RAAKLIJN

Raaklijn
Voor strandpaviljoen “ De Uitkijk “

Poëzie hoeft niet te worden begrepen.
Het zijn woorden voortrollend als golven
op zee, verdwijnend voor dat je wist
waarheen.

Het zijn de schelpen aan het strand,
duizendtal vermenigvuldigd
als een eindeloze herhaling.

In elk gedicht herken je
de veelvuldige vormen.

Aan het stralende licht van de zon
lessen wij onze dorst, zo mooi betekenisvol
én betekeningsloos van geluk.

Want om het laatste draait het tenslotte
als je het gedicht uitgelezen hebt.

Hier was je en zul je in je gedachten
blijven toen je keek naar de einder –

Gedicht + Foto Elbert Gonggrijp,
strandpaviljoen “ De Uitkijk “
Egmond aan Zee,
vrijdag 9 november 2018

METAMORFOSE

Metamorfose

In de luwte van het licht overweeg ik mijn sombere
gedaante tot inkeer. Waar ik naar snakte moest weer
een nieuwe inhoud verkrijgen, niemand de weg meer
hoeven vragen, de hand opsteken, het kwaad in
de ogen durven zien door tot kalmte te manen.

Langzaam vervloeien de silhouetten tot een zeker
bedaren, wordt een tuin weer een tuin, een wezen voor
kool en pimpelmezen, voor jachtlustige katten,
het herhaaldelijke pogen te belagen.

Hier omarm ik mijn kijken, geef mij gewonnen zover
dat lukt hier in dit vergankelijke paradijs van neervlijende
bladeren. Alles krijgt een zekere kaalte, maar langzaam,
tot de wereld heeft gezwicht. Een doven tot in

het laatste lover –

Elbert Gonggrijp,
tuin Egmond aan den Hoef,
donderdag 8 november 2018

INHOUDELIJK

Inhoudelijk

Niet omdat ik dit ben, maar omdat de herfst
dit doet, triest van ritselend vergelend blad,
kaal van eenzaam wordende bomen.

Dit soort geduld. Dat soort wachten in de
verblindende zon, het schitterende rimpelen
van het water het zo maar te laten.

Een park waarin ik mij zit af te vragen
waarom alles gaat zoals het vergaat met
telkens dezelfde herhaling.

Omdat het moet. Omdat het gaat zoals het
altijd is gegaan. Verloren vlinders en libellen,
de aanslaande vinken, lijsters op de vlucht.

Dit onophoudelijke blijven van weggaan.
Dat je kijkt in het licht en zoekt wie je
zelf bent gebleven.

Een slotsom, maar wat zegt
het. Ondertussen waait de
onophoudelijke wind –

Elbert Gonggrijp,
bankje Slotgracht Egmond aan den Hoef,
donderdag 8 november 2018

JUIST NU

JUIST NU
Landjuwelen
Antwoord op Gemma “ Vogelvrij “

Nog voor de laatste stuiptrekking het sidderen
en beven, lichaam en aarde. En daar boven het
zweven, de luchtacrobaten.

Een herfstblad cirkelt zijn oker het vallen nader.
In de nerven het handschrift van eeuwen. Hoe
vergankelijk zijn wij.

Ik ken het nieuws van derden. Stervende kinderen,
krimpend heelal van het menselijk verstand. Een
voortdurende misgeboorte.

Ontregeld, onthand. Wie zijn vinger opsteekt
weet zich geen raad, stelt ongewenste vragen,
wil terug naar af.

In de tuin de vinken en de lijsters scharrelend
naar hunkering. De lucht blauw van opluchting.
Alles kan nog terwijl –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 6 november 2018

Foto Vink - Tuinseizoen - " Welke vogel is dit? "

DAAR WAAR IK BEN

Daar waar ik ben

Antwoord op Gemma
“ Aan de vloedlijn wil ik lopen “

En nergens anders. Dit is huid, dit is water en aarde.
Je kunt benoemen wat je wilt, het gaat aan alles voorbij,
zoveel als jou en mij. Proef hoe nabij wij zijn bedoeld,
het zout, eb en vloed. Het gaat nooit over
en aan alles voorbij.

Hoe zou ik je noemen als ik het leven aarzel? Zie
de meeuwen hun vlucht doelbewust ergens naartoe,
maar net zo hard uit het oog. Waarheen leidt het
kijken als het onder het teveel aan toekomst
bezwijkt, de blik afbuigt naar iets in de verte.

Oprechter dan het heden kan ik het niet krijgen ook
als het tegen zit, ik enkel tracht te overleven. Zie toch
hoe de woeste golven aanstonds kalmeren ondanks
de beweging van zon en maan. Wat nog diende te
gebeuren vlijt zich neer voor onze voeten.

De wind in de haren tot bedaren, het trotse
aangezicht fier verheven. In het aanspoelsel
een mogelijke duidelijke reden, maar de
verspreide schelpen en het toevallige wier –

Gedicht + Foto Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 5 november 2018

muziek Gerry Rafferty - The right moment