Wij, Narcissus

Wij, Narcissus
Opdracht Schrijvenswaard, “ Spiegelen “

Dan, de laatste druppel en
geen opkijken naar. Wat wij
ons hadden toegekend zoekt
naarstig naar een evenbeeld.

Kringen verwateren wat had
afgespeeld. Hoeveel eigenliefde
hadden wij elkaar verweten?

Mocht het zo zijn geef het dan
geen later. Aan stilte is meer
dan genoeg. Gebroken wie
wij even in ons zagen.

Reikend tot voorbij de rand, dieper
dan elk buigen. Wij, ons samen.
Er is een oever die om aandacht
vraagt. Blijf waar je bent, wees
jezelf genadig.

Wat wij zien is wat wij wensen,
is het niet morgen dan wel
vandaag.

Niemand te bekennen
bij het gebrek aan zoveel
bijval.

13 februari 2013   

Suddenly

Suddenly

Ik ben de wind, beweeg mij
zonder oponthoud. Voel mij:
Wat ik beoog is hoogstens
verbazing schuldig.

Hoe deel ik je toekomst,
mijn kind. In al mijn daden
lijken keuzes weloverwogen,
heb ik geen tijd.

Het antwoord kent de sterren
en stopt je lachend in. Het
spelen uitgeteld en uiterst
aangenaam gebleken.

Jij kijkt. Waaraan valt te
beginnen. Elke seconde
telt om te worden vergeten.

Het is nooit te laat
om voortaan onzeker
te blijven.

13 februari 2013

Het vanzelfsprekende

Het vanzelfsprekende
N.a.v. Poeziegeschenk 2013 geschreven door Anna Enquist

Het boek ligt soms terzijde, laat
zich niet gelezen zijn. Taal noch
teken – tijd in uiterste aandacht
ontweken.

Mijn hand het geduld dat ik
van mij opbreng. Wat niet wil
kent geen verklaring, wat ik
weet kan onderstreept. 

Dit wordt nooit oud: het leven
steeds opgepikt, het verhaal
nochtans begrepen – het
leeslint de rode draad.

10 februari 2013

  

INTO DUST

Into dust
Laatste muziekgedicht,  Muziek Mazzy Star, “ Into dust “

Zo zal het klinken. Schaamte,
die zonder woorden zo mooi
had geleken, kent nu geen
verweer.

Het lied dimt. In de nacht zal
het duister die van stilte zijn.
Ingehouden.

Een schaduw, zonder noten.
De ogen open, de oren
dicht.

Exit. Hoever nog tot de
dageraad ons weer
op vleugels draagt…

8 februari 2013

 

Muziektherapie

Muziektherapie
Week van de Poezie, Thema “ Muziek “ , GGZ

Klanken klinken xylofonen,
slaan voorzichtig bange
dromen aan. Een
luisterend oor dat
zacht vertrouwen
vraagt.

Donkere dagen ontwaken
lichtvoetig. Een vaag
vermoeden aan vroeger
weet zich voorzichtig
afgespeeld.

Weifelen trefzeker. De hand
ontwijkt elk misverstand.
Hier was hij en zal hij zijn
gebleven.

Dit is ons instrument: het
hart slaat toe, weet van
horen spreken. Vivace:
een vibrato dat leed
tot leven smeedt.

  

7 februari 2013 

Stabat Mater 2

Stabat Mater
Componist Palestrina

Geheel onszelf vervuld willen wij
wat oud is achterhalen. Er is de
tijd. In een galmend ademhalen
echoot de kathedraal.

In verre gedachten. Wat legt ons
de liefde op? Een leed, kil en koud,
beslaat glas en lood. Een moeder,
haar zoon beklagend, zal zijn pijn

de hare maken. Wie geeft ons dit
leven door? Een mis, polyfoon.
In gezongen lagen –sopraan, alt,
bas, tenor.

Wij weten van ons huidig spreken.
Ten hemelwaarts of profaan. Het
gebed gebeden. Het geluid draagt
ons na – wie wij ooit waren.

Een devoot verhaal dat zich in
stilte waant. Eeuwig lange
lijnen. Stabat Mater. Waar ik
Palestrina verlaat klinken
laatste zware deuren.

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  5 februari 2013

Nightingale revisited

Nightingale revisited
Week van de Poezie , thema “ Muziek  “, Vogelgeluiden CD

Logenstraf mijn woorden. Het
zijn de klanken niet, hoop op
verlangen, dans van verdriet.

Ik zit en verroer mijn noten. Ik
wil in alles afstand zijn. Ik hier
en jij mij veilig buitengesloten.

Hoge ogen strooiend. Harde
trillers tot dromen slaan. Met
mijn toedoen ben jij nergens.

Ik verdraag mijn lied voorbij
mijn grenzen. Jij beoogt mijn
vreugde gunstig. 

De vrede bewaar ik voor de leegte,
het duister aan het begroeten.
Voltreffers der gewoonte. Ik blijf.

De volle nacht in. Zwoel, tot in mijn
laatste kleur – als gegoten.

 7 februari 2013 

Stabat Mater

Stabat MaterComponist Palestrina

Geheel van onszelf vervuld willen
wij al wat oud is achterhalen. Er
is tijd. In een galmend ademhalen
echoot de kathedraal.

In verre gedachten. Wat legt ons
de liefde op? Het is kil en koud,
beslaat glas en lood. Eerste noten
polyfoon. Wie geeft dit leven door?
In gezongen lagen –sopraan, alt

bas, tenor. Wij weten van ons
spreken. Ten hemelwaarts of
profaan. Het gebed gebeden.
Het geluid draagt ons na – wie
wij ooit waren.

Een devoot verhaal dat zich in
stilte waant. Eeuwig lange
lijnen. Stabat Mater. Waar ik
Palestrina verlaat klinken
laatste zware deuren.

5 februari 2013

M.D.

(Ode aan Miles Davis, nummer " Blue in green ",
Poezieweek 2013, Thema " Muziek ")

Zo klonk Picasso. Hij wrong
fluweelzacht de noten in de
de taal – eigenzinnig, haast
baldadig.

Stilte tastte voorzichtig leegte
af, handen grepen naar de
de overgave – glippen tussen
vingers – tuiten de mond
rond koper.

De tovenaar een blazer. Hij
stampvoette een ritme in
elkaar – een rode loper.
Aarzelende bogen – dit
moest met stoten.

Adem onderhuids. De rug
steevast toegedraaid. Het hete
zweet tot in de ogen. Luister
maar. Dit was een heel leven
in het kwadraat.

Alcohol, drugs, sigaretten.
M. D. : de nacht in, to be
continued. Het pand nooit
verlaten.

5 februari 2013   

Broken Loves

Broken Loves
Song from “ The Blue nile “

Het smoort de zondag aan gort,
houdt het ontwaken naakt. Wie
zal het eerst onszelf vergeten.

Wat achterblijft heeft zichzelf al
grijs geregend. Welke uren
kleven het leven nog na.

Wanorde laat afscheid los. Jij
de liefde, ik het tekort. Verlies
heeft van zichzelf te wijten.

De muziek tergt zacht. Wat op
de lippen ligt vooralsnog
verzwegen. Weggaan –

eindeloos.

3 februari 2013 

Loodwit
Voor Inge Boulonois

Op de toppen van mijn tasten
raakt elk oponthoud duister.
Loodwit de mailbox van de
tranen.

Het ademt en heeft mij lief.
Volle leegte kent zijn open
regels. Bladzij voor bladzij
wacht de jonge dichter op
geduld.

Ik kijk op en weet mij elders.
De pen terzijde. De clou
verzwegen. Ik leef mij in: een
vogel verschrikt om zoveel stilte.

Als de nacht: met lege handen
is het zeker. Er is geen tijd. De
tijd staat stil.

Elbert Gonggrijp,  3 februari 2013

ASADIN

Schrijfopdracht “ Spiegelen “ ,  Schrijvenswaard

Dit is de hand die
zich aanbiedt, terug
trekt, tijd vertraagd.

Een haast zonder ogenblik.
Er is geen focus zo
ongeduldig dan
de foto’s die hij flitst.

Een still, duizendmaal
per seconde. Wie
zich zo stilzet moet
opnieuw uitgevonden.

Zwartwit. Het negatief
beslist. Breekpunt van het
wel of niet aanwezig
zijn.

Jouw nabeeld te
ontvangen. Wat
gebeurde is verleden.

Ik spiegel mij. Wat
ik van mij vastleg
heeft zijn stilstand
reeds verlaten.

De hand, tastend
naar nieuwe
vragen.

2 februari 2013

 

Diamonds

Song Rihanna,
Gedichtendag 2013, thema “ Muziek “.
Uitgewerkte notitie.

Hoe

voortvluchtig 
zal mijn
verleiden
vlijen?

Mijzelf de
ranke noten
raken?

De uithaal
hees hypnose  
ogen?

Zwaar de passie
die ik adem.
Gejaagd het
tergend
galopperen.

De telgang tast het
zingen voorwaarts.
Ben ik finish
of finale?

De weg de speaker
van mijn weten.

 Alkmaar (theater  “ Provadja “ ) 31 januari 2013

Sublimeren

In memoriam Sylvia Plath en Hans Faverey

Het doordrenkt zich met
licht, raakt de dingen aan.
Geen bewijs voor het
tegenovergestelde.

De woorden daargelaten,

kent niets definitie. Het
weet van geen bestaan.

Wat beweegt stormt in
het alledaagse, een tijdelijke
overweging. Stilstand een
blijkbaar blijvend
verschijnsel. 

Wat te vragen van het
leefbaar ogenblik –

31 januari 2013

Sheep in Fog

The hills step off into whiteness.
People or stars
Regard me sadly, I disappoint them.

The train leaves a line of breath.
O slow
Horse the colour of rust,

Hooves, dolorous bells -
All morning the
Morning has been blackening,

A flower left out.
My bones hold a stillness, the far
Fields melt my heart.

They threaten
To let me through to a heaven
Starless and fatherless, a dark water.

Sylvia Plath :

Wanted
KNNV excursie Egmond Binnen

Het stilstaand
spreken. Vaag
vee hoedend in
beweging.

Verouderd wroegen
zich de wilgen. Krakend
krast zelfstandig zwijgen.

Kaalvraat schranst
zich gulzig dood.
Mosvast nat raakt
overtrokken.

Grijnzen zachtaan
zilvergrijs. Wat zich
uitrekt weet niets
zeker.

Dead or alive.

Egmond Binnen,  30 januari 2013  

Nothing else

Naakt te lui voor lijf, dor teveel
van zwijgen. Er is aan moed
geen uur besteed. Traag
het lijdzaam liggen.

De tijd verdooit. Gaten leggen
kraters bloot. Grauw het stille
onvermogen. Laffe sneeuw,
schier hopeloos.

Het pruttelt, wil nooit voorbij.
Zou het eens, vogels weer
gebekt, ogen, oren straks
op scherp.

Het dagboek kijkt mee. Wie
ontwaakt wiekt alert op van
elders. Geen boom ooit
meer te temmen.

Het is een overweging. Over de
schouder van het mededogen
schuwt lente vage kansen.
Een te vroege jongeling.

Braak, op alle fronten.   

29 januari 2013

 

  

Elfstedentocht Po-e-zine

—Po-e-zine

een elektronisch magazine over alles wat met poëzie te maken heeft

• Home
• Po-e-zine Elfsteden Poëzietocht 2013

 

Po-e-zine Elfsteden Poëzietocht 2013

 Po-e-zine Elfsteden Poëzietocht 2013

De eerste etappe:

De tweede etappe:

De derde etappe:

De vierde etappe:

De vijfde etappe:

De zesde etappe:

De zevende etappe:

De achtste etappe:

De negende etappe:

 

Deel dit:

Vind ik leuk:

Like

14 bloggers like this.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

8. Bolsward

(Boalsert)  

Als kruien kreunt, smelt hoop steevast. Vort!
Het sputtert zichtbaar onder ons. Ijs van wak
tot wak slijpt de laatste wijs. De grauwe gort
verdampt de snelle slag. Geen tijd nog strak.

Bolsward stoïcijns. Het dooit.

Elbert Gonggrijp,  27 januari 2013 

Ane Brun

Gedichtendag 2013

Jij, jij weet wat liefde is: een lied
vol ingehouden treurnis zo mooi.
Een aubade aan het verlorene.

Laat mij niet huilen. Wat van de
winter is moet nog komen. Een
wisseling van de wacht.

Ingehouden stilte. Zo bijna absent
vraag je om aandacht. Jij staat zo
alleen dat ik niet om je heen kan.

Ik luister. Al zingend fluister jij. Wat
ik denk doet niet ter zake. Het is goed
zo, het is goed zoals het gaat.

Elke noot is raak. Ik hervind een oud
gevoel. Liefste, laat mij niet alleen.
Laat mij niet alleen.

Het is nog niet te laat.
 

30 november 2008
 

  

Vivace

Gedichtendag 2013

Elke noot die ik aansla moet voor
jou zijn, opgewekt en snel. Om een
taal te leren die voorbij gaat aan elk
denken.

Jij bent voortvluchtig en ik zoek
naar jouw refrein. Noten om te lezen,
noten om te delen. Ik vind er velen.
De merels denken mee.

Zij klimmen in hun reeksen, trots,
heldhaftig fier. Wat een gevogelte! Ik
leer snel. Nauwelijks op adem vind
ik tel op tel.

Ragfijne melodieën. Dat allemaal door
jou. Om te behagen, om te strelen. Een
ongelooflijke vrouw. Wie ik liefheb laat
zich bespelen. Vivace. Eindeloos.

24 mei 2009 en 26 januari 2013

All that jazz 2

(Tribute to Miles Davis)

Hou mijn hart vast,

Miles, wieg mij

melancholiek

van frase naar frase,

schijnbaar uit de
losse pols geblazen.

Zo herken ik verdriet:

het bedrinkt zich en

staart afwezig uit

de ramen.

Het is weer winter en
jij bent er niet: laag
schemerlicht valt
meedogenloos

in deze kille
kamer.

Ik bezie jouw spel,

was haast vergeten
hoe het mij herkende,
zo vanzelfsprekend,
zo uiterst aangenaam.

Miles, ik neurie maar

wat, wil jouw blue notes

blijven volgen, even hees
en aarzelend bovendien.

Als het beeld maar

stopt, dit grote lege

wachten.

9 augustus 2008 en 24 januari 2013

Het huis waarin ik wilde wonen

Naar schilderij (of foto?) op Facebook

Heeft geen jeugd, tast traag zijn
sluipgang af in het scherpste gras.
Hoe oud de vele rondingen.

In het dragen wil het breekbaar
huis altijd bij je zijn. Hij heeft
zijn afkomst nooit verloochend.

Hier, op deze plek, heb jij, lieve
kleine, levensgroot over hem
gewaakt. Tengere sprieten
onzeker zoekend naar houvast.

Zijn dag was jij. Je laat de teugels
vieren. Hij heeft jou in zijn ogen
altijd liefgehad. Omdat jij dat wilde.

Blindelings wijst hij jouw plek, de
argeloze toekomst in. Waar de weg
loopt groeit leeftijd langzaam
tot beweging.

Beduusd het besef van die
die niet te evenaren ervaring –

23 januari 2013      

Sneeuwklokje

Opdracht subgroep Schrijvenswaard

Kring associatie:Eerst-Fragiel-
Maagd-Rein-Plots -Vorst-Dooi-
Pril-Blozen-Boven

SNEEUWKLOKJE


Voorzichtig steekt dooi haar
fragiele wezen uit de grond – als
eerste. Een maagd rein van
geweten.

Een eind aan de grillen van een
vorst die het stille leven stevig
slapend liet – pril nu wat plots
zo blozend is.

Naar boven. Schuchter wat
zich later bloeiend weet – een
vroege bode van al wat lente
heet.

Verscholen.


22 januari 2013

Binnenste buiten

Wachtend op sneeuw en andere zaken

De computer binnen handbereik en de
avond nog niet drachtig. Geen kou of
sneeuw. Ik wacht de nieuwste uren

Af tot jij werkelijk komen zou. De stilte
heerste. Ongeduldig vulde zij lege
glazen met steeds hetzelfde water.

Dorst maakt een mens niet gelukkig.
Heimwee naar wat komen zou heeft
geen voeten in de aarde. Wat gebeurt

Weet zich geen raad. Mocht de wereld
wakker worden geef dan schrille tekens
opdat mijn ziel weer opengaat.

Rooksignalen van gelouterde vrede. De C.D.’s
terug in de kast, de T.V. op vergeten. Ik
waar ik was gebleven. Hier, binnenste buiten.


14 januari 2013