Natuurgedichten

Tuesday, January 06, 2015

HET MEEST SUBLIEME

HET MEEST SUBLIEME

Voor mijn liefste

“ Elke dag schrijven “

Het was onverwachts dat wachten plots een naam,

de liefdevolle verwonderende jij. Je stond daar zo

naakt in je taal, je stond daar in al je overgave. Je

besloot wat ik al die tijd had uitgesloten .Je was

daar, je omhelsde mij, het was waar, je wilde mij

overduidelijk voor elkaar.

Het werd het ongelooflijk jaar dat ik nooit voor zo

mogelijk had genomen. Je had mij zeker eerder

gekozen als je het ooit eerder voor jezelf had

gedurfd als overwogen. Het moest nog voorbij

de tijd.

Daarin heb ik jouw toekomst ontmoet, zo raakten wij

in elkaar verward, wij waren kunst, werden liefde in

het geniep. Het heimelijk verlangen sterker dan het

anders te kunnen willen. Elkaar te herkennen

dieper dan een vluchtig zo nu en dan.

Jij koos, jij verlangde, je won, jij verloor. Jij hebt een

een huid afgedaan, jij verliet wat zo vanzelfsprekend
weelde en geluk. Hier sta je dan, je kon niet anders

dan. Je houdt van mij zoals ik van geen ander houden

kan. Jij bent mijn adem, zoals jij mijn adem.

Onze blikken gekruist, maar met het oog op

vrede. Verbaasd, te leven zonder de zoveel

onnodige vragen –

Elbert Gonggrijp, Alkmaar, maandag 5 januari 2015

Monday, January 05, 2015

ONTSTEEK MIJ -

ONTSTEEK MIJ

Elke dag schrijven
Voor een goede vriend

Ik heb de nacht voor jou de dag bedacht. Jij wilde

jezelf, je was vrij, het stond je vrij jezelf te zijn,

je kon het, maar een behoedzame moeder. Jij

had hierin volwassen kunnen leven, je kon

ruim baan, ook met die argwaan.

Nauwelijks op benen gestaan, want immers het
begane verleden waarin de daden nog aan je

kleefden. Je had er nooit om gevraagd toen je

zwak van geest niet van grenzen wist. Ik ken je

zonder kattenkwaad, een kwestie van geloven.

Jij moet je voorzichtige vleugels op eigen benen. Je

hebt daartoe alle kans, ik ben zo duidelijk bij je. Je

waant je alleen of een voortdurende vraag. Ik weet

jouw weg maar geef het jouw tijd om haar weer
uiteindelijk te besluiten. Ontsteek mij in jou –

Elbert Gonggrijp, Alkmaar, maandag 5 januari 2015

Bijschrift toevoegen

Sunday, January 04, 2015

NAAKT

NAAKT

Sprokkelen….

Het hoeft niet gezegd, wij zijn naakt, het is winter, wij hebben
zoveel meningen, hoe zal het zich meten, het waant zich zeker,

maar de kraaien. Wij willen gekend, maar wij denken onszelf
overal de twijfel, want wat zijn wij nu helemaal?

Het heeft het hart op de tong, maar weet zich verloren in alle
richtingen van de weloverwogen anekdote. Waar vinden
wij de o zo benodigde opinies om vanuit het bescheiden
wezen het verhulde medeleven van de dichter?

Nee, dan de zorgvuldige woorden af te richten. Waar zal ik ze

laten horen, wanneer schiet ik verantwoord mijn pijlen? Ik boog
mij hoog van bescheidenheid, een heuse keizer die schaamteloos

van kleren spreekt. Wie of wat te zijn in de menigte.

Ik ben de dichter, dus ben ik vele dichten lichter nog steeds wie
ik tracht te willen zijn. Zie! Ik bespeur een geluid! Ik vang haar

argeloos een mogelijke verstrekking tot gevolgen. Ach, hoe

beroemder ik in mijn ogen van de enig mogelijke noodzaak –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zondag 4 januari 2015

Friday, January 02, 2015

EERSTE KLANKEN

EERSTE KLANKEN

Thema Gedichtendag 2015

Voor mijn liefste Conny

Was er dan het lied in alle vroegte die de herkenning
van de ware liefde bedoelde, een onvermoed signaal
dat je mij al helemaal in de gaten had? Ik kreeg jouw
melodie niet uit mijn hoofd, ik zong je door de straten.

Er was mij geen rozentuin beloofd, jij was mij zelden,
jij was mij zeldzaam. Ik wachtte gelaten het verlangen

af. Jij drogeerde, jij was er zo nu en dan en ik leefde
jou zolang jij jouw melodie etaleerde.

Zing met mij. Ik luister gedwee wie jij mij zo mateloos
beoogde, jij bent overduidelijk jezelf, jij bent openlijk
aan mij gemeen. Wij horen de deinende golven, wij
horen de vertellende vogels hoe het nu uiteindelijk.

Daar staan wij dan, jij je zang van het immer zo hebben
willen zeggen. Het is klaar nu, zo helder van onszelf. Wij
leven ons zo natuurlijk de natuur, het zingt zich nu van
buiten uit het hoofd. Het heeft een lied de liefde
bezongen. Jij tegenover mij –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 2 januari 2015

SCHRIL

SCHRIL

De dag nadat –

De winter wil niet weggeweest. Zij kan niet anders. Het gemeende

feestgedruis kent fel de vlagende wind en de kou die daar schraal

tussen zit. Geen tussengebied van het liefdevol beminnen. Wat je

niet weet zie je niet ogenblikkelijk genuanceerd.

Dit is de uitdagende verveling. Je stapt door een schrille wereld die

zich niet tot welkom uitgekozen wist, het zoekt naar eigen grond, het

kan nog niet naar buiten. Het is het stilaan ongenoegen dat zich hier

zo pijnlijk wringt.

De meeuwen bedingen zich het wanordelijke brood door de
gedachteloze hand uit het uiteindelijke zicht. We hoeven ons zo
weinig mogelijk getuige. Wij wensen ons om niets, het is het
overtollige eigen. Een achteloos gebaar, een daadwerkelijke
ontkenning.

Het onbuigzaam riet vergeelt. Er is intolerantie gebleken tegen het
dagelijkse gedwee. Alles waaiend met de grillen, alles wars van
wat niet star wenst te breken. Hoe kan ik ooit hier heimelijk
verblijven als ik nooit verder kom mij te verbijten?

De struiken bewegen zich nors achter verwijtende ramen. Er is geen

enkele vlucht van vogels die ternauwernood ontkomt aan de grillen
van de tuimelende lucht. Bestaat een elders om alsnog, om de rust,

de mogelijke kalmte? –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 2 januari 2015

Thursday, January 01, 2015

Zo eender hetzelfde/If any same...

ZO EENDER HETZELFDE

Nieuwjaarsgedicht

Alles heft het glas, alles knalt ervan. Maar niets wil
van oud naar nieuw, het onkruid even grijs, het licht

net zo hard als achteraf. Alles blijft zoals het was.
Hoezo zal alles net zo anders als alledag?

Het is niets nieuws. Wie zegt mij niet dat alles net
zo anders steeds hetzelfde leeft? Ik ontwaak zoals
eenzelfde tijd, maar overvloedig van drank en de
vele vraat van overmaat. Ach, als ik achter het

gordijn mijzelf weer tot vooruitzicht kijk, een

nieuw begin, een ander woord?

Is dit het dan, de vogels zwijgzaam binnensmonds,
een krokus verbolgen in zijn grond. Het beeld dat
hongert als verveeld langzaam weer tot plicht

bedeeld, gaande weg niets bijzonders wordt.

Januari slechts kalendermaand. De eerste
dag weer sigaret . De lucht als eender

vooralsnog –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 1 januari 2015

If ANY SAME

New Year Poem

English translation by Google

All lifts the glass, everything pops it. But nothing will

from old to new , the weeds as gray, light as hard as
afterwards. Everything remains as it was. Why all
will be as different from everyday life?

It's nothing new. Who does not like me that everything

so different repetitive lives ? I wake up at the same time,
but plenty of drink and many gluttonous excess . Ah, if
I left it curtain myself again look to prospect , a new
beginning, a different word?

Is this it , the birds silent heartedly , a crocus groaned in
his land? The image that hungers as bored slowly back to

duty endowed , going away is nothing special? January
only calendar, the first day cigarette. The air if any

being –