Thursday, January 16, 2014

Elementair

ELEMENTAIR 
Excursie KNNV Geestmerambacht


Een halverwege. Er was een oponthoud, een
weerstand die geen kansen bood. Striemende
regen, een huiverig onvermogen om onszelf
te zijn – de vogels lieten het wachten aan het
kijken.

De bomen hadden norsheid aangemeten, het
riet hield zich onbewogen – alles in een
meedogenloos blijven, alles ongeacht.
Zoals het ooit had moeten blijken – aan
ruige wetten onderhevig.

Wij wisten van niets, wij moesten teleurgesteld.
Terug te trekken op alle mogelijke fronten.
Elementair – en wat dan nog te zeggen. De
natuur was wild en kende geen respijt.

Raak mij aan, zei je. Vertel mij dat jij echt voor
mij bent. Ik nam je koude handen in de mijne. Ik
zei het je – wij leven. Wij zullen, ook al wil het ons
vergeten. Want wij, wij kunnen onze tijd nooit
verlaten – tegen welke stroom dan ook –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, woensdag januari 2014      

BRILLIANT TREES 3

Brilliant trees 3
Song David Sylvian op gelijknamig album


Ik bezie de oude bomen. Er is geen besef,
geen enkele aarzeling, geen vrees – in hun
torenhoog besluiten, in hun opwaarts streven
naar het licht – alles weet zich gefilterd tot
een onmiskenbare vrede.

Kan de dood mij vreugde brengen? Ik zie jou
kijken en ervaar jouw laatste liefde – een
samenspel van de zwijgende woorden.
Jij bent er nog, maar misschien voor altijd.

Ik reik naar een onovertroffen hemel, ik grijp
met mijn vingers in de lucht, ik wankel op de tast.
Voelbaar herken ik mijn laatste aarde. Te worden
wie ik eigenlijk was – een kleine moeite, een
laatste ogenblik.

Ik schrijf mijn laatste letters en dicht mij een
nieuw verleden in – een stem verlaten in zijn
laatste klanken – maar helder echoend in
de roeping van zijn vertolker.

Een bloem nabloeiend in het hoogst van haar
zomer – mijn bestaan in de kantlijn van die
diepste overtuiging, naijlend tot in het laatste
diminuendo –



donderdag 16 januari 2014   

Wednesday, January 15, 2014

WINTERLICHT

WINTERLICHT
Opdracht “Schrijvenswaard “


Het kan zich niet dragelijker maken – wij moeten
vanuit het trage licht – nog niet te leven in een
nieuwer begin, nog geen hoopvol ontluiken
van geboorte en het voorzichtige van zang
– dat er weer een toekomst is.

We leven gelaten, de ogen half dicht. We hebben
in de schemer te schuilen, we hebben van onszelf
geen enkel begrip. We willen verder, maar het is
een wachten waarop. Zit het in de knop
dan moet het ooit uiteindelijk open.

Zal het? Dan als de tijd, maar hoogst onzeker. Als de
zon, maar voorlopig. Er kan van alles, wil van alles,
in het ontwaken voorbereid. Maar de huidige tijd, de
slapende uren. De dagen nog te kort en ongeduldig –


woensdag 15 januari 2014



BRILLIANT TREES 2

Brilliant trees 2
Song David Sylvian op gelijknamig album


Hoezo de oorspronkelijke tijd?. De gedachten
weten zich in nevels, moeten zich duidelijker
vormen aanmeten – zuiver te leven of in een
draaglijker sterven.

Ik zie de bomen en besef geen aarzeling
– hun torenhoog besluiten, hun opwaarts
naar het licht – alles weet zich gefilterd
in een onmiskenbare vrede.

Kan de dood ook vreugde brengen? Ik zie jou
kijken en ervaar jouw laatste liefde – een
samenspel van de zwijgende woorden.
Jij bent er nog, maar misschien voor altijd.

Ik reik naar een onovertroffen hemel, ik grijp
met mijn vingers in de lucht, ik wankel op de tast.
Voelbaar herken ik mijn laatste aarde. Te worden
wie ik eigenlijk was – een kleine moeite, een
laatste ogenblik.

Ik schrijf mijn laatste letters en dicht mij een
nieuw verleden in – een stem verlaten in zijn
laatste klanken – maar helder echoend in
de roeping van zijn vertolker.

Een bloem nabloeiend in het hoogst van haar
zomer – ik nog bestaand in de kantlijn van die
diepste overtuiging, naijlend tot in het laatste
diminuendo –



woensdag 15 januari 2014   

Brilliant trees

Brilliant trees
Song David Sylvian op gelijknamig album


In nevels weet ik geen oorspronkelijke tijd.
De gedachten moeten zich nog hun duidelijke
vormen bedenken – zuiver te leven of in een
draaglijker sterven.

Ik zie de bomen en weet van geen aarzeling
– een torenhoog besluiten, een neerwaarts
buigen van het licht – alles weet zich
gefilterd tot een onmiskenbare vrede.

Kan de dood dan ook vreugde brengen? Ik
zie jou kijken en zie de liefde – een evenwicht
tussen het zwijgen van de woorden. Jij bent
er nog, misschien dezelfde voor altijd.

Ik reik naar een onovertroffen hemel, ik grijp
met mijn vingers in de lucht, ik wandel op de tast.
Voelbaar herken ik mijn laatste aarde. Te worden
wie ik eigenlijk was – een kleine moeite, een
laatste ogenblik.

Ik wuif met mijn laatste letters en galm een nieuw
verleden in – een stem verlaten in zijn laatste
klanken – maar opwaarts echoend in de
roeping van zijn vertolker – een bloem
nabloeiend in het hoogst van zijn zomer...

Ik nog bestaand in de kantlijn
van mijn diepste overtuiging
ijlend tot in het laatste
diminuendo –



zondag 12 januari 2014   

PERFECT DARKNESS

Perfect darkness

“ Song Fink “ Perfect darkness


In het duister jouw tomeloze ogen – ik kom
vanuit mijn oneindige vragen tot mijn pijn,
mijn onvermoede daden. Hoe kan ik jou
zo nader – in de perfecte nacht, in het
onfortuinlijke duister?

Had ik dan de vergeefse bloemen voor jou
meegebracht? Moet ik ze nog of worden ze
hier afgelegd, zoals de onbegrijpelijke wereld?
Rust zacht, mijn liefste? Het verdriet dat
niet onoverkomelijk –

Maar zo hier blijf jij mij maar herhalen: het
is de liefde maar, ik zal het je herhalen in
een telkens strelen en een zachtjes kussen
om jouw pijnlijk ondertussen te vervagen.

Want het is geen nacht, het is niet de tijd. Er
is enkel jij die aan mij overblijft. En wat dan
de taal. Wegstervende violen....



zondag 12 januari 2014  

Monday, January 06, 2014

Ghost

Ghost

Song Antony and the Johnsons


De nacht bestaat, maar een huid. Wij ademen,
maar altijd. De uil wacht, maar tot het oog en
oor. Te laat. Wat te haasten zo ogenblikkelijk?

Kan ik buiten angst? Het leven wil niet anders.
Er is chaos nodig tot een betere gedachte,
een geruststellende oplossing naar meer.

Ik grijp mij vast aan wat ik niet weten kan. Het
heeft de tijd om onzichtbaar te willen. Het is
een beeld waar duidelijk naar valt te gissen.

Ik tast het af. Ik ben blind. In alles wat ik vind
moet ik waarde schatten. Naast mij heet het
de liefste, de enige liefde.

Nu een naam nog, een onvoorwaardelijke
bijkomstigheid. Ik besluit niet te hoeven
kiezen –


maandag 6 januari 2013



Sunday, January 05, 2014

De stroom

DE STROOM
Muziek Mark Hollis, “ The colour of spring “


Ongeacht. Want jij hebt er altijd moeten zijn. Was
het geen geboortegrond dan aanstonds – een weg,
een rivier, een enkel Nu zo mogelijk. Een gaan,
ook al was het angst.

Als was ik bang. Maar het kent zijn begin, zijn eind
– weerloos te zijn en misschien nooit af zoals jij het
had gewild. Het staat nooit stil. Waar is het wachten
op – tegen hoeveel houden van is dit bestand?

Ik mis je. Jouw hand kent mij niet en jouw stem
echoot enkel na. Waar was je hier, hier in mijn
meedogenloze rivier? Moet ik dan zo met de stroom,
nooit te weten waarnaartoe?

De zee? Wie ben jij dan als ik mij dat afvragen mag?
Wie ben ik dan? Dit is mijn angst. Dat ik het niet
bevatten kan. Ik zo grenzeloos aan de tijd, aan
jouw tijd – ik wil je niet kwijt, maar wat als?

Alles een rivier – zo onoverzichtelijk, maar
onafwendbaar, zo waarschijnlijk tot definitief.
Maar ik twijfel zonder twijfel – er is geen
liefde zonder leegte, er is geen leven
zonder meer. Welke richting? –




zondag 5 januari 2013

Saturday, January 04, 2014

Als jij

ALS JIJ


Als jij er niet was geweest
hoeveel verder had ik zo
alleen en nooit geweten
wat dan ook?

Hoeveel doel was er na te
streven om maar niet uit
te komen op?

Kon er om de liefde heen
een uitverkozen pad? Of is
er een dwars er tegenin?
Een route middendoor?

Zou ik jou dan ooit gekend
en natuurlijk nooit gemist?
Een nergens zoeken naar
een mogelijke wie?

Het zou misschien. Maar
tussen de bladeren schijnt
het licht en op het water
rust de stilte.

Als ik het aanraak is
het net zo voorspoedig
verdwenen –




Bergen, Cafe “ De 3 pilaren “, zaterdag 4 januari 2014  

Tuesday, December 31, 2013

EEN MOGELIJK BEGIN

EEN MOGELIJK BEGIN
Nieuwjaarsgedicht


Het nestelde zich al in de eerste zang. Het had een
heggenmus opgezocht en hij wist er zodanig van
dat het aan duidelijkheid niets te wensen overliet:
hier ben ik en jij kunt mij niet verlaten als ik mij
nader verklaar

Jij kunt niet zo elders zijn dat ik jou daar niet op
wijzen mag. Ik ben hier en weet mij in alles zeker
– een montere vroegeling. Bijna zichtbaar voor
onverlaten. Er is geen taal zo helder als
heldhaftigheid.

Waar staan wij, mijn lief als wij moeten kiezen?
Er is een uiterst aarzelend pogen, een nog niet
zeker weten. Geen lijn te trekken – mijn of dijn.
Het licht wil ons niet lukken. Wij hebben niet
de tijd om al zo goed als mogelijk. De liefde
onbegrijpelijk.

Maar een mogelijk begin. Een aftasten van eerste
uren, het gluren naar het eerste ochtend van de
verwachtingsvolle dagelijkse bezigheid. Ik wil
het van je horen – getuite lippen waarop de
kussen liggen van een mogelijk voortaan.
Gewacht. Het kan nog altijd anders –



31 december 2013/1 januari 2014, oud en nieuw 23:55 uur

DE LAATSTE SECONDEN

DE LAATSTE SECONDEN
Oudejaarsavond



Mocht dit wachten zijn, dan tussen de doffe klappen door – wij
als enig mogelijk voorspoedig later, wij als een mogelijk alternatief.
Het woord wil gehoord, maar keert zich onverrichterzake naar
binnen. Het is niet de tijd. In elke stilte is haar afwezigheid net
zo hard te horen. Waar ben jij dan, hier toen ik je vroeg in alle
veelvoud?

Is er dan de noodzaak dat er verzonnen beloften luidruchtig
dienen opgebiecht? Ach, straks blijkt niets echt dan de dag van
de kater en de laatste resten van een verfrommeld jaar – ooit
de hoogtepunten. En nu? Er is geen ogenblik, geen
overzicht. Toekomst nog groen aan onze voeten.

Ach, en wij? De dekens opzij en het felle licht. Er moet nog
zoveel, maar zoveel onzeker. Tot het eerste nieuwsbericht,
tot het weer te zullen weten. Niets zo onveranderlijk dan
het onmogelijk onverwachte. De boom kan weg, de
slingers opgeborgen. Jij en ik, de laatste seconden
– een tikken tot het knallen van het verdwijnen –



31 december 2013, oudejaarsavond, 22:10 uur  

Thursday, December 26, 2013

THIS DAY

THIS DAY

N.a.v. song Mathilde Santing “ Too much “


Is aan tafel geschoven, heeft woorden gemorst
stoot verbazing aan, geeft geen gehoor. De
glazen klinken, maar rinkelen. De speech
heeft aan liefde nooit genoeg.

De tijd staat op liegen. Alsof een groot
ondertussen zich onder de naaste mensen
vertoefd. Maar ik moet mij haasten om
niets te willen – tenzij.

Het laatste geloof zegent korzelig het muffe
brood, weet van oud, maar geduldig. Als dit
een feest is, dan de kortste dag. Slingers
en ballen? De dennen vloeken ons al
tegemoet – dat het zal, dat het moet.

Waar kan ik je, mijn lief? De nacht doet
pijn aan mijn ogen en de kou slaat een mantel
om mij heen – hoe zou ik nog verdwalen. Jij
bestaat. Maar vooralsnog. Er is een trui
waarin ik heb te wonen –



26 december 2013, 2e kerstdag.    

Thursday, December 19, 2013

SACRIFICE

Sacrifice

Song Lisa Gerrard


Als ik de diepste oceaan was, de ademende
lucht, de meest vrije mens, de scherpste
geest, het liefelijkste woord, het meest
bewonderende oog, de koesterende
arm, de genadigste tijd –

hoeveel en hoever – kan mijn reiken dan
genoeg en de tranen overbodig? Ik geef je
mijn handen en weet van mijn strelen – jouw
losse haar, jouw vragend kind. Kan ik dit,
kan ik?

In hoeverre zijn wij dan innig met elkaar?
Voor even een onvergetelijk ogenblik? Ik
hoor het kloppen van jouw hart en de
bezieling van de aarde.
In vogelvlucht –



Dinsdag 17 december 2013    

Monday, December 02, 2013

THE NEVER EVER LIGHT

THE NEVER EVER LIGHT
AN UNBROKEN SYMPHONY



Introduce it – the far away occasion of being progressed – nothing
in partcular, for the same damn reasons. A finally home, to put our
restless souls in – carpets to rest our clumpsy feets. Have we been
somewhere to be that interesting? So far my time has never changed.

If I would the clock – but it says nothing, a horrable disaster. Why to
read in the constant newspapers, their nervous everywhere? If I
escape it, the crowd whispers little fagments of the unwanted
unexepected – the hunting and the hunter. Seen or not seen –

My eyes look upon you and don't want any other opinion. For God sake
it's Monday and how can I help that.I am sick - my bed is my sheppard.
There is no light – there is a perhaps – a moment of truth, a daytime
forever – the really knowing what to do – come, let us take this ride.

A risk of being nowhere. I stare out of my window and watch my
potential intuition. The landscape already choosen to be finally
getting old with. But first – not to dream any further – the promise
to the urgent empty headed. Take a step – fall easely. You might
get hurt by the realisation of your true destination –


Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, maandag 2 december 2013



WORDS WITHOUT MEANING

WORDS WITHOUT MEANING


Nothing to reveal, nothing to explain. The here and now? I listenend
to the childish wind, I woke up with the greetings from a darkened
forest – how much wisdom, how old. Can I behave, be hold in the
strong arms of this unexpected love? A magpie, a squirle and always –

I've seen what's never been told. It began to flourish out of the cold,
it had no meaning, but it stayed itself. How to become so easely?
I began to hurry up in silence, I started to believe my dreams. And
where's the music? A blackbird, as certain as my true love.

A second nature. Where shall I end to believe a new beginning? It
takes no step to be a journey. There,s always an in between. Look!
The grass, the flowers. It blooms and doesn't complain. Why should
I bother either? There's a next time within – the earth waiting for its
last surprises –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, maandag 2 december 2013      

Saturday, November 30, 2013

The conversation

The conversation
A poem deducated to the work of Seth Tuska


What's the fear of intervention – the funerable chairs – in
speaking terms. They hurry in their angry moments – or no
life at all, a whispering silence. Nobody the oppurtunity
to stay around and be together – in an irresitable
conversation.

Can we play as in the garden? Fool around in great wide
circles? Just a silly game to lose a chair? They are just
standing there and have no words – between them as
sisters and brothers. A briefcase of understanding
– by the patient hours.

We only have to wait . How realistic their unspoken world
of recognition. To enter their probably imagination. How
to feel a chair? They don't even care – standing there as
the ability of their own creator – what else. Optimistic
by their truthfully companion –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, The Netherlands, zaterdag 30 november 2013     

Wednesday, November 27, 2013

The unbearable lightness of being

THE UNBEARABLE LIGHTNESS OF BEING
Digitale recorder

Een trieste jeugdervaring...


Verlies. En de bomen weten hoe – hun triestheid absoluut,
mijn kilte evenredig. Ik zie niet in hoe ik mijn lichaam, ik
weet niet beter dan mijn geest. Zwaar en onderhevig,

aards en op de tast. In mijn jongste verleden was het in alles
wat ik zag, in alles wat ik beleefde. Kaal omdat het zo niets,
kaal omdat ik zo winters was. Het kijken pijnlijk van het
diepste ongenoegen, een eenzaam ongewis.

Een toekomst zonder voorval, een leven zonder beleven.
Nu, met jou wil ik een andere weg. De geest wil het zeker,
mijn hart kan het niet langer ontkennen – dat jouw liefde
van ware liefde weet.

Ik daarentegen zie de stramme populieren. Hoe bedenk ik
mij ooit trots en fier – een andere  taal te spreken? Kan ik
ooit oprechter zijn dan zij? Het oog zou beter moeten
weten –


Oudorp, Alkmaar, buslijn 10, dinsdag 26 november 2013




Monday, November 25, 2013

AMAZING

AMAZING
Opdracht Schrijvenswaard “ Verwondering “


Dan het besef rond een uitgestrekte heelal, de
stamelende merel, de schemerende ochtend, het
aarzelend straatverkeer – een nimmer te weten
raadsel van het waarom en wanneer?

Ik kan kijken, maar hoe onzichtbaar dit alles. Geen
hand nog voor ogen, de schapen en de koeien een
geluid, een nauwelijks bericht.

Is daar ons verwonderd herhalen – wie wij zijn tot het
vinden van de uiteindelijke slaap? De geruststellende
nacht van het nimmer zeker te weten – hoeveel tijd ons
daadwerkelijk genoeg?

Is er een leegte op te vullen – dan
het uiteindelijk te weten? En jij,
mijn liefste? Hoe jij?


maandag 25 november 2013





Sunday, November 17, 2013

It could be sweet

IT COULD BE SWEET

Titel song Portishead
 C.D. “ Dummy
“


Alsof ons niets – de rivier, de kolkende, smachtende – als ons niets – de coniferen, de hoge standvastige – alsof ons niets – de vogels – de vrijuit zwermende. Hoe bitter – in het geniep
was alles anders – een kleur ons uitgekozen – noem het rood en het constant te dragen – een protest? En ik deed mijn best – woord voor nog nauwkeuriger woord – in alles even
gedetailleerd, in alles voorbij de goede orde. Was daar een zegen dan?
In het donker het duister.

Ik loop tegen feiten aan – ze verhullen niets – zelfingenomen leegte – onvrijwillige passanten
– niet aflatend – onbewust van taal en teken – wat is liefde dan nu – goederenwagons, bussen, zakenkantoren, veilinghallen, stations – en te weten wie? En jij ? Waar weer ons uiteindelijke tijdstip te weten?

De bloemen leren weer van hun jaarlijkse sterfte – want hoe geef ik die – tijd, spaarzame tijd? Kent het kind nog het huiswaarts huppelen en weet het straks feilloos de weg terug ? Een glimlach om wat het telkens werd verweten? Alsof ons niets – maar de aarde, het ontegenzeggenlijke, het absolute – het vuur – het verterende, het niets ontziende. Maar jij. Vanuit
het onophoudelijke venster weet zich mijn onvoorwaardelijke welkom.

Te leven – niets anders kunnen dan dit pad – binnenste buiten, altijd even – er was een weg, maar wij vinden ons vanzelfsprekend ooit weer terug. De glimlach zal weer spreken, mijn arm streelt weer jouw rug – hoe oprecht om zo niet van elkaar te kunnen houden? Alsof ons niets was ontbroken – jij hier, ik waar ik altijd heb moeten blijven – in alle eenvoud alleen. Een menselijke mens, maar onbegrensd zodra ik van je houden kan. Alsof het aan ons niets ontbreken zou – de
zon, de maan en de sterren – moet het dan nog verder?



Zondag 17 november 2013       

Wednesday, November 13, 2013

IN DUBIO

IN DUBIO
KNNV Paddenstoelenexcursie “ De Bleek “ Egmond Binnen
Digitale recorder


Dit duin wacht af. Gaat het om woorden? Hoe
klein of onderdanig ook? Het licht speelt zijn
akkoorden en fluistert. Kan het harder? Weet het
van mijn zachte tred? Ik loop zo verder en
bedenk mij hoe alles zo anders had gekund.

Het is winter. De tijd verkilt en de afstand
maakt verwijten. Hoe evenwijdig zijn wij
aan het scheren van het vluchten.

De allengse vogels
– zij beseffen het
– in alles.


Elbert Gonggrijp, 13 november 2013