OOIT DAARNA

 

Ooit daarna

 

 

Ook al overwoekert onkruid de laatste bloei, onthult
de boom zijn kalende kruin, raken bladeren vaste grond –
je zou er zowaar geen In Memoriam aan toedichten.
Wie ben ik dan om dit zo te duiden?

 

De vijver een bespiegeling van diepte. Daar sta ik dan
en wens jou niet te vergeten. Maar wie ben je zeg ik je,
wie ben je alsnog vandaag? Het lijden baart weinig
woorden, jouw karakter van horen zeggen.

Een duidelijke dialoog. Mocht je blijven voortbestaan
dan niet enkel op papier, maar juist daar waar ik van je
zwijg, juist daar waar jij eindigt in het laatste zwijgen.
Ooit daarna en nooit eerder –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 10 november 2020

 

 

SMART

 

SMART
Duindagboekgedicht 155
Uitgewerkte IPhone opname

 

 

Langzamerhand luwt schaars het tanend licht terwijl
het alsnog voorradig is. Hoopvol kromt het norse duin
zodat het gewis zijn glooiingen bezit. Er behoeft
geen treurnis, er beklijft geen verdriet. Omdat het
de natuur niet eigen is.

 

Barmhartig groeit de stugge duindoorn zijn oranje
bessenpracht, staat de kruipwilg standvastig in
het verblijven. O, konden wij maar met eenzelfde
kracht de wanhoop uit ons hart verdrijven –

 

 

Gedicht + foto Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
zaterdag 7 november 2020

 

WEEMOED

Weemoed

 

Altijd zoals het zich aandient, voor altijd. De schrik
slaat om het hart en de smart neemt duistere vormen
aan. Moest dit dan november zijn? Pijn die
ongevraagd aan lijden doet?

 

Ondanks het transparante licht dat deze morgen
verblijdt. Troost dient genoten weliswaar. Het verlies
zo eindeloos groot dat de tuin geen uitzicht
biedt op een mogelijk medelijden.

 

Niets rijmt, kan worden vergeten in dit heden.
Nieuw verdriet en wat daarna. De bladeren talloos
in hun onophoudelijk vallen voordat zij,
terneergeslagen, vaste grond –

 

 

Elbert Gonggrijp,

Egmond aan den  Hoef,
vrijdag 6 november 2020