Friday, August 15, 2014

Herfsttij


HERFSTTIJ 

Voor mijn vriendin Conny 
Muziek Lisa Gerrard
 

Overal wist ik mij verdwaald, reiziger zonder tijd,
even wijs als mijn aanhoudende twijfel. Noem het
mijn Middeleeuwen. In de schemer de mogelijke
vergissing, de onophoudelijke vraag. Wie je mocht
zijn, waar je was gebleven.   

 Jij bent zo mooi. Jij bent zo prachtig als het licht
dat tussen de wolken ligt, krachtig vastbesloten
of kortstondig uit evenwicht. Ik zal voortdurend
op je wachten. 

Je bent zo op zich, je bent zo ongelooflijk bijzonder
dat ik niet meer zonder, zonder af te vragen waarom.
Het is opmerkelijk gewoon hoe ik naast je deze
weg al die jaren nooit besefte.

Je was er. Je was een stem. Je was een beeld, een
nabeeld. Ik wist wat ik zocht, maar het had geen
naam. Het was echt, had een ziel, mijn ogen
zochten en had het ooit gekund. 
 

Tussen alle mensen die ene. Ik kon niet
vergeten dat jij dat was. De deur was dicht,
jij maakte hem open.
 

Er was een sleutel. Hij paste –
 

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  vrijdag 15 augustus 2014

Buiten bereik


BUITEN BEREIK 

Ode aan mijn onvergetelijke katten
 

Hier liggen laatste aanwijzingen,
een nooit meer aantoonbare dood.
Wat verwaaiende veren, dat wel,
maar de vogel reeds gevlogen.
 

Bloed geronnen op de tegels, tussen  
armoedige schaduwen doorgedrongen,
tussen bomen waar gebladerte
geen tegenstand meer bood.

De daders weten zich welhaast
zeker, maar de vraag is hoe en
wanneer is toegegrepen. De ogen
onschuldig van hoogverraad.

Lijdzaam morbide kattenkwaad
tot in duister toe bewogen.
Berekenend weliswaar om het
net zo likkebaardend te vergeten.

Wanneer zal dit voorbij, maar
het instinct aan de nacht en het
weldra opnieuw beginnen –
 

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  vrijdag 15 augustus 2014  

 

Lineair


LINEAIR 

Impressie van een grijze en kille zomerdag
 

Hoe meewarig de aarzelende bladeren,
hoe bewogen het voortdurende licht,
hoe verbolgen de woedende wind.
Elementen gedoopt in inkt, leven
grillig, gewillig, de gewetenloze
seizoenen.

Hier verblijf ik. De luwte kent de lege
stoelen, ik weet mij zo de toegeëigende plek.
Ik zou niets anders willen, want er is het
uitzicht en de vraag het te doorgronden.

Er is zoveel meer dan wat ik zie. Het zit
ergens, het weet zich onzichtbaar. Het
verschuilt zich, ondanks dat ik er voor
uit kom.

Het is uitgesproken zichzelf, ligt op de
lippen, maar hoe dan ook, wat ik ook
probeer, het verroert zich niet –


Alkmaar,  donderdag 14 augustus 2014    

Dissonant


DISSONANT 

Geïnspireerd door de muziek Arvo Part
(Salve Regina) + bijbehorend Youtube filmpje
 

Ik kan nooit tot op de huid wat oud is, wee proeft
op de tong, wars van mededogen. Het glimlacht
van pijn, steekt in heimwee, versleten kleding,
gebroken ogen.

Het neemt mij het verleden in, sprokkelt hout,
heeft bezige vuile vingers. Heeft het ooit bestaan,
dan groeit zij grijs en krom. Een kleurloze
dove winter.
 

Waar zal ik mij hervinden mijzelf te gaan
herinneren? Vertraagt de zoekende voetstap,
verweest mijn laatst geboren kind.
 

Legt het zich vast, dan is het hoogst onzeker.
Zou ik het zeggen, dan beleef ik mij achteraf,
in het beeld dat stil zal staan, ook als ik niet
langer kijk.
 
 
 donderdag 14 augustus2014


 



Monday, August 11, 2014

Bij heldere hemel


BIJ HELDERE HEMEL
Voor Conny
 
 

Wij fluisterden zacht. Er waren namen
opgestaan. Het regende regen, het vloekte
een zondag, er mocht niemand nog naar
buiten.
 

Alles werd oud, alles wilde bewegingloos.
Verbitterde hortensia’s dropen af in dimmende
stilte. In de ligusters het laatste welbehagen.
 

Is er nog sprake van een ooit te zullen vinden?
De ramen beslaan  en de afbladderende hekken
willen weer  gesloten. O, als maar niet de limonade
en de venijnige wespen.

Hier is het moeilijk je zo achter te laten. Er was
van ons kennis genomen, wij bleken ineens
gewoonlijk van elkaar te houden, een
voorbijgaande zomer lang. Wij  gingen
door en waarom eigenlijk ooit een vraag.
 

Wij bleven immers hetzelfde. Wij schudden
steeds dezelfde kaarten, speelden immers
steeds hetzelfde spel.
 

Het is mooi foto’s kijken, gedichten schrijven,
van de schaar papier bedrijven. Ach, wat als de
liefde ooit zonder? Het atelier is zo vanouds,
het kent geen haast, schenkt thee en zocht
gezelligheid. Het weet ons immers graag.
 

Het eerste licht ontwaakt, weet wie wij samen
altijd zijn geweest. De gastvrije warmte, de
uitnodigende warmte voor al wat tussen
lakens leeft. Er hoeft niets anders dan dit
gevonden te worden. 

 

Elbert Gonggrijp,  Heiloo,  zondag10 augustus 2014  

     

Thursday, August 07, 2014

Langs de nieuwsgierigheid


LANGS DE NIEUWSGIERIGHEID

KNNV excursie Abstkolk 

 

Langs de belofte van de vrijgevochten
vlinders vinden wij ons ontdekken uit,
grillig en ongebonden. Als dit ergens
naar toe had geleken, dan onmachtig
dit beeld te kunnen vangen.
 

Hier heerst een onbevangen lucht,
hier haakt de volledige zomer aan de
nieuwsgierigheid en wringt zich in vele
bochten. Wij noemen de volhardende
dijken van het nimmer zullen wijken.
Er is uitzicht, maar krijgt nooit
zijn uiteindelijke vorm.
 

Het zilte gewas van het barse gewennen
kent zijn toekomstige plek, want het is
zo eenmaal geboren, heeft nooit iets
ooit te zeggen gehad. Er was een
Schepper en Hij was ruw in zijn
woorden. Hier moest het staan
en had het zo voortaan. Het was
de tijd die geen erbarmen bliefde.

 
Wij wilden een vraag, een lang gehoopt
verlangen om op een vogel terug te zien,
maar het weerbarstige riet gaf het niet
gewonnen. Een mogelijk besef, maar
voordat wij het wisten was het al weg.
Een schim van wat wij ooit konden
vermoeden dan de mogelijkheid   
van de wens het te kunnen zien.

 
Het tafereel dat vanaf het talud de
gretige grassen deelden, maar hoe
kortstondig tot welk idee dan ook.
Want wij liepen verder, ook al
bleef dit liggen en woelde zij zich
in vrede –

 

Elbert Gonggrijp,  woensdag 30 juli 2014

 

 



Om te blijven deel 1.


Om te blijven

 

1.

 

OM TE BLIJVEN
Voor Conny
 

Dit is de tijd, jouw tijd. Als ik de deur
dichttrek, als ik niet meer ben. Als ik
er maar voor even. Voor heel even.
Maar mijn handen jouw handen
en mijn mond vluchtig
de kus terug. 

Dit is de plek. De gastvrije kamer,
de uitnodigende stoel en het
behaaglijke bed. 

Alles in alles aanwezig. Het uitzicht
zoekt jou. Het zoekt jou, het wil jou
laten kijken. Het wil jou leren kijken
het te gaan begrijpen. Vanuit het
venster, vanwege de stilte. 

Jouw huis verliest leegte, dit huis
vergeet kaalte. Het ademt. Het
wijzigt zich in wonen. Het
wordt jou. 

De deur, de sleutels en de eerste
kranten. Zal ik dan de bel, jouw
naam proberen? 

Het wil de tijd, jouw tijd. Als ik
terugkeer, als ik er weer ben. Het
licht te dimmen. Onszelf zo op
de tast. 

Te leven, hier,  tussen de rumoerige
muren, het heimelijk gefluister.

Ons te leven, vooralsnog,
niet wetend hoe of wat –
 

Elbert Gonggrijp, 11 juni 2014   

Sunday, May 25, 2014

DEPARTURE

DEPARTURE
Afscheid van Oslo













1.

                            

Ik heb overwogen om te schrijven
al voor ik opstijg. Op wieken
gedragen, want dit land
dient verlaten.

Ik had gezien wat ik wilde en jij
zocht het met mij mee: de versteende
beelden, een toevallig park, een
pleisterplaats voor Vigeland.

Jij verkende jouw verstilde verdriet,
want jij wist het. De composities
van vrouw tot man, kind tot moeder.
Ik heb jou aanschouwd en foto's
bewaard voor later.

Om niet te vergeten, hoe pijnlijk
steen dan ook –





                                                                        












2.


En we zagen de mensen, hun nationale 
volksfeest. De klederdracht van een
folklore zo aanwezig dat het niet te
tellen was, zo trots, zo zelfbewust.

Wat zal ik dragen als ik jou vertellen
wil dat jij belangrijker bent dan
liefdevol. Hier was het een optocht
voor een vrijgevochten vaderland.
Bij mij een mondvol woorden.

Ik draag ze, omdat het zo nodig is
om te laten zien hoe uniek ik
mij jou wil.

In parade.















3.



Nu ben ik boven de wolken
en overdenk mijn gedachten.
Ik zag een landschap vol
meanderende beken en
verkavelde percelen. In
een structuur op chaos
geleken. Maar zo
bewonderlijk
uit het stijgen
steeds kleiner.

Nu ga ik verder zonder dat
er tijd lijkt te verstrijken,
want de schaduw op de
vleugel en de blauwe
lucht een constante.

Dit wordt thuis zijn, maar
voor later. Want wij drijven
en hechten ons geen vaste
grond.














4.




Wij probeerden de terrassen, want
wij wilden ons mooi weer. Het werd
zonnig in alles wat wij deden en
hieven fier de glazen.

Het was weer zoveel herinneringen.
Was het ooit een ooit dan een nu
verzinnen. Of een toekomst zeker
weten.

Van wij wisten al veel eerder. Dit
was uiteindelijk zoveel geluk
dat wij er bijna niet aan konden
beginnen.

Wij hadden het gedaan.




















5.



















Ik had gevonden wat jij zocht en ging
voortdurend met je mee. Het was de
tijd van het aarzelend verkennen.

Een tasten naar de lichamelijke steen,
warm als de zon en koud als zijn
schaduw. Wij wilden weten wie
wij zagen.

Beelden van zijn hand. Een uitgewerkte
vraag, een pose van het uit te zoeken
waarom. Een besef hoe kortstondig
wij ook..

Maar hoe immer wat hier staat.
Het weet zich zeker –



















6.















Langzaam zocht ons gesprek de
nacht, tussen waken en vergeten.
Het lachte of rookte een sigaret.

Nu is het landen ingezet. Een
afscheid dat vooraf nog zover
had geleken.

Er was een glas en wij dronken
het bier zoals het kon. Oslo
liet ons los.

Wij gedachten later op de
vleugels. Want de herinnering
thuis en alles als vanouds.

Zo kort en toch verwacht.






Elbert Gonggrijp,  Vlucht KL - 1142,  Oslo - Amsterdam,  zondag 18 mei 2014

Tuesday, May 13, 2014

Omdat het zo wil

OMDAT HET ZO WIL

KNNV Excursie “ Diederik “ , Egmond Binnen


Het heeft de wind aangemeten, in het licht het
lichaam uitgestrekt. Het bewoog het zand, het
maakte zich verscheiden. Alles was zo oprecht,
zo uiterlijk zichzelf.

Het keerde altijd terug. Het wist zich vele
soorten en steeds een ander gezicht. Zo maakte
het geen verschil. Het wilde zijn seizoenen.
Steeds anders vond het plaats.

We namen het waarschijnlijk. Wij wisten het zo
zeker. Het zocht de onstuimige tijd, het kende het
eerstvolgende. Er was een fluisteren in de bomen,
maar onophoudelijk en hardruchtig te verstaan.

Waarvandaan wij kwamen had geen wezenlijke
wens. Het is de natuur zo onomkeerbaar, een nooit
te stuiten verlangen. Het weleer een drogreden,
vooralsnog –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, donderdag 8 mei 2014
 

Sunday, May 11, 2014

The perfect darkness

The perfect darkness

Schilderij Isao Tomoda
Titel nummer Fink

Als een gezicht? Waar dan ergens aanwezig? Want het
voortdurende kijken is geweken, maar weet zich omdat
zij zichzelf ooit beseft. Halverwege. In stilte, een gerucht.
In het geloken licht, het voortdurende vragen dat jij
haar net zoals ik.

Het lijkt er bijna niet. Het lijkt leven na de dood en vaker
afscheid zo genomen. Maar zichzelf zo jeugdiger gewenst.
Het ongekende kind, want zovele malen jaren ouder.
Er is geen ontmoeten aan.

Kan ik jou ooit nog? Daadwerkelijk, de ogen open? Er
wil zoveel verteld, maar het hart, het ongenadig hart.
Wat wil de tijd verweten? Er is niets zo onzeker
dan het gissen naar.

Ik kan je niet vergeten. Jij bent zo zichtbaar in jezelf
alleen en zoekt niet waarom. Het duurt voorbij de
tijd. Hoe ik je ooit ook begrijp, er is nog geen reden
om jou zo waar te kunnen zijn.

Je bent zo wezenlijk weg,
terwijl ik je telkens tracht –


Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zaterdag 10 mei 2014




The perfect darkness

The perfect darkness

Schilderij Isao Tomoda
Titel nummer Fink

Als een gezicht? Waar dan ergens aanwezig? Want het
voortdurende kijken is geweken, maar weet zich omdat
zij zichzelf ooit beseft. Halverwege. In stilte, een gerucht.
In het geloken licht, het voortdurende vragen dat jij
haar net zoals ik.

Het lijkt er bijna niet. Het lijkt leven na de dood en vaker
afscheid zo genomen. Maar zichzelf zo jeugdiger gewenst.
Het ongekende kind, want zovele malen jaren ouder.
Er is geen ontmoeten aan.

Kan ik jou ooit nog? Daadwerkelijk, de ogen open? Er
wil zoveel verteld, maar het hart, het ongenadig hart.
Wat wil de tijd verweten? Er is niets zo onzeker
dan het gissen naar.

Ik kan je niet vergeten. Jij bent zo zichtbaar in jezelf
alleen en zoekt niet waarom. Het duurt voorbij de
tijd. Hoe ik je ooit ook begrijp, er is nog geen reden
om jou zo waar te kunnen zijn.

Je bent zo wezenlijk weg,
terwijl ik je telkens tracht –


Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zaterdag 10 mei 2014




Nog nooit zo een moeder

NOG NOOIT ZO EEN MOEDER
Moederdag 2014

In Memoriam F.L.


Het regent altijd. Ik bezoek je, maar nooit thuis. Want
je bent zo afwezig, zo aarde. Zelfs dat beeld liet zich
niet. Het bewaarde moest dust to dust.

Wie wij waren wilde steeds vergeten. De dingen, de
dagelijkse dingen wilden niet langer, want zij bleven
in de herinnering steken.

Het was een langer langzaam lijden. Ik keek er in mee
hoe jij steeds meer kwetsbaar was gebleken.
De geest scherp, maar de tijd nog even.

Het uiteindelijke zoeken aan de talrijke stenen. Hoe
aangekondigd anoniem jij was. Een grafschrift een
vlinder naast God gebleken.

Hier de laatste rust en nooit meer hoeven wachten. op
wat zo zeker had geleken. Maar de rode hazelaar en de
voormalige mussen en spreeuwen.

De eeuwige stoel, de kwispelende hond. Ik sta op
het punt stil te staan zonder het nog te weten. De
wind straalt ons in het gezicht. Er is de tijd, zeg je.

Er is winter, maar met de mogelijkheid om er
voortdurend aan te ontsnappen. Jij weet de eeuwige
jeugd. Hoe zeg ik dit achteraf? Aan jouw graf?

Je maakte uit, jij maakte mijn verschil, hoe moeilijk
ook. Het was het besef dat in mijn aderen kroop dat
ik altijd mijzelf zou zijn. Ik mijn eigen huis.


Kom, kom maar weer thuis. Het moet maar eens
voor altijd.. Voorbij het gebakkelei, voorbij het
wat zo anders had gekund. Ik breng je een ontbijt
zoals ooit –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zondag 11 mei 2014  



Saturday, May 10, 2014

Cut the world

CUT THE WORLD
Muziek Antony and the Johnsons






Zo leef ik en weet niet beter, zo uiterst weemoedig, zo
uiterst achteraf. Vergeef mijn onfortuinlijke jeugd. Al wat
ik herinner moest maar eens vergeten of geduld.

Maar ik ontdek jou en ik zal jou. Er is een nu, een nieuwere
wereld, een wereld die niet langer aan mij voorbijtrekt.
Er hoeft geen herinneren. Dit wil blijven, zoals jij bestaat.

Dat ik jou nooit loslaat, maar met jou zo volledig, nooit
begrensd, nooit van elkaar los te weken. Omdat het zo
onzinnig bij ons hoort –


Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 25 april 2014



Sacrifice

Sacrifice

Song Lisa Gerrard





Als ik de diepste oceaan was, de ademende
lucht, de meest vrije mens, de scherpste
geest, het liefelijkste woord, het meest
bewonderende oog, de koesterende
arm, de genadigste tijd –

hoeveel en hoever – kan mijn reiken dan
genoeg en de tranen overbodig? Ik geef je
mijn handen en weet van mijn strelen – jouw
losse haar, jouw vragend kind. Kan ik dit,
kan ik?

In hoeverre zijn wij dan innig met elkaar?
Voor even een onvergetelijk ogenblik? Ik
hoor het kloppen van jouw hart en de
bezieling van de aarde.
In vogelvlucht –



Dinsdag 17 december 2013    

Sleep

SLEEP
Song Lisa Gerrard


Bijna net niet aan te raken. Hier ligt nog de
weifelende slaap in haar onwerkelijke vorm,
een dag nog zonder open ogen.

Ik heb jouw armen geprobeerd om mij
duidelijk te herinneren wie ik was, een
werkelijker ander. Veilig in de holte van
jouw mededogen.

Er is een lente voorzichtig te willen. In het
ontwaken soms de overduidelijke zon, soms
de teneergeslagen regen. Het is een altijd
neigen naar. Hoop of onvermogen.

Langzaam zal het, ook al wil het voorspoedig.
In de tijd weet het zich al zeker vastbesloten.
Maar nu nog de plek. Het nodigt je uit. Een
plek in het gras. Hier, hier nu –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 25 april 2014  

Spiegel im Spiegel variatie nummer 2

SPIEGEL IM SPIEGEL
(impressie 2)

Muziek Arvo Part

Geschreven voor Allerzielen


Weet jij ons waar? Jouw blik wil ons doen
leven, maar geen enkele hand. Je weerkaatst
de gevolgen. Het is niets zoals het klinkt.
Een echo nooit verwoord.

Ik kijk en weet geen gestalte. Ik ben nergens.
Ik kan nooit zonder. Jij verblijft, maar zoveel
naast mij. Een schaduw, want vergleden.
Ik heb een vergeten geleden.

De blik breekt. Er is zoveel nacht in het duister.
Er wachten spitsvondige bloemen.Er wacht
ons de tijd. Want wij kijken nooit zonder,
wij kijken vooruit. Onzeker –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, zaterdag 10 mei 2014  

Friday, May 09, 2014

Psyche

PSYCHE
Painting Isao Tomoda

Also inspired by the music of David Sylvian: “ Darkest dreaming “


Is this your beautfull mind, a mysterious kind of being? I see you,
but a face in the mirror. You avoid time, your ignorance is sweet.
A no longer longing but me. Love deaf as feathers, wings in the open.

I breathe you, but forget you. Because you're outside and amongst
each others. This is the house that can't be reached. So over the hilltop,
so never ending. But a question, how much I've tried –         

IN ALLE STILTE

IN ALLE STILTE


Hoe kan mijn woord ooit stilte? In de bomenrij
ligt vastbesloten wat stilte nodig heeft, want zij
weet zich in erin geborgen, zoekt zich nooit
haar vaste vorm. Zij heft takken in de lucht
en tentoonspreidt zich weloverwogen.

Het is een beeld zo trefzeker dat ik niet werkelijk
weet waar zij is. Ik heb haar in gedachte, maar zo
vluchtig als water, zo eeuwig de tijd.

Zij vraagt geen waarom. Ik mijmer. Hoe moet dit
dan onophoudelijk? Hier blijkt geen stilstand, want
de langzame zon, de ondergaande zon. En het kijken
neemt zichzelf in acht, enkel omdat ik kijk.

Want de bomenrijen, het glinsterende water, de
langzame zon en de stilte, de immer voortdurende stilte.
Zelfs nu, wanneer je denkt en telkens hoopt
te weten.

Maar anders. Het is zo voorbij, het is zo
anders. Omdat je jezelf hier, omdat je
je vergeet –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, woensdag 12 maart 2014     
A MOONLIGHT RELIEF
”On a quiet night, I saw the moonlight “
Painting(?)by Isao Tomoda

I don't know nothing it at all. It's about time, the
shadows in the always memory in your eyes, the
perhaps of the almost frozen smile.

Where have we met as the daylight forgot to shine?
A stolen daydream, but forever? How can I say
this so certainly? A sudden reassurance?

You're awake but not aware of your selfpromissed
future. It's so behind. We let yourself, we let you
deep into sleep.

Because there's the night, the relief and the moon
instead. But always ahead, not afterwards. A long
longed look, in the book of the forgiving notice –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, vrijdag 9 mei 2014  

SEEN, UNSEEN


The English and Dutch version


English version (Free translated)


SEEN, UNSEEN

 " Girl " 

A painting by Isao Tomoda

Een Engelse benadering


She closed her eyes. She appeared
to be obscure, she offered no confession.
The silence concealed, the denial
present in her unrevealing
tears.

Nothing so clear as the question mark
on her face.There´s so little she knows, but
she´so truly aware. White in her significant
pronounciation.

This is the infinitive emptiness, the possible
uncertainty. You gaze into the sleep of the
unavoidable child, the awakening of
this mature girl.

Her smile frozen till the awakening
of her sunrise. But into the darkness,
the unprepared death, the armour to
hear her being quiet.



2.  

The original Dutch version 


SEEN, UNSEEN


Zo lang vergleden wil de blik ons tegemoet? De stilte
moet verhuld, het ontkend moment voorbij. Er is niets zo
duidelijk dan dit vraagteken van zo weinig zullen weten,
omdat het gezicht zo nietszeggend zichzelf verwoordt

Er is de absolute leegte, het vanzelfsprekende onzeker.
Je staart peilloos in de diepte en kan niet anders. De jeugd,
een voldragen vrouw. De lippen gekluisterd aan het
duister en de dood het harnas van het horen zwijgen –



Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, donderdag 8 mei 2014