The perfect darkness

The perfect darkness

Schilderij Isao Tomoda

Titel nummer Fink

Als een gezicht? Waar dan ergens aanwezig? Want het
voortdurende kijken is geweken, maar weet zich omdat
zij zichzelf ooit beseft. Halverwege. In stilte, een gerucht.

In het geloken licht, het voortdurende vragen dat jij
haar net zoals ik.

Het lijkt er bijna niet. Het lijkt leven na de dood en vaker
afscheid zo genomen. Maar zichzelf zo jeugdiger gewenst.
Het ongekende kind, want zovele malen jaren ouder.
Er is geen ontmoeten aan.

Kan ik jou ooit nog? Daadwerkelijk, de ogen open? Er
wil zoveel verteld, maar het hart, het ongenadig hart.
Wat wil de tijd verweten? Er is niets zo onzeker
dan het gissen naar.

Ik kan je niet vergeten. Jij bent zo zichtbaar in jezelf
alleen en zoekt niet waarom. Het duurt voorbij de
tijd. Hoe ik je ooit ook begrijp, er is nog geen reden
om jou zo waar te kunnen zijn.

Je bent zo wezenlijk weg,
terwijl ik je telkens tracht –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zaterdag 10 mei 2014

Nog nooit zo een moeder

NOG NOOIT ZO EEN MOEDER

Moederdag 2014

In Memoriam F.L.

Het regent altijd. Ik bezoek je, maar nooit thuis. Want
je bent zo afwezig, zo aarde. Zelfs dat beeld liet zich
niet. Het bewaarde moest dust to dust.

Wie wij waren wilde steeds vergeten. De dingen, de
dagelijkse dingen wilden niet langer, want zij bleven
in de herinnering steken.

Het was een langer langzaam lijden. Ik keek er in mee
hoe jij steeds meer kwetsbaar was gebleken.
De geest scherp, maar de tijd nog even.

Het uiteindelijke zoeken aan de talrijke stenen. Hoe
aangekondigd anoniem jij was. Een grafschrift een
vlinder naast God gebleken.

Hier de laatste rust en nooit meer hoeven wachten. op
wat zo zeker had geleken. Maar de rode hazelaar en de
voormalige mussen en spreeuwen.

De eeuwige stoel, de kwispelende hond. Ik sta op
het punt stil te staan zonder het nog te weten. De
wind straalt ons in het gezicht. Er is de tijd, zeg je.

Er is winter, maar met de mogelijkheid om er
voortdurend aan te ontsnappen. Jij weet de eeuwige
jeugd. Hoe zeg ik dit achteraf? Aan jouw graf?

Je maakte uit, jij maakte mijn verschil, hoe moeilijk
ook. Het was het besef dat in mijn aderen kroop dat
ik altijd mijzelf zou zijn. Ik mijn eigen huis.

Kom, kom maar weer thuis. Het moet maar eens
voor altijd.. Voorbij het gebakkelei, voorbij het
wat zo anders had gekund. Ik breng je een ontbijt
zoals ooit –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zondag 11 mei 2014  

Cut the world

CUT THE WORLD

Muziek Antony and the Johnsons

Zo leef ik en weet niet beter, zo uiterst weemoedig, zo
uiterst achteraf. Vergeef mijn onfortuinlijke jeugd. Al wat
ik herinner moest maar eens vergeten of geduld.

Maar ik ontdek jou en ik zal jou. Er is een nu, een nieuwere
wereld, een wereld die niet langer aan mij voorbijtrekt.
Er hoeft geen herinneren. Dit wil blijven, zoals jij bestaat.

Dat ik jou nooit loslaat, maar met jou zo volledig, nooit
begrensd, nooit van elkaar los te weken. Omdat het zo
onzinnig bij ons hoort –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 25 april 2014

Sacrifice

Sacrifice

Song Lisa Gerrard

Als ik de diepste oceaan was, de ademende
lucht, de meest vrije mens, de scherpste
geest, het liefelijkste woord, het meest
bewonderende oog, de koesterende
arm, de genadigste tijd –

hoeveel en hoever – kan mijn reiken dan
genoeg en de tranen overbodig? Ik geef je
mijn handen en weet van mijn strelen – jouw
losse haar, jouw vragend kind. Kan ik dit,
kan ik?

In hoeverre zijn wij dan innig met elkaar?
Voor even een onvergetelijk ogenblik? Ik
hoor het kloppen van jouw hart en de
bezieling van de aarde.
In vogelvlucht –

Dinsdag 17 december 2013    

Sleep

SLEEP

Song Lisa Gerrard

Bijna net niet aan te raken. Hier ligt nog de
weifelende slaap in haar onwerkelijke vorm,
een dag nog zonder open ogen.

Ik heb jouw armen geprobeerd om mij
duidelijk te herinneren wie ik was, een
werkelijker ander. Veilig in de holte van
jouw mededogen.

Er is een lente voorzichtig te willen. In het
ontwaken soms de overduidelijke zon, soms
de teneergeslagen regen. Het is een altijd
neigen naar. Hoop of onvermogen.

Langzaam zal het, ook al wil het voorspoedig.
In de tijd weet het zich al zeker vastbesloten.
Maar nu nog de plek. Het nodigt je uit. Een
plek in het gras. Hier, hier nu –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 25 april 2014  

Spiegel im Spiegel variatie nummer 2

SPIEGEL IM SPIEGEL

(impressie 2)

Muziek Arvo Part

Geschreven voor Allerzielen

Weet jij ons waar? Jouw blik wil ons doen
leven, maar geen enkele hand. Je weerkaatst
de gevolgen. Het is niets zoals het klinkt.
Een echo nooit verwoord.

Ik kijk en weet geen gestalte. Ik ben nergens.
Ik kan nooit zonder. Jij verblijft, maar zoveel
naast mij. Een schaduw, want vergleden.

Ik heb een vergeten geleden.

De blik breekt. Er is zoveel nacht in het duister.
Er wachten spitsvondige bloemen.Er wacht
ons de tijd. Want wij kijken nooit zonder,

wij kijken vooruit. Onzeker –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zaterdag 10 mei 2014  

Psyche

PSYCHE

Painting Isao Tomoda

Also inspired by the music of David Sylvian: “ Darkest dreaming “

Is this your beautfull mind, a mysterious kind of being? I see you,
but a face in the mirror. You avoid time, your ignorance is sweet.
A no longer longing but me. Love deaf as feathers, wings in the open.

I breathe you, but forget you. Because you're outside and amongst
each others. This is the house that can't be reached. So over the hilltop,
so never ending. But a question, how much I've tried –         

IN ALLE STILTE

IN ALLE STILTE

Hoe kan mijn woord ooit stilte? In de bomenrij
ligt vastbesloten wat stilte nodig heeft, want zij
weet zich in erin geborgen, zoekt zich nooit
haar vaste vorm. Zij heft takken in de lucht
en tentoonspreidt zich weloverwogen.

Het is een beeld zo trefzeker dat ik niet werkelijk
weet waar zij is. Ik heb haar in gedachte, maar zo
vluchtig als water, zo eeuwig de tijd.

Zij vraagt geen waarom. Ik mijmer. Hoe moet dit
dan onophoudelijk? Hier blijkt geen stilstand, want
de langzame zon, de ondergaande zon. En het kijken
neemt zichzelf in acht, enkel omdat ik kijk.

Want de bomenrijen, het glinsterende water, de
langzame zon en de stilte, de immer voortdurende stilte.
Zelfs nu, wanneer je denkt en telkens hoopt
te weten.

Maar anders. Het is zo voorbij, het is zo
anders. Omdat je jezelf hier, omdat je
je vergeet –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, woensdag 12 maart 2014     

A MOONLIGHT RELIEF

”On a quiet night, I saw the moonlight “

Painting(?)by Isao Tomoda

I don't know nothing it at all. It's about time, the
shadows in the always memory in your eyes, the
perhaps of the almost frozen smile.

Where have we met as the daylight forgot to shine?
A stolen daydream, but forever? How can I say
this so certainly? A sudden reassurance?

You're awake but not aware of your selfpromissed
future. It's so behind. We let yourself, we let you
deep into sleep.

Because there's the night, the relief and the moon
instead. But always ahead, not afterwards. A long
longed look, in the book of the forgiving notice –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 9 mei 2014  

SEEN, UNSEEN

The English and Dutch version


English version (Free translated)

SEEN, UNSEEN

 " Girl " 

A painting by Isao Tomoda

Een Engelse benadering

She closed her eyes. She appeared
to be obscure, she offered no confession.
The silence concealed, the denial
present in her unrevealing
tears.

Nothing so clear as the question mark
on her face.There´s so little she knows, but

she´so truly aware. White in her significant
pronounciation.

This is the infinitive emptiness, the possible
uncertainty. You gaze into the sleep of the
unavoidable child, the awakening of
this mature girl.

Her smile frozen till the awakening
of her sunrise. But into the darkness,

the unprepared death, the armour to
hear her being quiet.

2.  

The original Dutch version 

SEEN, UNSEEN

Zo lang vergleden wil de blik ons tegemoet? De stilte
moet verhuld, het ontkend moment voorbij. Er is niets zo
duidelijk dan dit vraagteken van zo weinig zullen weten,
omdat het gezicht zo nietszeggend zichzelf verwoordt

Er is de absolute leegte, het vanzelfsprekende onzeker.
Je staart peilloos in de diepte en kan niet anders. De jeugd,
een voldragen vrouw. De lippen gekluisterd aan het
duister en de dood het harnas van het horen zwijgen –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, donderdag 8 mei 2014       

Elementair

ELEMENTAIR 

Excursie KNNV Geestmerambacht

Een halverwege. Er was een oponthoud, een
weerstand die geen kansen bood. Striemende
regen, een huiverig onvermogen om onszelf
te zijn – de vogels lieten het wachten aan het
kijken.

De bomen hadden norsheid aangemeten, het
riet hield zich onbewogen – alles in een
meedogenloos blijven, alles ongeacht.
Zoals het ooit had moeten blijken – aan
ruige wetten onderhevig.

Wij wisten van niets, wij moesten teleurgesteld.
Terug te trekken op alle mogelijke fronten.
Elementair – en wat dan nog te zeggen. De
natuur was wild en kende geen respijt.

Raak mij aan, zei je. Vertel mij dat jij echt voor
mij bent. Ik nam je koude handen in de mijne. Ik
zei het je – wij leven. Wij zullen, ook al wil het ons
vergeten. Want wij, wij kunnen onze tijd nooit
verlaten – tegen welke stroom dan ook –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, woensdag januari 2014      

BRILLIANT TREES 3

Brilliant trees 3

Song David Sylvian op gelijknamig album

Ik bezie de oude bomen. Er is geen besef,
geen enkele aarzeling, geen vrees – in hun
torenhoog besluiten, in hun opwaarts streven
naar het licht – alles weet zich gefilterd tot
een onmiskenbare vrede.

Kan de dood mij vreugde brengen? Ik zie jou
kijken en ervaar jouw laatste liefde – een
samenspel van de zwijgende woorden.
Jij bent er nog, maar misschien voor altijd.

Ik reik naar een onovertroffen hemel, ik grijp
met mijn vingers in de lucht, ik wankel op de tast.

Voelbaar herken ik mijn laatste aarde. Te worden
wie ik eigenlijk was – een kleine moeite, een
laatste ogenblik.

Ik schrijf mijn laatste letters en dicht mij een
nieuw verleden in – een stem verlaten in zijn
laatste klanken – maar helder echoend in
de roeping van zijn vertolker.

Een bloem nabloeiend in het hoogst van haar
zomer – mijn bestaan in de kantlijn van die
diepste overtuiging, naijlend tot in het laatste
diminuendo –

donderdag 16 januari 2014   

WINTERLICHT

WINTERLICHT

Opdracht “Schrijvenswaard “

Het kan zich niet dragelijker maken – wij moeten
vanuit het trage licht – nog niet te leven in een
nieuwer begin, nog geen hoopvol ontluiken
van geboorte en het voorzichtige van zang
– dat er weer een toekomst is.

We leven gelaten, de ogen half dicht. We hebben
in de schemer te schuilen, we hebben van onszelf
geen enkel begrip. We willen verder, maar het is
een wachten waarop. Zit het in de knop
dan moet het ooit uiteindelijk open.

Zal het? Dan als de tijd, maar hoogst onzeker. Als de
zon, maar voorlopig. Er kan van alles, wil van alles,
in het ontwaken voorbereid. Maar de huidige tijd, de
slapende uren. De dagen nog te kort en ongeduldig –

woensdag 15 januari 2014

BRILLIANT TREES 2

Brilliant trees 2

Song David Sylvian op gelijknamig album

Hoezo de oorspronkelijke tijd?. De gedachten
weten zich in nevels, moeten zich duidelijker
vormen aanmeten – zuiver te leven of in een
draaglijker sterven.

Ik zie de bomen en besef geen aarzeling
– hun torenhoog besluiten, hun opwaarts
naar het licht – alles weet zich gefilterd
in een onmiskenbare vrede.

Kan de dood ook vreugde brengen? Ik zie jou
kijken en ervaar jouw laatste liefde – een
samenspel van de zwijgende woorden.
Jij bent er nog, maar misschien voor altijd.

Ik reik naar een onovertroffen hemel, ik grijp
met mijn vingers in de lucht, ik wankel op de tast.

Voelbaar herken ik mijn laatste aarde. Te worden
wie ik eigenlijk was – een kleine moeite, een
laatste ogenblik.

Ik schrijf mijn laatste letters en dicht mij een
nieuw verleden in – een stem verlaten in zijn
laatste klanken – maar helder echoend in
de roeping van zijn vertolker.

Een bloem nabloeiend in het hoogst van haar
zomer – ik nog bestaand in de kantlijn van die
diepste overtuiging, naijlend tot in het laatste
diminuendo –

woensdag 15 januari 2014   

Brilliant trees

Brilliant trees

Song David Sylvian op gelijknamig album

In nevels weet ik geen oorspronkelijke tijd.
De gedachten moeten zich nog hun duidelijke
vormen bedenken – zuiver te leven of in een
draaglijker sterven.

Ik zie de bomen en weet van geen aarzeling
– een torenhoog besluiten, een neerwaarts
buigen van het licht – alles weet zich
gefilterd tot een onmiskenbare vrede.

Kan de dood dan ook vreugde brengen? Ik
zie jou kijken en zie de liefde – een evenwicht
tussen het zwijgen van de woorden. Jij bent
er nog, misschien dezelfde voor altijd.

Ik reik naar een onovertroffen hemel, ik grijp
met mijn vingers in de lucht, ik wandel op de tast.

Voelbaar herken ik mijn laatste aarde. Te worden
wie ik eigenlijk was – een kleine moeite, een
laatste ogenblik.

Ik wuif met mijn laatste letters en galm een nieuw
verleden in – een stem verlaten in zijn laatste
klanken – maar opwaarts echoend in de
roeping van zijn vertolker – een bloem
nabloeiend in het hoogst van zijn zomer...

Ik nog bestaand in de kantlijn
van mijn diepste overtuiging
ijlend tot in het laatste
diminuendo –

zondag 12 januari 2014   

PERFECT DARKNESS

Perfect darkness

“ Song Fink “ Perfect darkness

In het duister jouw tomeloze ogen – ik kom
vanuit mijn oneindige vragen tot mijn pijn,
mijn onvermoede daden. Hoe kan ik jou
zo nader – in de perfecte nacht, in het
onfortuinlijke duister?

Had ik dan de vergeefse bloemen voor jou
meegebracht? Moet ik ze nog of worden ze
hier afgelegd, zoals de onbegrijpelijke wereld?
Rust zacht, mijn liefste? Het verdriet dat
niet onoverkomelijk –

Maar zo hier blijf jij mij maar herhalen: het
is de liefde maar, ik zal het je herhalen in
een telkens strelen en een zachtjes kussen
om jouw pijnlijk ondertussen te vervagen.

Want het is geen nacht, het is niet de tijd. Er
is enkel jij die aan mij overblijft. En wat dan
de taal. Wegstervende violen....

zondag 12 januari 2014  

Ghost

Ghost

Song Antony and the Johnsons

De nacht bestaat, maar een huid. Wij ademen,
maar altijd. De uil wacht, maar tot het oog en
oor. Te laat. Wat te haasten zo ogenblikkelijk?

Kan ik buiten angst? Het leven wil niet anders.
Er is chaos nodig tot een betere gedachte,
een geruststellende oplossing naar meer.

Ik grijp mij vast aan wat ik niet weten kan. Het
heeft de tijd om onzichtbaar te willen. Het is
een beeld waar duidelijk naar valt te gissen.

Ik tast het af. Ik ben blind. In alles wat ik vind
moet ik waarde schatten. Naast mij heet het
de liefste, de enige liefde.

Nu een naam nog, een onvoorwaardelijke
bijkomstigheid. Ik besluit niet te hoeven
kiezen –

maandag 6 januari 2013

De stroom

DE STROOM

Muziek Mark Hollis, “ The colour of spring “

Ongeacht. Want jij hebt er altijd moeten zijn. Was
het geen geboortegrond dan aanstonds – een weg,
een rivier, een enkel Nu zo mogelijk. Een gaan,
ook al was het angst.

Als was ik bang. Maar het kent zijn begin, zijn eind
– weerloos te zijn en misschien nooit af zoals jij het
had gewild. Het staat nooit stil. Waar is het wachten
op – tegen hoeveel houden van is dit bestand?

Ik mis je. Jouw hand kent mij niet en jouw stem
echoot enkel na. Waar was je hier, hier in mijn
meedogenloze rivier? Moet ik dan zo met de stroom,
nooit te weten waarnaartoe?

De zee? Wie ben jij dan als ik mij dat afvragen mag?
Wie ben ik dan? Dit is mijn angst. Dat ik het niet
bevatten kan. Ik zo grenzeloos aan de tijd, aan
jouw tijd – ik wil je niet kwijt, maar wat als?

Alles een rivier – zo onoverzichtelijk, maar
onafwendbaar, zo waarschijnlijk tot definitief.

Maar ik twijfel zonder twijfel – er is geen
liefde zonder leegte, er is geen leven
zonder meer. Welke richting? –

zondag 5 januari 2013

Als jij

ALS JIJ

Als jij er niet was geweest

hoeveel verder had ik zo
alleen en nooit geweten

wat dan ook?

Hoeveel doel was er na te
streven om maar niet uit
te komen op?

Kon er om de liefde heen
een uitverkozen pad? Of is
er een dwars er tegenin?

Een route middendoor?

Zou ik jou dan ooit gekend
en natuurlijk nooit gemist?
Een nergens zoeken naar
een mogelijke wie?

Het zou misschien. Maar
tussen de bladeren schijnt
het licht en op het water
rust de stilte.

Als ik het aanraak is
het net zo voorspoedig
verdwenen –

Bergen, Cafe “ De 3 pilaren “, zaterdag 4 januari 2014  

EEN MOGELIJK BEGIN

EEN MOGELIJK BEGIN
Nieuwjaarsgedicht

Het nestelde zich al in de eerste zang. Het had een
heggenmus opgezocht en hij wist er zodanig van
dat het aan duidelijkheid niets te wensen overliet:

hier ben ik en jij kunt mij niet verlaten als ik mij
nader verklaar

Jij kunt niet zo elders zijn dat ik jou daar niet op
wijzen mag. Ik ben hier en weet mij in alles zeker
– een montere vroegeling. Bijna zichtbaar voor
onverlaten. Er is geen taal zo helder als
heldhaftigheid.

Waar staan wij, mijn lief als wij moeten kiezen?
Er is een uiterst aarzelend pogen, een nog niet
zeker weten. Geen lijn te trekken – mijn of dijn.
Het licht wil ons niet lukken. Wij hebben niet
de tijd om al zo goed als mogelijk. De liefde
onbegrijpelijk.

Maar een mogelijk begin. Een aftasten van eerste
uren, het gluren naar het eerste ochtend van de
verwachtingsvolle dagelijkse bezigheid. Ik wil
het van je horen – getuite lippen waarop de
kussen liggen van een mogelijk voortaan.
Gewacht. Het kan nog altijd anders –

31 december 2013/1 januari 2014, oud en nieuw 23:55 uur