. For a little while.
De schaduwen bewegen,
vinden
genadeloos levendige muren. De
deur een onwelvoegelijke deur
van het tegemoet kunnen treden.
I’m the keykeeper, I’m the key.
I’m the hunger, you’re the honey
for me, onontbeerlijk ben jij mijn
lief, een mogelijke terugkeer, zo
huid op huid. Als je thuiskomt,
closer and unavoidable. Als je
er bent in the end –
Skin under the skin
within. De
eerste uiteindelijke dag, as the
curtains Het daglicht open het
mogelijk eerst gezicht van
het mooiste vroege
opstaan –
Elbert Gonggrijp,
vrijdag 19 december 2014-12-22
· (Muziek:
Tricky – Maxinquage , Fink – Hard believer , Grimes – Visions , Little Dragon –
Nabuma Rubberband )
· Wijn:
Moscato Sud – dessert wijn , Suid-Afrika
· Samsung Smartphone Galaxy Gore 12262
Postillion Hotel, Bunnik, Kamer 130,
22.29 uur
