Saturday, September 06, 2014

Crossroads 4.


CROSSROADS
 
 
(4.)
 
 

Hier is alert geboden, het ging er zo razendsnel
vandoor, voordat ik het vermoedde was het weg,
vlucht en zweven. Achteraf had het een sperwer
kunnen heten, maar slechts een silhouet.

Het wist nergens van dat ik tersluiks had gekeken.
Voordat het mij vermoedde was het al net zo
weg als snel vertrokken.

Het dorp ligt net zo stil als ooit verloren. Er hoeft
nooit gevlucht, zij ligt er als bevroren. De mensen
hebben een naam, niets kwaads voor ogen.

Ik zit hier best, het bier bleek geruststellend
aangenaam. Ik hoef niets te hoeven, ik ben zo
uiterst mijzelf, want de letters weten weer
raad. Alles kan. Ik ben op mijn hoede – 
 

Elbert Gonggrijp,  café ” Ut Aethoes “,  Beegden,  zaterdag 6 september 2014
 
 
 


Crossroads 3.


CROSSROADS
 

(3.) 

 

Men heeft dikwijls geleerd dat het
prioriteit heeft om met de grootste
kalmte te leren leven.
 

Er is een laatste tjiftjaf die de stilte
uitprobeert zichzelf aan te vangen ,
een onbevangen tortel een goed
verstaander van een immer
heilzame vrede.
 

Er zijn de auto’s en de fietsen, maar
bescheiden en wanneer. Er is zoveel
tijd te overpeinzen, kennis te maken
met al wat voor de hand liggend
was.

 Men weet van elke straat en de klok
slaat ons tegemoet. Het is onvermoed,
het is ons nabij om het te vergeten.
Het is nabij en herinnert ons af en toe.
 

Wij zijn zo duidelijk op weg. Wij kennen
dit dorp van buiten. Binnen zijn grenzen
zijn wij ons terdege en houden ons
in de gaten.
 

De huizen zwijgen. In hun vorm gist
het raadsel, zo schijnbaar zelfverzekerd,
zo onverschillig stoïcijns –
 
 

Elbert Gonggrijp,  terras “ Ut Aethoes “,  Beegden,  zaterdag 6 september 2014a


 

Crossroads deel 2


CROSSROADS
 

Gedichtenreeks over stilte

 

(2.)
 

Het dorp neemt zichzelf in bezit, er zijn de
eerste voorzichtige mensen. Alles kan
waarheid worden, maar het besef.
 

De stoepen moeten schoon, ontdaan van
irritante ergernissen. Ze gebeuren te vaak
en komen zelden alleen. Het zijn weer
de vergeefse bladeren.

Ik spreek geen mond van deze taal. Ze is
met de paplepel ingefluisterd. Zij leefden
het zo eenmaal, je kunt dit horen. 

Ik drink mijn bier. Ik zie de meest mogelijke
regen, maar ben zo uitzonderlijk afzijdig. Ik
ben hier en tot wanneer. Ik hoop dat je hier
alras verschijnt voorspoedig met mij
te verdwijnen – 
 

Elbert Gonggrijp,  terras “ Ut Aethoes “,  Beegden,  zaterdag 6 september 2014 
 
 
     

 

 

 

 

Crossroads 1.


CROSSROADS
 
(Gedichtenreeks over stilte)
 

(1.)
 
 

Er was een plaats genoemd. Het was
een naam, het was een locatie, een
ergens verre vreemde. Hier zocht ik
naar richting.  

Hier was ik ontheemd, ik was hier
nooit  aanwezig. Op het terras wordt
voorzichtig afgetast. Ik wist mijzelf
niet zeker.


Men keuvelde, maar de halve waarheid.
Waar de hostie heilig, de tijd tot stilstand,
de wegen krom en hellend niet waarom.

De zomer klampte zich vast, maar de
bomen verroerde zich onvermijdelijk,
de niets ontziende bladeren.
 

De kerk verhief zich, hield danig huis.
Hij verstomde elk gerucht. De mensen
verschansten zich, hielden zich wijselijk
dom.
 

Vanuit de nevel trok de vroege morgen,
stond een werkelijker wereld op. Men was
er mee gewoon. Wie er wakker van wordt
is het luisteren niet voor dovenmansoren.

Je bent nog nooit van hier, dus waarom hier  
geboren? Ik zie de opgaande voorzichtige
zon en bedenk mij –  
 
 
Elbert Gonggrijp,  terras " Ut Aethoes ", Beegden, zaterdag 6 september 2014
 
 
   

Friday, September 05, 2014

De witte spiegel


DE WITTE SPIEGEL

Uitgewerkt gedicht geschreven voor Marten Janse
 

Het waait wind. Het fluistert gasten toe en
deelt de dis met wakkerend licht. Het is
een mogelijk begin van blijdschap.

Wij zijn ter tafel en verwachten het gedicht des
dichter. Een zeldzaam woord, nog eenzaam
onbegrepen, het laatst geopenbaarde
beeld. Een nieuwe bladzij toe te spitsen.

Wij wandelen mee. Wij waren op weg aardig
te gaan luisteren naar deze voetstap, de blik
wijds en onbevangen naar een
samenhangende toekomst.

Wij staan stil te bevriezen in het ogenblik
het te willen weten. Maar wat ons rest
komt hoogst gelegen.

Een witte spiegel, zover het zich laat
herinneren - 
 

Elbert Gonggrijp,  Heemstede,  zaterdag 5 juli 2014



De witte spiegel

Toon mij twaalf rechte lijnen
Laat mij over een zebra lopen
met muzikanten van vroeger
Geef mij een scherp beeld van

wie ik ben  Zeg dan dat je mij
kent, gesproken en begrepen
hebt, dat je een slip van mijn
mantel hebt aangeraakt en

hoe dat voelde Ik laat voor jou
mijn baard staan en wandel op
sandalen Je zult je thuis voelen

bij mij  Dat je weet wie ik ben
zal jou helpen  Dat je geholpen
bent door mij, dat helpt mij weer

(c) Marten Janse

Meeuw





MEEUW

Na een strandwandeling met mijn vriendin Conny
 

Hij hoeft niet te benaderen tot wanneer,
hij zal je altijd in de gaten. Het wandelend
argusoog om plotseling op de wieken
voor gezien.

Voorlopig durft hij nog. Waarom zou hem
toch de schrik. Hij heeft niets te verliezen,
hij is een brutale blik, zijn ik-besef, hij
lacht luidop, hij lacht de zee.

Wij willen hem zo achterna. Jij beseft
terdege wie jij wenst, jij wil leren
vliegen, zeg je en hoe doe je dat
in het echt?

Je bent vrij, nu ik zo naast je lig. Ik
koester mijn armen om je heen. Ik
geef je ruim baan te zweven wie
je bent.

Mijn vleugels om de jouwe –


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan Zee,  maandag 25 augustus 2014 

Tea for two



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
TEA FOR TWO 

Verblijf met Conny in Antwerpen, hofje van paleis de Meir
 

Het is zilver, doet ogen veelbelovend open, een
stille ochtend ontwaakt de nieuwe daden omdat
er weer zoveel nieuwe oorsprong op ligt.

Ik drink voorzichtige thee. Er hoeft nooit gehaast,
het is nooit genoeg, want er is de gemoedelijke
conversatie.

Hier is het altijd zo uitgesproken zondag, hier is
het zo onweerstaanbaar eeuwig. Waarover ooit
te zullen dichten? Dan de lucht maar weer
veelbelovend blauw, jou zo zeker aan mijn zij.

Wat jij schrijft is hoogstwaarschijnlijk. Ik laat je.
Je hebt zo mogelijk meer te zeggen dan ik.
Ik rangschik slechts mijn vertrouwde woorden.

De obers lopen af en aan, weten nooit van iets.
De thee wordt koud. Ik laat mijzelf gebeuren.
Wat ik doe is een vraag zolang ik de woorden
aarzel.

 

Elbert Gonggrijp,  Antwerpen,  maandag 1 september 2014
 
 
 

 

Thursday, September 04, 2014

Vervlochten


VERVLOCHTEN

KNNV excursie Mandenmakerij “ De Mythe “ te Zuid Schermer
 

Overal staat het te gebeuren. Het is
een stoffige tijd die teruggrijpt naar
weleer. Hoe wrang kan heimwee
smaken.

Overhoekjes van uitgestalde materialen,
die wanordelijk door elkaar herinnering
vragen. Ze liggen zo gebroederlijk
eenzaam, zij veinzen geen geluk.

Ze hebben nooit bestaan, maar doen alsof.
Zij pronken hun wereld hedendaags.
Ze zijn zo schijnbaar altijd aanwezig,
maar ze sterven doorgaans.

Hier worden manden gemaakt, wilgentenen
per strekkende meter gevlochten. Waarin
de paling moet gestrikt, het vanoudse
druiven plukken.

Waar schaduw valt is licht. In de twijgen
hangt het wachtende drogen, de schil
tot de bast.

Het land verroert zich niet. Ik hoor de
gewillige wilgen ruizen.

 

Elbert Gonggrijp, Alkmaar,  woensdag 3 september 2014
 
 
 
 
 
 

 

 




Tuesday, September 02, 2014

Wave


WAVE
 
Strandwandeling met mijn vriendin Conny
 

Het is een grauw vermoeden, een besef van
herhaling. Zij is telkens nieuw, zij beweegt.
Zij waant haar bestaan voor eeuwig. Het lijkt
op leven, maar ik weet het beter. Ik neem
er geen woord van terug.

Het is het stoere overmannen om langzaam
uit te vloeien in een bijna onvermijdelijke
twijfel. Strekt het zich uit, keert het ooit terug?

Het geeft zich nooit gewonnen, zij moet. Diep
van binnen woedt het onuitputtelijk getij.
Wij lopen hier, zijn niet verontrust, laten de
zorgen aan de zee.


Jij bent zo lief. Hoe kan ik ooit jouw tranen?
Ik kus je en voel het zilte nat op je wangen.
Er zijn de voortdurende golven, maar ik
zie jou, gearmd, de voeten in het
schreiende zand.  

 

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan Zee,  maandag 25 augustus 20
 

Strand


STRAND

Strandwandeling met Conny
 

Hier geven golven steeds de geest om
fier opnieuw te beginnen. Het heeft
geen zin, maar het aarzelt nooit.

Wij kijken, luisteren overstag. Wij
herkennen ons in dit opstaan en
vallen. Wij duizelen van de woorden
die ons zo overbodig maken.
 

Het schuimbekt ervan. Ik loop achter
je aan, ik wil jou begrijpen. Jij lacht,
jij huilt, jij deint zo op en neer. Jij bent
al zo weg als ik je nader.
 

Ik wil je volgen. Ik wil je voeten en
je handen, het voorlopige zand van
het willen blijven. Ik wil weten
van de weerbarstige wind. 
 

Ik wil de uiteindelijke meeuwen. Zoveel
argwaan, maar zo duidelijk liefde ,
zo zelfverzekerd eenzaam –
 

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan Zee,  maandag 25 augustus 2014 
 
 
 

 

Friday, August 29, 2014

Braak



BRAAK 

Associatief gedicht op het nummer “ It’s all good “, van Sinead O’Connor 


Wij hadden dit kunnen zijn, de aanvankelijke
morgen, het ontslapen van de slaap. Wij zouden
zijn begonnen voordat wij er daadwerkelijk
van wisten. Wij moesten vanuit de heimelijke
schemer.

Ik hoor iets van zang, ik hoor mijzelf van binnenin.
Moet ik mijzelf gewekt bij mijn eerste woorden?
Ik heb mijn beide ogen en oren wijd open. Het
zal moeten blijken waarvoor. Jij ligt daar niet
bewust van wie jij bent geweest.

Ik kan de deur voor je openen. Er ligt een braak
terrein, er kan nog van alles. Er is nog zoveel te
ontvangen als je er naar kijkt. Jij vraagt je niets
af, jij moet nog bestaan, de dromen zijn niet
af. Jij moet nog ergens vandaan.

Ik streel je, ik streel wat eerst nabij had geleken.
Het had een naam, het luisterde. Waarvoor zou ik
schamen als je nog niet bestond? Hoe kan ik je
anders te weten dan wie je bent? Jij moet nog
terwijl ik al lichtjaren verder –

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  zaterdag 30 augustus 2014     

Thursday, August 28, 2014

Here, there, everywhere


HERE, THERE, EVERYWHERE  

KNNV Excursie Kennermermeer

 

Het was warm, ik stikte er zowat, alles leek zomaar
te gebeuren. Het had niets om het lijf, de lucht trilde,
de wind hield zich stil, wist van geen genade. Ik was
hier maar ter plekke, ik betrof mijzelf een getuige.
Wie was ik om mijzelf aanwezig te weten?
 

Het gold zichzelf, verspreidde zich, wist zich
ongelooflijk wit, tooide zich in haar puurste zin,
ze was wat ze was, elegant in haar ontluikende
gestalte. Als voorzichtig ontvouwende bruiden,
vanuit hun uiterste knop.
 

De Parnassia kent geen enkele reden, heeft willekeur,
zo nu en dan, zo hier en daar. Je kunt onmogelijk
zeggen hoe precies haar laatste tijd. Wij hebben haar
innig lief, waarom zouden wij haar vinden? Met
ogen open is er geen ontlopen aan.
 

Wij houden van haar. Er valt niets te beschrijven hoe
ik nutteloos foto’s van haar maak. De schoonheid
is ultiem, want is duidelijk geschapen om in de
fijnste kenmerken onszelf weerspiegeld te zien,
onszelf te evenaren. Wij willen onszelf zo rein.
 

Ik verbijzonder je. Ik aanbid je lieftalligheid. Je bent
overal, ik wil je volledig. De hand mag enkel kijken,
zij is zeldzaam, zij is de unieke gedachte, zij is zo
onmogelijk van idealisme. Zou ik haar begrijpen
als zij en ik een ander leven hadden aangenomen?
 

 

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard, vrijdag 29 augustus 2014,  0.0.8 uur  
 
 
 

Saturday, August 23, 2014

Mozart


MOZART 

Voor Conny

Onder de vleugels van de muziek van Mozart
 

Met ingetogen stem laat jij mij steeds mooier
klinken, hoe onderhavig ook de tijd, hoe
afhankelijk mijn onmogelijk oor.

Jij bent niet van gisteren, hebt met jouw mond
de zuiverste melodieën doorgrond. Je zong ze
uitzonderlijk gewoon alsof jij het nooit anders
had gekund.
 

De ruimte echode ervan. Jij hebt er mij zo lieflijk
van doordrongen dat de wereld er zuiverder van
klonk, het leven bedoeld was liefde te beminnen
Omdat wij dat eigenlijk willen.
 

Je was een grondtoon, ik luisterde . Ik wist jou zeker,
maar waarom, alsof het al eerder. Ik herkende wie
jij bejubelde. Jij leefde. Ik herkende alles wat
jij bedoelde.
 

Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  zaterdag 23 augustus 2014 


Friday, August 22, 2014

Rain


RAIN 

Just voor Conny 

Muziek Portishead, “ Dummy “
 

Wij wijken niet voor regen, slaan de regen niet af
vanwege. Wij hebben de liefde mee, wij neigen naar
een vochtige plek in het verdorrende gras. Wie wij niet
wisten wendt zich af tot het half verbolgen duister.
 

Wij konden niet verwijten wat van zichzelf niet
beter wist. Wij hadden onszelf zo vaak in het dagelijks
verwijt vergist. De handen wilden beter, de armen
zochten zorgvuldig voor een mooier geluk.
 

In de wolken de kortstondige aanvankelijke buien.
Ja, het zou. Als de dampende sloten, de condens op
de treurige ruiten. Wij weer de toenadering van de

voorzichtige woorden. Dat wij ze alsnog bedachten.
 
Tot het nieuwe spel, het opkleuren van de eerste  
gedachte. Om elkaar uiteindelijk toe te behoren,
in voor of tegenspoed. Waar leg ik mijn hoofd
dan ten ruste? Jij weet het immers beter?
 

Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  vrijdag 22 augustus 2014
 

Thursday, August 21, 2014

Eigen


EIGEN

Voor mijn lieve vriendin Conny
 

Wij herkenden elkaars eigenheid.
Ik mijzelf en jij steevast die ene ander.
Wij keken naar elkaar, waren verbaasd.
Dit was de perfecte geometrie van het
bij elkaar horen passen.

Maar jij veranderde zodra jij aan mij raakte
hoezeer jij ook jezelf behield. Jij had gevonden
wat je zocht en ik gaf mij daaraan over. Wat ik
eraan beleefde werd een optelsom der delen.

Verdween daarmee de eigenheid? Kwijt te zijn in
alles wat ik zo voor jou zou zijn geweest? De
waarneming van wie ik jou heb meegedeeld
wist zich de waarnemer verandert, en de
waarneming eveneens.
 

Wij hadden immers ons tot stand gebracht in
liefde te veranderen, te leven naar een vorm
van een evenredig tegenbeeld, raaklijn
complementair op alle vlakken.
 

Ik heb jou, ik zie, ik verlang jou. Ik verander niet,
ook al heb jij mij veranderd. Ik ben jouw satelliet,
wij draaien rondjes om elkaar. Elk vooruitzicht
steeds hetzelfde veranderlijke standpunt –
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Alkmaar,  donderdag 21 augustus 2014

Tuesday, August 19, 2014

Simpel


SIMPEL   
Voor mijn lieve vriendin Conny
 

Muziek The Blue Nile,  “  Peace at last “
 

Je was absent, maar je had gekund.
Het is druilerig vandaag, alles ligt in
eenzaamheid besloten. Hier verlangt
een nimmer aflatende zondag,
maar de uren liggen monotoon
van wachten.
 

De wind waait, het is zoveel winter,
het is een lente, een zomer, een herfst,
een overal  mogelijk beginnend geluk.
Het is een open einde, zo hoogst
waarschijnlijk, het is en blijft
altijd een vraag. 
 

De bloemen bloeien, de bladeren
verkleuren. Het is aan de tijd om
uiteindelijk te verleppen, te vergaan,
te vallen het grote vergeten in. Het
zoekt niets anders dan in zichzelf
te verdwijnen.
 

 Jouw glimlach maakt gelukkig, dat is
een feit.  Ik wil jou nooit meer  kwijt.
Er willen gewillige handen, ik wil jou
zo dichtbij. Ik wil jou zo begrijpen.
Ik zeg je zo te blijven. 

Heb ik je ooit verteld hoe mooi jij in
werkelijkheid voor mij bent? De
atalanta breekt broos op je vinger
maar veronachtzaamt zich niet.
 

Hoever zal ik komen als ik opvlieg,
mijn grillen achterna? Geef mij een
duidelijke  reden weg te gaan,
naar het uiteindelijke zonlicht  –
 

Elbert Gonggrijp,  Alkmaar,  maandag 18 augustus 2014
 

    

    

 

 

 

  

Saturday, August 16, 2014

Van die dagelijkse dingen

Van die dagelijkse dingen
Als je op kleine kinderen past

De kinderen werd het verhaal verteld
met de draken en de lianen, want in het
duister is het slecht namen noemen.
In het tromgeroffel wil de slaap
uiteindelijk gevat.

Achter woorden wil iets nieuws beginnen,
niet als een goede start, maar om de kans
de laatste herinneringen te hervinden.

Daar liggen de dagelijkse dingen. Zij vragen
geen aandacht, zij zoeken de stilte. Zij
ademen ervan. Ze zijn het zo gewoon.

Hoe zou het zijn om je vorm te verliezen
als de nacht, de olifant met de kaars en
de laatst mogelijke gedachte?



Elbert Gonggrijp,  Heerhugowaard,  vrijdag 15 augustus 2014