INHOUDELIJK

Inhoudelijk

De varens openbaren hun patronen in een eensgezinde
gelijkenis terwijl de libellen kriskras in hun laatste kansen
het luchtruim doorkruisen. Dit wil de natuur – een herfst
in aantocht, nauw verwant in een ongekende wetmatigheid 

van getallen en reeksen. Hoe moet ik eender wezen nu
ik er wezenlijk niet van verschil? De tijd kruipt ijlings aan
mij voorbij, ik benader haar amper, alles gaat over, het is 

een onophoudelijk streven dat ook mij gegeven is. Ik 

besta, dat is zeker, maar voor hoe lang? De zon schijnt,
het regent zachtjes, de wereld wil niet langer stil gaan staan.
Zij bestaat bij deze om uiteindelijk te zullen vergaan,
hier in dit omvangrijk ogenblik – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 10 september 2019

LOUTER TOEVAL

Louter toeval

Of elke vraag een antwoord inhoudt – je kunt iets
omarmen of vergeten voor mijn part. Louter toeval
kent geen vergelijkingen – het vindt het verkleurend
blad op het punt van het vallen – een onverwacht

ogenblik, het rijpen van een vrucht, maar wat
daarna. Dit is een bouwplan waarin de herfst haar
kansen afwacht – een wat of wanneer. Bijna
ongezien nog, maar zo aanwezig als mijn

huidig nu. Het 

ontglipt mij, verbaast 

mij, verontrust 

mij zolang – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 10 september 2019

HERFSTIJ

Herfsttij

De vroege herfst verhaalt van nieuwe vergane glorie,
verdort inkeer tot een heuglijk weleer. Slakken sluipen
hun droefgeestig spoor in de regen, kennen onderweg
geen verweer tegen onachtzame misstappen.

Hoe groots was wel niet de voorbije zomer die
bijkans welig tierde. De eerste vogels twijfelen, maar 

vastberaden hun trek om beter ingeschatte kansen.

Zelf nog niet ten prooi aan 

deze definitieve melancholie
stel ik eigen onrust uit 

voor betere kansen – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 9 september 2019

EINDRESULTAAT VIJFDE EDITIE DICHTDRUK GERBEN HERMANUS EN IK

OM NAAR TE KIJKEN

Om naar te kijken

De buien doorstaan die af en aan het zicht dreigen
te ontnemen. Dit moet al bijkans herfst heten nog
voor zij had aangevangen – een verdwenen zomer
uit haar evenwicht. Mistroostig de aanblik

waarvan ik meer verwachtte. Wie weet waarom
het destijds ging? De bladeren al een klein begin
van verkleuren, maar geen verwachting van
verdorren. Enkel het triest allooi van mismoedige

bloemen – een natte bedoening van een killer
seizoen. Er is geen plaats om het over te doen,
het kan niet opnieuw. Bij het verstrijken van de
tijd raak ik de illusie kwijt van het uitproberen

hoe hoop uiteindelijk was bedoeld –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 7 september 2019 

PREDESTINATIE

PREDESTINATIE

Dit wordt een klein intermezzo – een waar Renaissance
dat aan het groen een poging biedt – voor even maar.
Het verval reeds ingebouwd in het halstarrig reiken,
een wanhopig gebaar dat van leven een illusie

maakt ondanks het lofwaardig streven. Het glipt mij
uit handen, heeft uiteindelijk het nakijken – een
voorhand haperen van een hoopvolle belofte – dat
het ooit beter zal worden in het huidige

verkleuren en versterven. Het mag kruipen waar het
niet gaan kan tussen de tegels, kierend tussen de
weerbarstige voegen, maar het raakt vervlogen
en voorbij zover ik het kan overzien –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 6 september 2019

OVERWEGING

OVERWEGING

Filosoferen over hoe de herfst zijn intrede nam en al vanuit de
wortels steeds meer diepgang behelsde – vergankelijkheid door
zwaarmoedige regen bepaald, een zoveelste illusie dat de
zomer nog kon. Alsof er nog plaats was voor wonen.

Waar was dan het verschil dat het mogelijk maakte dit euvel

te begrijpen nu overal verval bleek ingebouwd? Wij werden 

buitengesloten in dit treurig relaas hoezeer wij nog hunkerden 

naar warmte. Wij moesten het doen met wat wij zagen – het 

ontbreken van de bloemen, de ver verleden tijd – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 4 september 2019

EMBRYONAAL

Embryonaal

De wind waait regen in mijn hart – een verdoemde ziel die bij
de barensweeën nog niet wist hoe hij tot stand gekomen was – het
eerste huilen om een moeder dat zich nog openbaren moest – naakt
en hulpeloos. Ademloos wanneer het noodlot zich aandiende.

In afwachting een vraag om aandacht al embryonaal vastgelegd – zoals
het ontkiemend zaad dat naar boven neigde in de knop gestorven.
Moest het dan zo verlopen of had het anders gekund? De bomen
tooien zich onder de wolken even mak als schapen – weerloos.

Zie het aan hoe het verwatert – tomeloos van een triest ervaren,
maar pertinent aanwezig als het verjongen van leven tegen elke 

stroming in – diep geworteld in het oeroude bestaan – een
telkens vernieuwend ochtendgloren –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 4 september 2019

EPISODE

Episode

Tot de lucht ondoordringbaar werd – een onbenaderbaar
ik – vernauwd zicht op een landschap dat niet beter wist
dan dat het eerder zo had bestaan – de blik naar binnen 

gericht – regen zwaar uiteenspattend 

uit het onheilspellend paars dat zich aan de horizon
tentoonspreidde, de zon ondergaand in felle vlammen,
kolkend van een vastbijtende woede die niemand
ooit gegeven is – werd ik mijzelf gewaar

vanuit een diepere aard die ik nimmer doorgrondde, zo
tomeloos kortstondig om zich heen slaand dat het ervan
hoosde – geen houvast – een genadeloos visioen dat 

even vurig om zich heen greep dat het ervan 

bliksemde en donderde. 

Hoe nabij was ik – in het 

voorbijgaan ten prooi – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,

dinsdag 3 september 2019

ERA

ERA

Wat gelijkenis vertoonde – één en al beweging, de zon
glanzend in een memorabel era en jij – de jaren werden milder, 

maar de vergankelijke rozen, het nestkastje voorgoed 

verlaten – het was afgelopen voordat je het wist. 

Jouw glimlach meewarig rond jouw lippen, de tijd geen 

weg terug. Wij hadden elkaar al gemist in het omkijken, 

het duurde een hele tuin lang, het zong rond in onze 

harten – een heuse melodie voor zover wij het 

konden begrijpen –  

Elbert Gonggrijp,
Eindhoven,
zondag 1 september 2019 

MIJMERING

Mijmering

Het crescendo van de nacht dimt een welluidend buitenspelen. 

Het blijft een ruimschoots balanceren. Het hedendaagse neemt 

nieuwe vormen aan, de twijfel daargelaten. Overal in de stille 

straten wacht een aanzet van een bedrijvig later.

Dit vertegenwoordigt een allesomvattend niemandsland voor
de slaap kon worden begonnen, een vacuüm waaruit een nieuwe
tijd verrijst. Joelende kinderen verminderen aanstonds hun
blij relaas ingeboet door een onvermijdelijke beslissing.

Hoe een waar paradijs tot fronsen 

neigt subtieler dan ik het ooit heb 

kunnen aanschouwen – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 30 augustus 2019

ONGEACHT

ONGEACHT

Onder de gegeven omstandigheden viel het reuze mee – zomer
toomde in, maar naar verwachting – de blije boodschap brengt
in de harmonie haar bloeien voort – de kaalslag buitengesloten.
Wat als deze tuin in duisternis haar bewegen schiep in alle
vroegte? Het blijft een bijna onhoorbaar spreken.

De wereld wist uiteindelijk toch de juiste weg – ongeacht welke 

keuze. Zij waagt zich niet aan de oppervlakte, maar doet bij wijze 

van vorm en karakter de toenemende stilte aan, zover zij zich
laat horen – ergens in de verte, ergens zo dichtbij als
in de kruidlaag een mysterie.

Zo’n nacht die alles heeft qua bericht en begrip. Misschien
dient er beter geluisterd, misschien de kleuren beter aanschouwd.
Dit is het wonder dat slechts om een heden vraagt dat je voor
altijd bij zal blijven. Totdat het geheel duistert – niets zo
onaangeroerd dan door het zuivere weten – 

Elbert Gonggrijp, 

Egmond aan den Hoef,
donderdag 29 augustus 2019  

DECORUM

DECORUM

De zomer schrijnt een ander tijdperk – de verschraalde bloemen,
de dorre bladeren geveld in het voorbijgaande. Hoezo, het laatse
oordeel? Het verdwijnen van het licht, niets kent nog een
naam, de spinnen weven hun moedwillig patroon
van dood en verderf – bijkans onzichtbaar.

Het gezichtsverlies een vergeetachtig kind dat niet meer om
speelgoed vraagt. Het zachtzinnig lied roept om muziek, kent
enkel losse noten, treft geen verweer, wordt bijna stilstand.
Zoals de tuin erbij ligt – een diffuus vergeten, een
oorspronkelijk bestaansrecht.

Wat zich geborgen wist, moet naar een ander tijdperk
uitwijken hoezeer zij haar wezen ook mag uitspreken. Zij

wil zich ergens, maar kwetsbaar in het geheugen. Een
herhaling, maar vanwaar als haar tijd dient verstreken? – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 29 augustus 2019

THE POET ACTS

The Poet Acts

Een zomer die languitgestrekt in de verre velden
verzadigd raakt tot luiheid en loomte. Dit is een daad 

waarop de dichters hand wachtte, een onverhoeds
gebaar te moeten schrijven.

Dit snakt naar een verhaal, maar het blijft
onderhuids enkel het wuiven van het hoge gras, 

een kind spelend bij een vijver, de bloesems
gretig voor de vlinders, de stille echo’s van
vroeger. Niets kon bedoeld

dan een vinger op de lippen, het diminuendo
van alsmaar minder. Het rijpt onder onze vingers,
het verdwijnt überhaupt in een vervagend later – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,

maandag 26 augustus 2019

AMAZONE'S NIGHTMARE

Amazone’s nightmare

Dit is de dag dat alles mag. Laat de pijn van nu die 

van morgen zijn. Onheilspellend rookt de wereld 

tot zelfbeklag, raakt de mens zijn sluwe streken 

niet kwijt. Zie de bomen sneuvelen één voor één, 

het krakend hout, de gloeiende sintels van het
om zich heen grijpend vuur. Dit is het onontkoombaar 

uur waarop geen oerwoud had gewacht. De lucht 

trekt dicht en het licht verstikt – de vooruitgang 

versluierd door smog. Waar blijven dan de vogels 

hun vrijheid ingeboet? Hoezeer de overige bewoners?
Dit is de dag met een rouwrand, het nasmeulen 

in een meewarig stilzwijgen – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 23 augustus 2019

ONGEWIS

Ongewis

Terwijl ik de krant willekeurig opensloeg en tot mijn schrik 

bemerkte hoe nieuw het wereldbeeld voor mij was. Ik heb je 

toen in alle dagen gemist, ik had je willen onthouden, maar 

het ontglipte aan mijn geest – maar ik miste je. Op de kaart 

leken steden veel groter, 

moest de loopafstand steeds bijgesteld. Aan de telefoon 

klonk jouw stem zoveel anders dan hier de mijne. De nacht 

voor geen gat te vangen. Het stelt gerust dat je terugkomt, 

niet bang te hoeven zijn voor het ongewisse – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 22 augustus 2019

ONVERMINDERD

Onverminderd
Voor mijn liefste Conny Lahnstein

Als ik eenzaam had geleken hoe was het
nu vergeleken met jou? Elke keer dat er een
lach en een traan? De zon maakt plaats 

voor schaduw, sterren wijzen mij de weg, 

de dag gaat over in de nacht.

Heb ik jou niet net iets anders dergelijk
beleefd, een herinnering aan iets dat mij ooit 

eerder net iets anders leek? Hoe afwezig
aanwezig ben je dan nu ik je beleef
zonder in te zien hoe jij werkelijk?

Jij bent mijn dagelijks bestaan, ik hou 

van je weliswaar, al was het zonder jou, 

al moet ik nu weer wachten op jou

zoals de eerste keer –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 19 augustus 2019

ONDANKS ALLES

ONDANKS ALLES

Een geringschatting – poëzie die ergens over gaat, maar
laat tot bloei gekomen nog naar particulier ervaren neigt,
zoals de hoogzomer loom het grazig land bestrijkt – blijf
ik terdege bewust van het feit dat alles vergaat.

Op den duur gaat het seizoen weer over, maakt plaats 

voor kaalslag en koude, rilt de natuur onder de brute
streken waarmee nieuwe kansen worden verkeken,

raakt bloei voorgoed verwelkt.

Ik daarentegen weet mij nog immer niet uitgekeken
op wat er is en nog kan worden uitgesteld voordat er
een oordeel wordt geveld. Ik tel mijn zegeningen
totdat de wereld vrucht zal dragen – ongeacht –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 16 augustus 2019

BIJVOORBEELD

Bijvoorbeeld

Was ik mijn zintuigen gewaar dan bestond ik bij het waargenomene
– vloeiende bewegingen kwamen voort uit wat in stilstand werd 

vergeten – het almachtig plan van elk wezen. Ik wist van elke 

vleugelslag van een vlinder – hoeveel haast er nodig was om 

te worden begrepen, op de seconde af. 

Werd waarheid welbeschouwd een gegeven, dan beleefde ik
die op de vierkante centimeter – werd Gods wonder aanschouwd,
leefde ik tegen de stroom in – niet gehinderd door enig oordeel, 

belemmerd door enig meningsverschil. Was alles meer dan 

de som der delen, vond ik elk principe uit – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 16 augustus 2019 

WOEKEREN

WOEKEREN

Beelden aaneengeregen tot regels – tussen stoeptegels
het woekerend onkruid een zoveelste bewijs van onuitroeibaar
leven. Zo kom ik jou in mijn bestaan tegen, ongebreideld
en onontkoombaar de mijne.

Het is bijna onmogelijk dit tegen te spreken. Tomeloos
de liefde die mij parten speelt. Jij bent zo karakteristiek als
deze tuin. Jij bent het begin en het eind. Wat zich niet
afremmen laat floreert buitenzinnig – 

Elbert Gonggrijp,

Egmond aan den Hoef,
donderdag 15 augustus 2019