TERRITORIUM

TERRITORIUM

Ik beken dat ik het herken. Mijn huis wil weer begrepen
tot de orde in hoeverre het ooit. Kasten ruimen woorden

in. Bijvoeglijke zinnen stapelen zich naar ware poëzie. De
geschiedenis herhaalt zich naar een nieuw begin.

De vogels willen mij tot een waar domein. Zij luisteren

nieuwsgierig naar mijn aarzelend relaas waarin ik zeeziek
de dronken taal herberg. Hoe zou zijn om allen
weer thuis te komen?

Het huis roept zich steeds meer tot de orde. Ik herken
mijn doeleinden, ik richt mijzelf steeds meer in. Naar
mijn oude geschiedenis wil het weer verder, maar de

vreugde achterhaalt mijn pen. Ik kan haar noodzaak
nauwelijks volgen.

Het uitzicht ankert zich. Er is land in zicht, dit uit
zich met de snelheid van het licht, dit is niet meer
bij te houden, dit is met de ogen open –

Poezie: @ Elbert Gonggrijp,  Egmond aan de Hoef,  vrijdag 27 november 2015

Kunstwerk: @ Wiel Wiersma - " Wolk Vis "

Imprenting

Inprenting

N.a.v. een waargebeurde droom….

Ik droomde. Ik droomde mij dat alles en iedereen

mij verleidde tot verliefdheid, dat een ieder namen

tatoeëerde ten teken van bevestiging dat men

daadwerkelijk leefde.

Ik droeg de kleren van de keizer, maar in tertiaire
kleuren alsof ik de aarde was en niet hoefde te

gebeuren. Men zwom met otters en dolfijnen,

maar ik behoefde geen krans dat ik eender met

de dieren was.

Ik sliep in instituten en slikte de zwaarste medicijnen,
ik moest nog gebeuren, ik moest nog ontwaken. Ik
moest nog mijn tijd onder de mensen. Ik moest mijzelf
nog de liefste wensen.

Ik ontwaakte daarentegen en kwam je zo tegen. Ik

ontwaarde mijn leegte dat mijn huis die van een ander

was. Het onze, mijn lief, welteverstaan, maar het voelde zo

anders. Dit waren de feiten, hier had ik het mee te doen.

Hier moest ik mee ontwaken.

Meer dan mijn overpeinzing kon ik niet
bewijsbaar zijn. En dat de tijd, de plek en
de vogels –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan de Hoef,  vrijdag 27 november 2015

Antidepressivum

Antidepressivum

Hoe ik in het groter geheel het zonovergoten
van mijn wording zag. Het hemeldek brak open
ene beloftevolle nieuwe dag. Alsof de wereld
zich verruimde, opgelucht ademhaalde.

Ik kon weer handelen alsof alles mij weer

vanzelfsprekender was, geen gramschap of gruwel
de overhand. Weer de logica der dingen beheersen,
een kat aaien bijvoorbeeld of een plant water
geven.

Leestekens toevoegen aan een tekst en iets genoeglijks
van rijm. Het leven van poëzie voorzien en iets van
een duidelijk doel voor ogen herleven.

Het is nog stram weliswaar, maar niets is nu zo

onwaarschijnlijk meer dan dit wonder boven wonder.

Dat de toekomende tijd mogelijkerwijs er een van

vele horizonten.

Zie, daar wolken de eerste kieviten gezamenlijk boven
het nieuwe land ofschoon er iets van winter en de

spreeuwen roepen olijk om raad ondanks het lege nest.

Wat zou mij dan kastijden alsof alles weer kan,

omdat niets nu nog moet? –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan de Hoef,  donderdag 26 november 2015

CHELSEA MORNING

CHELSEA MORNING

Muziek Joni Mitchell

Hevig op zoek naar ergens, maar ondertussen een thuis. In
het trage licht wil een ochtend opstaan. Er beklijft mij niets.

Ik interpreteer mij stilaan elk gevoel van willen blijven
als een langzaam ontwaken, maar tegen welke prijs.

Ik hang aan deze uren van goedmoedig aanwezig zijn, de
kat, de mus en het onkruid zijn nabij alsof ik een eendere
figurant. Durven aarden brengt nieuwe opties teweeg.
Een schertsvertoning voor de baldadige spreeuwen.

Joni Mitchell zingt onverdroten haar melancholische
noten. Hoe thuis moest zij ooit toen het ook toenmaals
om leven en verlies moest zijn gegaan?

Ik placht op te staan, maar verzaak mijn plichten. Er blijft
geen wijsheid heel, geen goeroe, geen Boeddha, geen toornige

God. Ik bezing enkel het licht en alles dat ik gelaten onderga.

Er is geen weldadige plek dan het krampachtig
bevestigen dat ik blijkbaar besta, nu ik mij aan
mij luttele woorden hecht.

Hoe overleef ik die enkele gedachte –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan de Hoef,  donderdag 26 november 2015 

AANHOUDELIJK

AANHOUDELIJK

Een aanhoudende stem

Er is mij van alles beloofd. Er preekt een God in mijn
hoofd. Er gonst een voortdurende dialoog bij elke sigaar die ik

buiten met Hem rook. Vraag op vraag roept Hij bij mij af en

filosofie op filosofie stapelt zich aan mij op.

Het grijs dreigt in de nacht en zo nu en dan vlaagt de wind.
Het is koud en mijn geweten pijnigt mijn wezen waarom
ik in Hem mijn verleden niet veel duidelijker in beeld.

Er is mij van alles beloofd. Maar alles blijft ogenschijnlijk
zoals het blijft zoals ik de onmachtige mens. Ik sta op de
grens van het besef dat in de kern alles liefde is, maar
vanwaar de leegte, de haat en het gemis.

Is er een God, dan verafschuw ik hem.

Maar er is een weg, een vooruitzicht, een heel leven. En ik
beweeg mij ertussen in, rook mijn sigaar, ervaar het
kille duister. Als er nu toch eens een belofte
werkelijk waar –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan de Hoef,  woensdag 25 november 2015

INNERLIJKE STEM

INNERLIJKE STEM

N.a.v. nummer Wim Mertens “ Usura “
en huidige gemoedstoestand

Welke toon zal ik aanslaan, nu mijn heden vanuit
een verleden lijkt te bestaan waarin ik nooit de hand
leek of ooit tegen iets bestand? Het is een lijn,

maar een zonder vergankelijk patroon.

Heb ik ooit eerder bestaan in het vooruitzicht
van dit doel dat immer bestaat. Het kent een
vraag die zich nooit herkent als antwoord. Besta
ik zoals ik besta of ben ik meer dan dat.

Heb ik deze weg bewust afgelegd, wist de aarde
van mijn bedoeling, was ik een signaal dat de
aarde zelf bestond zoals de mus, de spin, de muis?

Ik hoor voorbij het geluid de mogelijke
bedoeling die het leven wil. Ik ben het zelfde
in een eendere huid, maakt zijn zinnen niet
af: dit is een schreeuw, dit is adem, dit is –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan de Hoef,  woensdag 25 november 2015