Tuesday, September 16, 2014

Oud Zeer


OUD ZEER

KNNV excursie Den Oever
 

Ik kom  mijzelf dikwijls tegen. Het is een zilte droogte,
het is de neiging tot valse nostalgie. De boten komen
uiteindelijk thuis, er is een haven van sleeptouw,
ruw afbladderende verf, de hongerende roest,
het onaf latende oud zeer, de geur van verse vis
maar o zo onmogelijk dood. 

Tussen het nauwelijkse basalt de nijvere poging tot
groei. Als je je handhaaft ben je jaren her verder.
Ach, als de onfortuinlijke tijd. Het riet wuifde,
de asters zochten een nogmaals houvast. Het verrast,
telkenmale. Een voorzichtige glimp van het ga ons
immer goed, maar tegen beter.

Er kon een vluchtplaats voor velen. De kop tussen
de veren of een wanhopige toekomst. Er kan zoveel
stilte, zij zwijgen ervan. Maar de plevieren. Zij hebben
hun uiterst klagen tot heimwee, weten de hoogst
pijnlijke vorm het willen missen. Zij weten van een
mogelijk heimwee naar later.

Ik klaag niet. Ik kan kijken wat ik wil. Niets hoeft, ik
hoef nooit te streven, ik ben geluk. Ik hoef nooit verder,
heb aan alles evenveel genoeg. Er hoeft geen vrede

De zee onvermijdelijk van beweging. 

Hoezo thuis? De meest toegankelijke haven
maakt mij elders, in een voorlopig uitzicht op meer.
De meeuwen hebben hun herhaaldelijke onrust, ik
vergeef hen, ik weet nergens van. Door de ogen van
de voormalige schipper de meest mogelijke vangst.
Zal ik blijven of erop zullen wachten? –


Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  woensdag 17 september 2014










 

 

 

  

Swierfrugt


SWIERFRUGT

Opdracht Schrijvenswaard, “ Swierfrugt “
 

Het wist niet van de zachtzinnige liefde, was nooit een vraag. Er heerste
geen heimwee in de dingen. Alles wat er onderwijl begon  zou nooit
aanvankelijke tijd, kon nooit, ontbeerde. Het lag nooit op de lippen.
Het was nooit stilte, wilde nooit leegte, kon nooit vervuld. Liet zich
niet aanraken., wist van geen groei, taalde geen dood. Een ergens,
maar niet hier, niet later. Niets te vinden, want het zoeken. 

Het was geen raaklijn, het zou nooit van naam, zocht geen persoon., kende
niet een heimelijke ontmoeting. Had het een mogelijk waarom? We hebben
onszelf nooit verlangd, konden elkaar nooit herkend. Wij leven,  maar  leven ons een ander leven. Het blijft onzichtbaar, er is geen ander wij. 

Het is niet de uiteindelijke schaduw in het  troosteloze lover.
Het is niet oud van ouderdom. Het is niet de uiteindelijke mist
vaag vanuit de donkere sloten. Het zijn niet de contouren
van de vertragende schapen. Het is nooit het geblaat van
het gissen naar. Er is geen huidig besef, het is geen
geduldig grazen.

Jij ziet mij niet, jij hebt jezelf nooit begrepen. Ben ik een andere
taal, dan heeft zij nooit geklonken, want de letters moeten nog
tot klank, een gestalte van vermoedelijk verstaan. En ook de
mogelijke handen, maar het schier ongrijpbaar gebaar. Er is
geen tasten, ik vergeet je.
 

Ik kan niet onderhevig aan de tijd, ik ken geen duidelijk
verweer, wordt nooit nostalgie. Ik ben nooit zuiver, mij
berust geen enkele herinnering. Ik had nooit mijn handen
in de aarde, met eg en ploeg het paard Ik was nooit vrucht,
ik was nooit boer en meid, was nooit de stal, het hooi,
de broei van het hunkerend hooi. Het was zoals het was.

Ik ben een muis, ik ben een olifant, ik ben wat ik mij
verzon. Het ongeduld van een bezige moeder. Zal ik
mijzelf dan ooit werkelijkheid bekennen? Ik leef
mijn glimlach, ik leef mijn uiterste geloof. Ik ben.
Ik ben mijzelf steeds achterna.
 

Zo leef ik een monster, ik ben veelarmig. Ik leef mij een
Swierfrugt, ik  ben mij zo zeker. Ik maak haar maakbaar
Ik ben heel sterk, maar o van te houden. Een knuffelkus,
haar meest waarschijnlijke droom. Zij is immer mooi,
ik kan haar bedoelen begrijpen. Ik doe er nooit toe. Maar
met mijn ogen dicht is alles echt. Wat heeft het te
zeggen – 
 

 

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  dinsdag 16 september 2014




   
 


                  

Friday, September 12, 2014

Evangelie

EVANGELIE
Monumentendag 2014 Thema “  Op reis “ te Alkmaar



Ons heden ons dagelijks brood, zuivel op
zuivel voor de duivel. Wie niet in God gelooft
kan niet straffeloos. Of heeft het menselijk
respijt. Een strenge predestinatie van hemel
of hel, naast het ruimdenkend humaan.

Ik heb mijzelf zoveel godsgeloven, ik zocht
het in de spraakmakende filosofen. Hier
was de vrijplaats voor al wat achterwege
moest en op de vlucht. Hier wilde een
natie groots en wereldwijd.

Ik was een arme sloeber, ik vreesde het
schavot. Ik hongerde. De kerkbanken
moesten vol. Zij bleven hard en geduldig,
want ik moest. Ik was mij vergeving
verschuldigd, ik was mijn nederige
komaf. Ik kon niet anders.

Het bidden hielp mij nooit genoeg. Het was
mijn reis, ik wilde naar een toekomst toe
waarin ik werkelijk leefde.  Maar het galmde,
sloeg dreunend de grote deuren dicht. De
goegemeente zweeg onder de loodzware
preken.

Ik wilde ergens naar toe. Maar mijn respectabele
leeftijd verhinderde mij om te zien. Ik had
gelukkig kunnen zijn bij wijze van spreken.
Ik had geen enkele keus mijn voetstap
te kiezen dan op die ene Dag des Heeren
Er was vrijheid als je wist voor wie –



Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  vrijdag 12 september 2014



     

Thursday, September 11, 2014

Tegentijds


TEGENTIJDS

Open Monumentendag 2014
Thema  “ Op reis “
te Alkmaar
 
 
Het ligt achter de poort. Het is stokoud, verkilt de tijd.
Alleen de schaduwen laten zich horen. Ik ben hier ooit
geweest, vond het binnenhof verlaten. Waar waren de
begijnen, de wezen van aanstonds? Waren de monden
te voeden, de honger behoed?

Ik vind niets in de papieren terug. Niemand heeft geleefd,
er was geen weg terug. De vergetelheid kent uiteindelijk
geen genade. Geen registers, nauwelijks namen. Het
sterven jong en van stof tot stof.

Ik heb gezocht, de vochtige stegen, de stenen ruikend
naar armoe en pis. Ik moest bedenken wat ik dacht
voor ogen te hebben. Het lachte nooit, het kreeg
geen gezicht. Het bleef een immer gissen naar.

Wat heet hier stad? Onder de fundamenten moest
liggen wat ik verlangde. Het was willen zien wat het
ontbeerde, het lag zo zachtjes in de dood, de
schedels, de knoken, ik wilde zien, maar het
ontbrak.


De echo’s hadden af en aan geklonken, in stilte
lag het laatste lot. Er was een duidelijk verstoken
van God en gebod. Hoe zou het zijn om een
enkele zondag als toen? Het woord een
ongelooflijk woord.

Achter de vale gordijnen de hoop op
een mogelijk iets, het uiteindelijk
te zullen willen weten –
 
 
Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  donderdag 11 september 2014 
 





 

 

Sightseeing


SIGHTSEEING
Thema “ Op reis “, 
Open Monumentendag Alkmaar 2014
 
Je zou ergens anders kunnen zijn waar ik je vergeet. Het heeft zich
oude stegen aangemeten, vroeger tijden doorkruist. Waar was het
doel, het mogelijke antwoord naar meer? Het woonde achter
onwaarschijnlijke deuren. Mocht het je mogelijk welkom
heten, dan nooit nu. Wij moesten nog, kwamen pas
van elders.

 
Met open ogen wil ik mijzelf leren kijken waarnaar. Het is een
reis op zich, een aan te willen komen waar het uiteindelijk
allemaal om begon. Het moet geschiedenis zijn geweest, de
verweerde gladde kasseien, de geur van weeë vis.
Voorzichtige was op de bleek, gerijpte kazen op
het Waagplein. De touwenslagerijen.
 
 
Ik kan mij hier niet afspiegelen wat ik weet. Er is geen weg
terug, men at, men vrijde, men had de kerk en hel te vrezen.
Het is erger te vermoeden dan het nooit te zullen kennen.
Ik sta op het Bolwerk mijzelf te beweren. Zal ik mijzelf
bevechten? Zijn er de daadwerkelijke sporen terug?
 
 
De beduimelde kaarten van weleer vragen de uiteindelijke
weg, gissen de welbekende plek, een oude anekdote.
Wie vertelt dit na? De dood heeft lang en breed
begraven waar de huizen en de straten. Waar het
paard en wagen, de stront, de eeuwige mussen?

 
Het is een voortdurend gissen. We zijn zoveel herkomst,
Wij moeten steeds verder, er is geen keuze, alles is al zover
achter de rug. Wij komen steeds te laat, wij hebben zoveel
te vergeten wie wij aanvankelijk waren.

Er is de reis, zij begon. Men legde ooit de eerste steen.
Wij stonden op en gingen onze uiteindelijke weg. Ik
sta voor het stoplicht en wacht mij een onzekere
toekomst –
 

 
Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  donderdag 11 september 2014
 




 

Sunday, September 07, 2014

Het zat erin

HET ZAT ERIN

Voor mijn lieve vriendin Conny


Ik vond je terloops, ik geloofde, maar hoe
werkelijk was dit, het had ook anders. Jij was
er, hield van mij, het voelde.  Alsof jij mij
bedoelde.

Ik zocht, jij wist mij. Of het nu zeker was of
niet. Jij noemde mij, ik verlangde, je kwam
terug. Liefde heeft geen haast. Het heeft
bestaan alvorens.
 
Het leefde, het was een wonder. Het leek niet te
begrijpen, die ene mogelijke klik, die terloopse
oogopslag. Het ging zijn grillige weg, nooit te
zeggen hoe, waarom.   

Het gebeurde, spontaan. Zou ik je herkennen?
Als het kon, het zou zich herhalen, had het de
eeuwige tijd. Waar zou ik je ontmoeten bij
de eerste mogelijk vertrouwde kus –


Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  zondag 7 september 2014   




Saturday, September 06, 2014

Theaterhotel



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
THEATERHOTEL
 

Verblijf in Theaterhotel te Antwerpen
 

Ik heb mijzelf van alle gemakken voorzien. Ik ben
een huis, ik ben de meest toegankelijke sleutel.
Wie hier aantreedt onthoudt dit om uiteindelijk
binnen te komen.
 

Ik ben nog nooit zo tijdelijk  geweest als voorheen.
Het was een onderweg soms haastig, soms aanwezig,
soms vertrek. Het hing er maar vanaf waarom.
 

Misschien weet ik nooit waar ik ben, ik was er
waarschijnlijk altijd absent. Ik was een vraag,
een datum, een plek, de meest mogelijke tijd. 
 

Ik kon, maar een voetstap. Ik de meest eenzame
ruimte. Herken mij. Er staat een stad op, ik
was er, maar nergens, vergeetachtig bovendien.
 

Liefste, als ik jou herinnerde moesten er armen
om mij heen om te beseffen dat ik hier, alleen
hier en dat ik dat herkende.
 

Kom, maak mij die voetstap en herken mij die
eenzame ruimte. Er zal zich een stad opstaan
om daadwerkelijk van te houden – 

 

Elbert Gonggrijp,  Theaterhotel Antwerpen, Antwerpen,  zondag 31 augustus 2014
     
  

 

 

Crossroads 5.


CROSSROADS
 

(5.) 

 

Hier zou de stilte van gemis. Niet omdat zij
gemis is, maar het bidden tussendoor, het gebod
voor de geluiden hardop. Men zou je eens
kunnen horen.

Stilte is overzicht. De hagen kronkelen langs
de tuinen, de straten struinen weldoordacht. Dit
is dus stilte, afgemeten. Men loopt er dus mee
te koop.

Over stilte valt niet te twisten. Zij breidt zich
immers altijd verder, ook al doet de pen zijn
best. Achter elk genomen besluit haar voor
zich te winnen is ze nog altijd stilte.

Stilte is het dorp meewarig. Er is de tijd, maar
een verloren tijd. In het uur vindt haat en
liefde plaats. De kerk spitst wat hij hoort,
slaat de klok op zeker.

Dit is de stilte. Het treft mij, het is aangenaam,
ik tref jou  in het bijzonder. Jij bent mijn ogen,
jij bent zo eigen. Er hoeft geen enkel woord.  
Hier spreekt een hart, het is helder, want
het is jouw hart, het is alles wat je bezielde.


Het is mijn begeerte.  Het is mijn stilstand,
mijn eeuwige stilte, mijn stilte voor het leven.
Ik kijk op en zie de enigste vlinder voorbij –
 

Elbert Gonggrijp, koffieterras “ Taart van Jannie “ ,  Begden,  zaterdag 6 september 2014