Over de dood heen

Over de dood heen

In memoriam C.A.M.

Liefste, lief: ik heb, ik
had je lief.

Stuur nooit deze kaart,
deze brief waarin zo’n
dood beschreven staat

dat jij definitief het leven
laat. Zo voortaan de
ruwe tijd dat jij van mij
en ik van jou tot elkaar
gescheiden zijn.

Zo sta ik naakt voor elk
feit dat geen woord
haar muze kent.

Lief: ik had, ik heb je

lief.

Het verdriet: leegte,
handen machteloos
om wat de dood tot
jou verkoos.

Een wezenlijk verschil
met wat ik voor je had
gewild.

Haperend de taal die ik
nog zocht: ik had, ik heb
je lief…

5 april 2011

Backwaters

Backwaters
Voor M., Song David Sylvian, 48^ste verjaardag    

Dit doet tijd. Alles wat wij beminnen,
neemt afscheid op den duur: jouw
hand in mijn magere hand zodra
ik verslijt.

Adem langzaam uitgedoofd. Als dit
liefde is laat mij dan in een God
geloven die de pijn voorgoed verzacht:
niet langer het donkere vermoeden
dat alles uiteindelijk voor niets is
geweest.

Los te staan van elk gemis. Dat ik
naast je blijf zoals wij nu tot elkaar
veroordeeld zijn – in lief en leed
tot de dood ons scheidt

– voorbij die grens.

9 maart 2013

Nostalgia

Nostalgia
Voor M., Nummer David Sylvian, verjaardag

Jij verdween. In alles wat er
achterbleef was het almaar
terugverlangen naar wat je
nooit was geweest.

Het was lente – de tijd niet
voor de handliggend om er
al van uit te kunnen gaan:
– tere katjes hangend aan
de bomen, knoppen die
op botten staan. 

Heel voorzichtig zijn – de ‘r ‘
nog in de maand en de vorst
hier niet ondenkbaar. Is dit
dan de onmetelijke stilte van
het missen van ons twee?

De lucht is grijs. Het licht moet
nog van toekomst spreken. Als
ik jou begrijpen ga zal het aan
mij niets ontbreken. Ik leef,
maar zonder plan. Waar zal
ik zijn nu ik jou nog steeds
van mijn lippen lees? –

9 maart 2013  

En dus

En dus
Voor M., KNNV excursie Duinvermaak,  Bergen

Ik weet van dit bos. Het heeft
zich steeds verantwoord. Tijd
begrensd tussen nieuwe dagen.

Het ontknoppen zoekt warmte.

De wereld die ontwaakt kan
metershoog of schilfert bij de
bast.

Er ligt stilte om te vinden, een
naarstig pad naar elders. Wij
kleuren haar vermoeden in.

Hoe begroet ik jou? Het vroege
zingen zo voorwaarts dat wij
ons er in verstaan:

Jij mijn eerste noten, ik mijn
oud verdriet. De bomen
stijf en stram van zoveel
tegenspraak.

6 maart 2013 

Het gaan in het blijven

Het gaan in het blijven
Voor M., Geinspireerd door
Anna Enquist en Rutger Kopland

Er is zoveel stilte te verdienen,
liefste, dat ik mij terdege besef
dat ik het niet zie.

Het venster maakt het uitzicht
zolang het zich tot orde schikt
Niets te herhalen – boom,
noch bloem, noch heg – er
is eenvoudigweg geen reden
zo zeker.

Ik pak je hand en kijk je aan. We
hebben een groot verlies nodig om
voor eeuwig van elkaar te dromen.
Houden van een kwestie van
geduldig ongeloof – in al wat
ons rest.

6 maart 2013

Never let me down

Never let me down
Voor M., Gelijknamige song Depeche Mode

Hier sta ik dan, heb mijzelf tot
leven gewekt, het uur verstreken.
Wanneer mij het kijken overblijft,
zal ik net zo zelfstandig zijn
gebleken?

De stad is hard en de wegen
onbeperkt. Hardnekkig moet ik
mij tot richting wijken. Er is geen
tijd terug. Waar heb jij mij
toegang toe verschaft?

Ik wil liefde leren, het eenzaam
duister uit. Waar wij slapen
heeft onschuld nog dove oren.
Wij, geboren bij de optie van
die minst geringe weerstand –

6 maart 2013

   
    

As it began

As it began
Voor M.,
song Queen, “ White Queen(As it began)”,
voorjaarsdag in Stad van de Zon

Het is stil aan mijn oever,
kan nog alles worden, weet
nog nergens van.

Het vlakke water zoekt
zijn eerste rimpels, wil
nog even blijven
wachten.

Er is de kans dat wij het
erop zullen wagen: ik van
jou en jij van mij – de
koppen simultaan.

Het is aan de futen dit
gebaren blij te maken –

5 maart 2013      

Another Day

Another Day
Voor M.,  Gelijknamige song This Mortail Coil

De dag kreeg vorm. Ons stil
vermoeden om met elkaar
verbonden te zijn bracht
zo’n liefde teweeg dat leven
en dood luttel en futiel
hadden geleken.

Wij hadden immers de tijd
gevonden om vanuit een
nieuwe morgen langzaam
liefde te laten klinken – een
veelvuldig kijken
naar ons twee.

Handen die elkaar verkenden.
Voorzichtig, als eerste. Te zeggen:
dit zullen wij delen, niet langer
eenzaam met het begin, niet meer
in de leegte van het opstaan.

In het zoeken wil het antwoord
ons toereikend zijn. Waarom in de
laatste twijfel gebleven? In elke
onzekerheid weet ik jou en mij
zeker –

5 maart 2013 

Shiver

Shiver
Voor M. ,  Gelijknamige song van Coldplay

Waar verwachten hevig naar
hartstocht had verlangd
bleef jij grenzeloos
vacant.

Wat ik van je zag had
aan zichzelf genoeg,
verkoos liefdevol de
ingenomen ruimte.

Jouw naam bleef branden.
Het meermaals vergissen
wilde dat ik leefde met
het missen van ons twee.

Pijn schrijnend met de
hoofdletters van het
verliezen.

In rij. De verleden tijd
geen krimp voor wie niet
beter wist.

Hier leg ik de rozen….

4 maart 2013 

Remain nameless

Remain nameless
Voor M.,  Gelijknamige Song “ Florence and the Machine “

In het zwijgen breekbaar gebleken, in
het beminnen los van elke zin gaan
staan. Voortaan blijft  de taal van
liefde ver achterwege.

Ik beweeg mij steeds meer van jou
vandaan. Nauwelijks begrip, amper
een teder gebaar.  Hoe eenvoudig
afstand te bewaren.

Dit is schrale troost: ooit in het
duister weten wij waar het aan
zal ontbreken. Dan vloekt en
schreeuwt het van de daken.

De tranen schraal, het besef
buiten adem – wie ben jij
gebleven nu ik niet meer
naast jou sta? – 

4 maart 2013          

Een zwart gat

Een zwart gat
Voor M.,  wandeling
Stad van de Zon

Kribbig krijsen meeuwen hun
welkom achterna. Wij geven
hen brood voor vrede.

Wij, los van dit gewoel,
hebben geen simpel woord
dat stilte in ons denken
strooit.

Wie zal ooit de laatste zijn
om voor zijn beurt te
spreken. Elk argument
dient nog gekozen.    

Ach, liefde: hompen gaf ik
ervan weg. Als ik mij omdraai is
het voor de koeten – tragisch
en onbeholpen.

Het keffen pijnlijk in
mijn oren te voelen –   

3 maart 2013

Les Etoiles

Les Etoiles
Voor M. ,  Boekje  “ Le Petit Prince “    

Tussen de bedrijven door heb
ik je zien zingen – maar jij
lachte het licht teder mijn
stilte in.

In geen enkel begin wist het
zwijgen zich begrepen – eerst
moest het zich herhalen opdat
zin voor zin gestalte kreeg
– leegte onvoorwaardelijk.

Op dat vlak gevaarlijk moest
liefde wel schitterend zijn
– het firmament ongekend. Als
wij ons zullen verstaan, dan
permanent.

Ik sla de sterren erop na – wij
spiegelen, dat weet ik zeker –

2 maart 2013         

Hoogwatervluchtplaats

Hoogwatervluchtplaats
Voor M. , Hondsbosschezeeweering

Over de schouder van jouw blik redigeer
ik nauwgezet jouw vogels mee – stuwing
zover ik weet te kijken – een flauwe dijk
bochtend naar een onberispelijk einde.

Ik houd van deze zee, jouw alledaagse
vergezicht. Opgeschrikt zoekt de zwerm
nieuwe kansen. Mijn telescoop grijpt
met beide handen een vaste plaats.

Het haasten een vak apart. Stelschroeven
draaien en dan God Zege de Greep.
Kwamen wij er nog meer tegen, dan
was de dag echt af.

Wat al niet gezien. Ik passeerde en voelde
jouw ogen in mijn rug. Zou ik hier ooit nog
op terug kunnen komen?

De vogels wachten in de felle wind en
draaien hun kougelouterde kop. De
veren rangschikkend onder zoveel
plaatsvervangende schaamte.

2 maart 2013

Lóiseau Miserable

L’Oiseau Miserable
N.a.v. Muziek Nynke Laverman
“ Nomade “ song “Sny ien Augustus “  

De leigrijze akkers hebben aan
hun kaalvraat nooit genoeg. Toen
ik ze gadesloeg was honger zodanig
op de wieken dat zij een nieuwe
winter geloofden.

De richting wilde niet verhinderen
hoe gezamenlijk  zij eenzaam zouden zijn.
Het roepen zwierf genadeloos van noord
naar zuid. Zo talloos in zoveel verte.

Was dit dan thuiskomen? Wij
oordeelden anders. Met de vinger
aan de trekker kan het nog. Op het
bord de belofte van het villen –

2 maart 2013   

Violets and Vinegar

Violets and vinigar
Voor M., muziek Florence and the Machine “ Cosmic Love  

“ Kom “, zeg ik je, “ Kom !“
“ Herrijs! “Een eerste stap zoekt
een lege dag, de tijd rijpt liefdevol
een dichter tot volle bloei – niet
dat heimelijke, niet dat geniepige
– niet weer –

Waarop is het wachten – ergens
buiten kan een nieuwe klank
weerklinken – een levenslustige
mus, een virtuoze merel. Is dat
dan niet genoeg?

Als het dan pijn moet doen laat het
dan gaan bloeden – Maartse violen,
gedrenkt in het allerscherpste azijn
– kan jij voelen hoe welgemeend
de bittere tranen?

28 februari 2013       

Belofte

Belofte
Voor M., muziek Dead Can Dance,  “ Anastasis

Het was niet zozeer wat je zei of
beoogde te zeggen. Elke vorm
van zwijgen stond tussen
twijfel en stilte in.

De winter sprak alle sprank van
hoop tegen. Wat in de kou
bloeien mocht had iets ijls en
bijna tevergeefs.

Hoe vaak liet ons aarzelen zich
herhalen. De kansen van de
herkenning dikwijls onheus
gebleken.

Zo voorzichtig moet ik teder zijn.
Het begrijpen precair, de noodzaak
nog niet daar. Waar verbazing
begint, wil liefde vertrouwd
al op eerste schreden.

Zeg dat je van mij houdt. Zolang
het begin nog kil en koud naar
warmte vraagt, is wat wij doen
hoogst onzeker.  

26 februari 2013

Misschien

Misschien
Voor M.

Jij deed terstond een koekoek
na en iedereen wist achteraf dat
jij dit aan het roepen was.

Misschien had ik mij al zo
vergist dat wat reeds op mijn
lippen lag niet meer kon
worden uitgesproken.

Jouw lach eenzaam in het veld,
mijn zoeken bijtijds afgerond
– geen tegenspraak te dulden
van even zoveel tegenslag.

Wat in vertrouwde woorden lag
wist zich bijkans ongegrond. We
verstomden – de weg terug moest
worden overbrugd om nieuwe tijd
te winnen.

Jij deed een koekoek na en ik
wist niet hoe te zwijgen. In het
verdwijnen elke laatste
kwinkslag teveel.   

25 februari 2013    

Een mogelijke dialoog

Een mogelijke dialoog

Voor M.
(Muziek Talk Talk,  “ The colour of spring “)

In de wind viel je weinig tegen
te spreken – in de naakte bomen
hing de dag met tegenzin tussen
ons in – wij konden niet terug.

Wat de eerste zin betrof maakte
het ons uiterst voorzichtig – voorbij
elk dichten moest ook jij een
ander wezen zijn.

Eerste vragen verkenden langzaam
het vermoeden hoe grillig de natuur
ons een nieuwe dienst bewees – wij
hadden blijkbaar iets gemeen.

Dan de leegte van wat wij nog niet
konden weten – vrienden in het
begin, verleden nog onontdekt.

Hoelang nog met je op te lopen
– waar de nieuwste stilte heerst. Zo
je daar te ontmoeten, vluchtig
in het naderend uur.

24 februari 2013 

Naderbij

Naderbij
Voor M. , Muziek Dead Can Dance, “ Anastasis “   

Er was iets verlegens in je stem. Ik
beantwoordde haar, kwam niets van
herkenning tegen. Waarvan had ik
te zwijgen als ik naar je neigen
wilde?

Liefde duurde een mogelijkheid
teveel en sprak zichzelf voortdurend
tegen. Waar wij wilden blijven bleek
niets zeker. Hadden wij elkaar, dan
was dit nog in ons nadeel.

De tijd hoofs, vastgelegd zonder dat wij
naar elkaar konden verlangen: bloesem
in knop, zang een eerste poging om tot
elkaar te aarzelen. Wie wil kussen zal
ooit zijn schroom verliezen.  

24 februari 2013  
  

Maar jij bent het niet

Maar jij bent het niet
Voor M.

Mijn woorden afgewogen, mijn
antwoorden reeds gesteld. Wij
liepen op. Een winter begon
zich af te vragen hoe koud
het wel niet voor
ons was.

Ik had het behaaglijk in het
verliezen van je nabijheid. Alles
wat je zeggen kon had al afstand
van ons genomen. Er was tijd
voor nodig om er zo hartgrondig
van te kunnen zwijgen.

Het bij elkaar blijven bleek steeds
vanzelfsprekender achterwege.
Wat gedeeld kon worden had
weinig met ons gemeen. Je wilde
niet gebonden zijn, ik raakte
langzaamaan op mijn vrijheid
ingesteld.

Hoe had ik mij vergist dat dit de
ware liefde had geleken. Als ik je
vaker had herkend was ik liever
eenzaam met jou gebleven. Aan
de hemel nog geen voorspoed
van het een of ander –

24 februari 2013
 

Open boek 2

Open boek

Ik sla de stilte erop na: ik
besta uit weinig woorden.
Het geheugen heeft de tijd
gewist.

Hoe kortstondig duurt de
eeuwigheid? Ik lees mijzelf
nauwkeurig terug. Wie mag
ik hedendaags wel zijn?

Een illustratie van verbazing
die geen gelijke kent – notities
in de kantlijn van mijn wezen.

Ik zal mij vinden – steeds
ouder, op het perkament
dat niet ongeschonden
blijft – vervagend.

Stof tot stof. Wie al terugblikt
zoekt de rug. Wie mij bewaart
zet mij terug. Ik wil nog
even.

21 februari 2013 

Open boek

Open boek

Ik sla de stilte erop na – dat
ik besta uit weinig woorden.
Het geheugen heeft de tijd
vergeten.

Hoe kortstondig duurt de
eeuwigheid? Ik lees mijzelf er
nauwkeurig in terug. Wie mag
ik heden ten dage wel niet zijn?

Een illustratief moment dat
met mijn verbazing geen
gelijke kent – notities in de
kantlijn van mijn wezen.

Ik moet het vinden – steeds
ouder, op het perkament
dat zich niet ongeschonden
weet - vervagend.

Stof tot stof. Wie al terugblikt
zoekt de rug. Wie mij bewaart
zet mij terug. Ik wil nog
even.

21 februari 2013 

Primair

PRIMAIR
KNNV excursie Bakkum Noorderstraat

Het oergevoel schuurt schril langs
rood gegloeide wangen – wij wanen
ons de barre tocht zo ver van huis
dat bos en duin niet kunnen doen
vermoeden dat de natuur geen
liefde is.

Schraal schrijnt het landschap
zich kaal aan een kille winter die
van zichzelf geen weerstand biedt
– de lente nog futiel, de tijd noch
taal of teken. Geen einde in hetverschiet .

Het stugge overleven onbuigzaam
voor wie zich nog geen kansen ziet
– ogen tranend in de wind, huiver
langs het stramme lijf. Het zal
moeilijk zijn om hier te blijven.
Niets zo onzeker als die twijfel.

20 februari 2013 

Same Stars

Same Stars
Vrij naar song “ Same Stars “ van Fink

In de tomeloze verte doen
de sterren ons beseffen hoe
eenzaam wij elkaars gelijke
zijn.

We keken en zagen hoe
verbazingwekkend oud
wij werden – niets zinnigs
nog over de lippen.

Verscholen in elkaar dan
maar – waar zullen wij het
elders moeten zoeken.

De ruimte vastbesloten
om ons hierbij voorgoed
uit te sluiten.

20 februari 2013

Zeker

Zeker

Wat ik aan inzicht win
zullen woorden zijn en ik
versta ze.

Kleine, zonder ongemak. Ik
zal ze vinden, los van elke
overtuiging.

Ze zeggen genoeg. Zodra
ik het beter weet, spring
ik in het diepe. Ik zal
ze raden, de een voor
het ander –

20 februari 2013  

Achteraf

Achteraf

Hier, op dit onverhoedse ogenblik,
voorzichtige woorden gezegd
die zich achteraf in het
juiste perspectief lieten
dwingen.

Liefde, achteraf. Aan aandacht
blijkbaar nooit genoeg rest
ons de verbazing wie  aan
wie het eerste vroeg.

De lucht grijs, het raam
beslagen. Het wordt tijd
om zoals afgesproken
voortaan bij elkaar
te blijven.

20 februari 2013  

Stel -

Stel –

Stel, wij zouden van de bladeren,
de vergankelijke en de vergaande
richtlijnen maken een feilloze
toekomst in. In hoeverre is
het oog zich dan bewust van
haar kortstondigheid.

Begrijp mij – elke seconde die
ik er in mis wordt direct weer
uitgevonden, laat het leven
geen verweer. Verderop
zullen de klanken nieuwe
woorden worden, even
vluchtig als de vooraf
aangekondigde.

Het rimpelt in de vijver en
aan tijd breekt al gemis – het
opkijken langzaam de details
vergissend. Het zal straks
structuur vergen om te zeggen
hoe vergeefs beseffen is.

Op de punt van de tong
het onbedacht poetische
antwoord.

20 februari 2013

Start

Start

Ik heb vandaag toegekeken hoe
alles door wanorde is bepaald,
structuren die het oog zijn
meegegeven.

Gezien hoe het veranderlijke steeds
hetzelfde had geleken – wind, storm,
regen. Het gemoed van de vier
seizoenen, tot tranen aan toe.

Ik ben een kind die dit zich met
verbazing omringt. Er is de
onvolmaakte oorzaak die
zich niet wettig klinken laat.

De zon brandend van zoveel
draaiende vragen. Oeroud
tot de laatste kansen.

Is er nog tijd, dan moet het
voorlopig nog wachten. Het
spel daarentegen raakt nooit
volledig uitgespeeld.

19 februari 2013 

Als een steen

Als een steen

Bundel “ Voorbij elk kijken “
Gedichten 2005-2011

Zoals een steen dit doet,
tijdloos, in zijn vorm
besloten.

Zoveel geduld bezit ik niet.
Ik moet nog, ik moet nog 
worden wie ik besta:

een groter vallen. Ik
bewonder de berg en de
berg wuift terug:

ooit word ik vrienden. Als
het niet meer hoeft, als ik
oud word en lig in mijn
groeve.

Polijst mij. Zit mij dwars.
Het zal niet anders hoeven
zijn dan dat.

Beaufort

Beaufort

De wind. Vermanend fluistert
hij de kinderen met zich mee,
eerst de grote, dan de kleine.

Het is niet eerlijk. Wat ik van hen
vinden zal trapt tegen alle moeite in.
Er dient gesust, gekeerd, ontkomen.

Wij willen zonder. Als het kind
het ondervond moest het spelen
weer vanzelf gaan.

In de luwte van zijn stem wordt zijn
taal doorbroken. Een misselijk
makende gedachte. Hij ging te
ver om door te slaan.

Elke keer hetzelfde.

18 februari 2013

Within

Within
Voor Bernard Dov Wisser en Annemie Vandormael
 

Een echo die de leegste ruimte
voltrekt – het innerlijke zelf,
het doelmatigste van de
ondeelbare kern.

Zij bevestigt wat is geweten –
eenzame tijd die zich nog niet
van haar omhulsel heeft bevrijd –
de jongste vragen van een kind.

Onschuldig de stilte die wordt
besloten – een komen en gaan
van het hoe, waarom en wanneer
– niet hier zake.

In het midden kijkt verbazing
duizelingwekkend toe – de hemel
op sterren bogend. Hoe oud wij
zijn heeft alle leeftijden verdragen.

Wij blijven – zelfs tot in het grote
zwijgen: geboorte, leven, dood.
In ons de immer rondcirkelende
atomen.

17 februari 2013  
  

Als Monet

Als Monet
Erik Satie ter inspiratie

De oevers groeien traag
en doof. Mijn denken
grijs, de daden dof en
stram – de penseel
viert feest.

Ik ben een schilderhand
die steevast in zichzelf
gelooft – echo van een
verlopen tijd.

Ik kijk – nergens houvast.
De lelie trilt waterpas.
Sereen elke stilstaande
beweging. Een laatste
zondag gelijk.

In het geduld de meest
waarschijnlijke
overtuiging.

16 februari 2013  

Inside a poem

Inside a poem
N.a.v. nummer Mark Hollis “ The colour of spring  “  

De woorden lengen aan met leegte.
Ik wil ze liever horen zwijgen. De klokt
tikt voorbij het tijdelijke, de uren
dienen nu gezegd.

Nooit zal ik zeker weten hoe de
toekomst zich verzoent met alles
wat ik nastreef. Het zou het uiterste
vergen van wat ik in mijn mars heb.

Liefste, zoveel wit nog te verdragen.
Het is een kwestie van geluk. Die
ene vinger op de toets, die ene krabbel
van de pen. Het moet maar.

Het overige blijft kijken.

15 februari 2013  

Melancholy

Melancholy

Naar song The Style Council
feat. Tracey Thorn
 “Paris Match “

Hier rust  de dag – een uitstrekken
van een laatste begin – armen op weg
naar nergens – benen flanerend
langs het onzekere.

Waar wij op uitgekeken raken – een
laatste kus, het warrig afscheid nemen.
Een laatste sigaret, een opgeslagen
bed.

Zoveel zondag en niets voorhanden.
Wij kijken elkaar weg. Het blijven
berekenend – wanneer moet nog
onze tijd.

Het regent. Hoe het hier bij te laten,
leegte, bijna eindeloos. Jij of ik. De
straat gewis van onze toekomst tot
dit alles stilte is.

14 februari 2013

What the water gave me 2

What the water gave me 2
N.a.v. song Florence and the Machine

Er is zoveel te beginnen.
Horizontaal  ligt de grens
tussen willen en laten –
water op tegenstand
voorbereid.

Als ik mijzelf afvraag ben ik
net zo goed verlaten. Schelpen
tastbaar in mijn handen kennen
oponthoud. Zal ik mijzelf zo
hebben doen vergeten?

Leigrijs grijnzen de golven. De
meeuwen leven mee. Hun vliegen
tergend langzaam van haast. Waar
blijft mijn stem van horen zeggen?

Ik heb aan een enkeling genoeg om
mijzelf tegen te spreken. De wind
de scherpste dialoog, het zand zilt
van kennis.

De vangst wat schrale woorden. Aan
mij ontbreekt het aan niets. Jezus
was een visser.

Hoe zou het zijn jou hier te
ontmoeten?

14 februari 2013

What the water gave me

What the water gave me
Naar gelijknamig nummer van Florence and the Machine

Wat aanspoelt moet nog
worden teruggevonden,
in elke willekeurige
volgorde.

Wie zal ik hierin de
volgende zijn? Textuur
vindt geruwde handen,
leest vertrouwd de lijnen
van mijn huid.

Zilt de smaak, wrang de
op en neer gaande dans
van de onbepaalde tijd.
Hoe kan ik zonder?

Wij  zullen in ons elk
uitzicht verlaten. Wat te
koesteren of te verwerpen.

Wat blijvend is tast naar de
voetstap die achterom kijkt,
voorwaarts het verleden in.

Een vaag vermoeden die
dat ons nadoet.

14 februari 2013 

Zichtlijn

Zichtlijn
KNNV excursie ’ t Oude Hof in Bergen

Hoe alles in een punt
verdwijnt – verjongend
perspectief om tot de
volwaardige kronkels
te komen – grove den,
wijsgerig, doofstom en
levensecht.

Voor de naalden te
verliezen is het altijd
te laat – er is aan water
genoeg om verder te
gaan staren – de argeloze
ruimte in.

Ik praat mij eeuwenoud
en weet mijn aard zover ik
winterhard jouw stappen
begeleidt.

’t Oude Hof nimmer zo
herhaald – tijdloos in al
het wachten.

 Alkmaar, cafe “ Het Gulden Vlies “