DROMEN BRENGEN GELUK

DROMEN BRENGEN GELUK

Voor de kindermusical “ De droomreis “

Zonder dromen kun je nergens in geloven
of niet bereiken wat je wilt: een mooie reis
naar verre landen, een stoere brandweerman
of een heldhaftige straaljagerpiloot.

Ergens moet het toch beginnen. Ik droom
van geluk, dat je heel diep van binnen naar
liefde streven kunt en dat je daarmee
een ander helpt hetzelfde te zullen
vinden.

Mijn dromen zijn klein, een beetje zon of
een blauwe lucht of een poes die spint. Dat
ik die op mijn kussen vind. Het zijn van die
dromen van heel dichtbij. Een ontbijtje
met een glas melk en een gekookt eitje.

Dat het geen geld kost, maar een zoen. Een
ik hou van jou zomaar voor je voeten, van
een lieve moeder of een vader of je liefste
vriendje. Dat je dat mag verdienen
zonder dat je er iets voor doet.

En dit doorgeeft aan ieder ander. Dat de
wereld dan verandert en jij zo ook weer
bovendien. Dromen die leven om
door te worden gegeven, dromen die
groeien van hand tot hand –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 20 januari 2016

DEBUSSY

DEBUSSY


Debussy. De zacht zijden rafeleinden van de melodie
wekken lichtelijk irritatie. Ik ken geen impressionisme,
ik hoor de falset van getergde meeuwen en knipper
tegen het schreeuwlicht van de middag.

Ik ben in conclaaf met mijn verstand en de rede en
twijfel van trede tot trede waar ik vandaag weer
verblijven zal. Het is in dit grote huis zo moeilijk
te kiezen waar en waarom. Het is om hopeloos
van te worden zoals ik nu.

In de veronachtzaamde tuin van treurend onkruid
en lover paradeerde de Heggemus en Winterkoning
naar iets beter van gading. In alle verwarring
werd het telefoongesprek met mijn psychiater
een voortdurend ja ja. Achteraf begreep ik
mijn ware intentie.

Dit behelst een klassiek voorbeeld van ziek zijn,
iets nuttigs doen, of verveling. Geef het slapeloze
nachten inbegrepen en het hoofd staat niet
naar fantasie of inspirerende ideeën. Alles
wat ik beluister is wrevel en jeukende
handen.

Debussy. Het spoelt aan en ebt weg. Het wrakhout
verzamel ik om als een mogelijk restant iets nader
toe te lichten. Een caleidoscopisch ongenoegen. Het
is aan jou, mijn lief, de werkelijke boodschap
hieruit te destilleren -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 14 januari 2016

  

BLACK STAR

BLACK STAR
In Memoriam David Bowie


Een jonge God dansend op high heals
van Young Americans naar Lets Dance,
kameleon van de verkleedkunst,
identificatie op identificatie de
zoveelste transformatie.

Een King van zijn Rock 'n Roll
bijkans vergiftigd door zijn Jeu de Vivre,
kwetsbaar geweten in Quicksand
en majestueus in zijn
Wild is the wind.

Mijn broer verafgoodde je en
wilde eender met een zelfde coiffure
en arrogante blik een Thin White Duke
gelijk. Boys keep swinging, boys always
work it out.

In je vroege jaren zong je een sinistere
Mr. Gravedigger en hield het maar niet
op met regenen en verkouden
neuzen.

Hoe beklemmend jou dood toen je
haast profetisch je Lazarus neerzette,
een ijle gestalte vergrijzend verstijvend
hoekig schrijvend aan zijn laatste tekst.
Een schrijnend exit de klerenkast in.

Alles is nu helder David, zelfs op het
laatst verging je tot metaforen. Hamlet's
schedel al binnen handbereik.

Maar ik draag je op handen en dans
mijn eigen dans de ether in. Time takes
a sigarette, boys always work it out."
Mijn Heroe blijf je voor altijd.

Ashes  to ashes, maar je echo voor
altijd bonsend in mijn hoofd. R.I.P.,
you man who sold the world,
rust zacht. Je geest waart voor
altijd rond terwijl de laatste
noten - 


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  dinsdag 12 januari 2016

ONVERRICHTER ZAKE

ONVERRICHTER ZAKE


Alsof er ooit liefdadigheid. Het is dribbelen voor je
leven, stoïcijns wachten op je gading, hakken in het
levenloos kadaver. De strandlopers, de meeuwen
en de kraaien. Ze weten er allemaal van. Het is
een hardvochtig leven van eten en gegeten worden.

Er is niets zo bedrieglijk als het grijs van heimwee of
het platgeslagen beeld zonder afgebakend uur, zonder
enig spoor van tedere genegenheid. O, de eindeloze
gedachte dat ik mij voorbij de tijding van de bruuske
golven, de woeste branding mijzelf te boven.

Wat is de zin, wat is de werkelijke zin van mijn
mijmering mijzelf hier aanhoudend te blijven
herhalen dat ik ooit hier. Het hapert aan uitzicht,
het vergeet zijn origine. Hoezo, mijn hang
naar mijn voormalige evolutie?

De handen diep weggestopt in de zakken en de
mistroostigheid die ik niet vertalen kan in een
werkelijker besef van het waarom -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan Zee, strandpaviljoen " De Uitkijk ",  maandag 11 januari 2016

VAN JOU NAAR JOU

VAN JOU NAAR JOU
Een bedevaart naar de liefste


Ik ga nog steeds van jou naar jou, ontmoette ruwe zee
en stugge Meidoorns op mijn pad. Ik huiverde er bijkans
van. Is dit dan wat ik zoek nu ik je al zo vaak gevonden
heb? Het wil steeds maar van jou naar jou, het wil
het meisje in de vrouw. Een subtiel houden van.

Jij bent nabijer dan ik heb vermoed. Ik maak het mijzelf
moeilijk, ik ben het een jongeling verdwaald in zijn Moeder
Natuur die het zoveel dichterbij dan het idee. Ik was het
mijzelf zo gewend liefste, te verlangen naar het immer
onbekende dat ik nooit kennen zou.

Ik blijf verbaasd. Ik zoek de uitdaging nog telkens daar
waar liefde meedogenloos onbehaaglijk is, een plot waarvan
een open einde zoveel meer veelzeggend wil. De verstarde
duinen, de verlaten volkstuintjes waar niemand ooit.

Van jou naar jou. Ergens tussen aankomst en vertrek ligt
de ongastvrije weg van het te willen weten terwijl er een
eenduidiger doel. Alsof je nog steeds een onbekende.
Maar je wacht, je wacht geduldig liefde af.

Ik hou weliswaar van jou, maar
moet in alles jou nog verkennen,
jou beseffen zonder antwoord
of vraag -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 9 januari 2016

SENTIMENT

SENTIMENT
Voor de liefste


Ik hou van je sentiment. Wat je doet maakt
nieuwsgierig, vult mijn bezigheden aan. Zelfs
als je niet eens echt in mijn buurt. Je blijft
gemist, je blijft in gedachte.

Men zegt dat verliefdheid uiteindelijk verdwijnt.
De kinderen spelen in het gras. Stel dat er eentje
er een van ons kon zijn met van die blonde
krullen. Het zou uit liefde, maar te laat.

De zon schijnt in mijn studeerkamer en ik probeer
een sigaartje met mijn eerste koffie van deze
ochtend. Je hebt de was in de droger gestopt.
Twee levens simultaan. Twee levens dichtbij
elkaar.

Zullen wij vandaag ooit eens naar het strand
een nieuwe historie schrijven, hand in hand in
deze koude winter. Een mooie foto in het
blonde licht van deze heldere dag.

De spreeuwen zingen. Als vanouds een begin
voor een glimlach op de lippen. Ik hoef je niet
te vangen, niet te vinden. Onder handbereik
een Terra Incognita.

De wind een fluistering van het een of ander,
Herman de Coninck een handleiding voor wat ik
je zoal zeggen kan als ik het niet zou weten -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  vrijdag 8 januari 2016

 

NIEUWE SCHOENEN

NIEUWE SCHOENEN
Voor mijn liefste


Met de schemer doemde vanuit de vele gezichten
een duidelijker jou. Ik wist niet dat dit nog kon, ik
was vertwijfeld binnen welk perspectief ik je nog
beleven kon. Alsof ik je reeds had verlaten. 

Nu doe ik mijn dingen als vanouds, maar met een
zekere mate van een nieuw elan. Hoezo Koning Winter,
hoezo kilte, hoezo grauw? Alles lijkt weer te lukken en
dat allemaal door de liefde, door jou. Hoe bijzonder.

Wat in stilte was vervlakt heeft de neiging om te zingen,
het leven te beminnen. Voorzichtig weliswaar. Het is
zo nieuw als pas gekochte schoenen en daar onwennig
mee leren lopen. Een nieuw doel in een oude richting.
 
Ik herken je weer als vertrouwd. Nee, ik wil je nooit
meer kwijt, dat wist je. Nu ligt de weg weer open. Of het
nu grijst of wintert. Of er nu verdriet of geluk. Ik hervond
de hoop de weg, de tijd en jou terug -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 7 januari 2016

      

KLOKSLAG 12

KLOKSLAG 12
Voor de liefste


Ineens weer te weten waarom, de tranen over mijn
gezicht, zomaar midden in de nacht, liefste, echte
liefde rechtstreeks vanuit mijn hart, terwijl je
al slaapt en ik nog wakker.

Het is een vreemd verlangen waar ik op wachtte
deze dagen, ik beschreef het alvast, vond de woorden
die eraan moesten raken, ze vertederen, maar hoe
voelde dat ook alweer.

Ik las net zo'n gedicht over jou, ik herinnerde
mij hoe jij in alle overgave naast mij lag, bijna
een kind, alsof de tijd nooit had stilgestaan, een
blik van mij voldoende om je te doen blozen.

Het komt dus allemaal terug, dit is een werkelijk
houden van, geen woorden, maar daden. Dat ik
het je eerder schreef is mooi, maar ik vind je
eerder terug zoals je daar nu ligt.

Ik vind je eerder terug dan in een gedicht,
zomaar ineens, ontvankelijk zoals ik nu het
in woorden probeer te vangen -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 7 januari 2016 

GLAD IJS

GLAD IJS
Voor mijn liefste

Ik wil niets suggereren alsof ik de taal niet
van jouw lichaam, de oprechtheid in jouw
stem, de aarzeling van mijn hartstocht,
mijn gevoel voor het gemis.

Steeds weet ik je trefzeker, maar moet het
evenaren met mijn vingers alsof ik zeg ik
besta je, jij bestaat mij daadwerkelijk. Er
is geen vraag. Maar hoe dan wel?

Ergens ben ik beschadigd door een daad
die ik niet bedoelde, ergens vallen er tranen 
door een afstand die ik niet voelde.Het
gebeurde onverhoeds.

Versteld te zijn waartoe een geest zoal toe
in staat. Verbaasd te blijven dat jij nooit zal 
wijken voor die toenmalige praktijk die ik 
het liefst had overgeslagen.

En ik beantwoord je als een schaatser op
glad ijs in een kille winter. Met een zeker
doel dat wel. Want hoe dan ook, ik bemin
je als was het uit het blote hoofd -


Poëzie: @ Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 6 januari 2015
Foto: @ Elbert Gonggrijp,  " Conny Lahnstein "

DODE DICHTERS

DODE DICHTERS

Alle grote dichters zijn dood en het is koud
voor de tijd van het jaar. Het noorden des
land ijzelt ervan. Hoe blanco mijn eendere
gedachten. Hoe futiel en hopeloos.

Als er een klank rijmt op Koolmees, houd
ik het liefst klein en elegant. Als ik een boom
schets dan liefst met kale takken. De wereld
kan als een symfonie, maar sober.

Een bescheiden beheerste waarin de cello's
domineren in hun lichte melancholie. Een
onbeschrijflijke net nog op de lippen. Een
genoten moment midden op de dag.

Een onooglijk stilleven waarin nauwelijks
iets van leven. Alle grote dichters zijn dood
en het is koud voor de tijd van het jaar.
Geef mij het kabaal van Spreeuwen,
maar afwezig.

Voorzichtig de grillige paraaf verbleekt
in de waarschijnlijke identiteit van zijn
hedendaagse ouderdom -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 6 januari 2016 

Belle Epoque

Belle Epoque

Want zo wil het verhaal telkens anders, struikelt
de branding over zijn taal. Net niet de eindstreep
behalend blazen bellen zich stuk aan mijn

voeten alsof een klein kind ooit ervan repte.

Een mislukt epoque. Een winters orakel van

aandringende grijzen, een nauwelijks toereikend

gesprek van horen zeggen, een gissen waarom

ik nu juist hier. Alsof hier niets thuishoorde.

Hier wil iets dichterbij, hier, wil iets nader tot

kijken, wil iets duidelijk om het lijf. De
brekende razernij van de golven.

Vanwaar dan die afwezige meeuw,
een verdwenen figurant? –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan Zee,

strandpaviljoen `’ De Uitkijk “, 

dinsdag 5 januari 2015

Foto zelfde datum ter plekke

 

HOEVERWEG

HOEVERWEG
Weg van Alkmaar naar Egmond aan Zee


In zijn flauwe bocht van heuse stad naar gehucht
laat een vlakte van gras zich in de vage mist
verglijden. Niets is zo oud als men zich dit
wenst. Niets beoogt zich hier zijn stilte.

De onverschillige boerderijen, de starre bomen
en de gehavende bunkers ontvankelijk voor het
verdonkeremanend vergrijzen doen de voormalige
tijd verdenken aan eerder.

Achter dit beeld kan ik niet kijken. Het bestaat,
maar tot dusver. Een historie van willens en
wetens.  Wat als er geen leeftijd, geen richting,
geen duidelijk vermoeden?

De weg tot doel, maar ongekend. De Aalscholver
op het hek tot een gedenkwaardig silhouet.
Het opent zijn vleugels en droogt zijn
veren tot een onvermijdelijk vertrek -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 4 januari 2016

REFLECTIES

REFLECTIES
Naar foto's Astrid van Rijn 


Bespiegelingen hoe jong of oud je huidige
gestalte, krom of in rechte lijnen. Een gehele
conglomeratie, een afgelegen negorij. Een
predestinatie of een onkenbaar doel. Een
onopgesmukte verstilde leegte.

Zie ik ooit hierin wie je bent, half af en verscholen
achter je identiteit, je leeftijdsloos vermijdend in
je volwassen personage. Vermoed je jezelf een
zekere locatie?

Een candid camera vol van leugens of een
intrigerend raden, maar in zwartwit waarin
schimmig het licht, schemerig de afgelopen
tijd. Beperkte eeuwigheidswaarde.

Vitrages, gordijnen, etalages, ramen. Tot
welke toegang leidt de lens van dit volmaakte
imperfecte beeld nu het zo voor ogen staat
als een indirecte vraag.

Het diafragma maakt een kortstondige
scene, een gewenst onbeduidend detail
tot mogelijke interactie.

Maar wie jij bent in dit geheel obscuur als
het zich star en stram buiten het frame
doet gissen als een pas laat opgemerkt
silhouet, een werkelijker waarom.

Gelipstickt en al.  -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 3 januari 2016

SLUIMEREND

SLUIMEREND


Het licht maakt een omtrekkende beweging. Lente die
uit winter ontspringen zou, verliest voortijdig haar
voortvarende gedachte, verkilt tot een tijdelijke
onvrijwillige meditatie. Waarom nog de kale vlier,
de montere klimop, de bemoste schutting. 

De huizen staren hun grauwe gestalte op de grens
van moeten en willen in het halfbeeld van hun
slaap, een trage waarneming die dimt tot een
benauwende toekomst. Het heeft geen haast,
zeg je, het hindert mij niet. Voor mij blijft
het een obsessieve vraag voor hoever.

Een verstikkende deken die twijfelt tussen opklaren
en regen, een weerspannige belofte. Verlost van een
eertijds hoopvol herinneren. Nu de storm is gaan liggen
een besluiteloos verglijden. Een onomkeerbaar
vergeten tot nader. Een eindeloze herhaling.

Tussentijds het gesprek een weloverwogen
besef dat het uiteindelijk vermindert en
toedekt wat in gebreke blijft zolang
het zich niet laat verzwijgen -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 3 januari 2015

Caleidoscopisch

Caleidoscopisch

Een scherts

Koddig karakter schudt zich verenpak in brallerig
geschater tot een veelvuldige Spreeuw ongenaakbaar
in halsbrekende bomentooi. Een twinkelende
inborst, een stilstaande rondedans.

Aandachtige precisie keurt wanstaltige verregende
appels, een blikwaardige Merel vanaf rechtlijnige
daken het mismoedig mos. Inspectie van
schuwe lakense pakken.

Ik oog mijzelf vele dichters en speel leentjebuur
met de vele typografieën. Hoelang laat het
beeld zich kortstondiger leven dan deze
onverkwikkelijke ochtend? De gruwzame

lucht verbittert tot haar ware monotonie?

Maar de kattendrollen half ingegraven in de
onuitstaanbare tuin van onbegrensde
mogelijkheden en de weledele
Ooievaarsbek wachtend

op naarstige bloei –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 2 januari 2016

 

RESTANT

RESTANT
Landjuwelen
Antwoord G.H. STILLE nacht


Het uiteinde ligt laf terzijde terwijl de daders achterwege. Niemand
kent nog stilte, niemand weet van de euvele daad. Restanten van
opdringerige extase liggen rood te valen in de mottende regen,
vragen om een weloverwogen overpeinzing.

De ijdele hoop op nieuw braakte zijn walmende grijzen, spuugde
wanstaltige kleuren. Niemand beseft terdege waarom. In het
verlopen uur de valse beloften aan beter.

Nu het gerucht is gestaakt ligt men bedilziek te verzuchten hoe
het anders had gekund. De ochtend even roerloos als een
melkstolp de moeder van een reinere gedachte.

Ik aanschouw het groene gras, de speelweide van een
werkelijker gedaante dat alles anders. Zoals een kind wiegend
op de schommel, ontdaan van elke gedaante dat zijn wereld
anders had gekund dan een rijk voor zichzelf alleen.

Maar gedroomd en gewenst zoals het zich
aan mij elke keer zal voordoen als de touwen
zich vallend laten vieren -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 2 januari 2016

PREDESTINATIE

PREDESTINATIE
Landjuwelen
Antwoord G.H. Medallion


In den beginne was het Woord en het Woord
was bij God zoals ik naarstig de weg.

Er is geen Hier en Nu in de Meester, er is
geen zaligmakender Bijbel die een lichtvoetige
Messiah tot het water en zijn kinderen,
geen haat zaaiende fundamentalist
bij de armzalig wetten
van een rechtlijnig
uitgezette Koran.

Ik ben de adem van een mislukt era, ik ben
de wanhopige dwaalreiziger in de vergane
glorieuze overlevering van de verstomde
Upanishads. Ik verstrik in alle dingen,
zetel in alle verstrekkende
gevolgen een ongeleid
a. naar b.

Mijn hemelse zeepbel een heilloos Nirvana.
Gestileerd besef van een wezenlijker mens.
Maar wat als al mijn vragen begrotelijk onecht?
Ik moet mijn leed noch als steen en
been een vlinder of vogel.

Bevroren in de luwte van de leemte
vouw ik devoot mijn gemankeerde
handen, maar tot welke prijs?

In den beginne was het Woord, maar
eerder de stilte die ik in mij meedraag
naar het ongewisse van mijn
aarzelen-


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 2 januari 2016

 

MISERERE MEI

MISERERE MEI
Landjuwelen Antwoord G.H.
Het schilderachtige beoogd

De pijnlijke stilte van het gemis, het stugge
gras in arbeidershanden, liefdeloos verleden,
razende stormen, alkoven, turf.

Miserere Mei van hoge noten schrilt een Heilige
Relikwie tot geheimenissen. Aan wie deze
boodschap zonder werkelijker heil?

Ik ben een leegte, ik zing een kerk. Mijn voeten
moe versleten, mijn tijd verpauperd. Ik kleur
als een grijze winter, vernatte sneeuw van
korte duur gezegend.

Hoezo maagdelijk op je blote knieën te bidden
voor een of andere vermaledijde Christus,
de pathos van de leugen?

Te graven in de aarde, te delven naar oogst,
sprookjes voor nadere orde. Er wordt een hostie
beloofd, maar waarom vergeving van onze
zonden?

Is er liefde, dan de lente. Zachtjes als
gefluisterd tussen de bomen. Om af te
kijken voor als later uit het
hoofd -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  vrijdag 1 januari 2016

Caravaggio

Caravaggio


Hoe de voegen tussen oude klinkers, de
groeven in je gelaat, de kale takken aan de
bomen. Het werk van oude meesters.
De invallende schemer.

Denken in contrasten, zeg je, is in lagen denken,
is vanuit duisternis licht werpen op taferelen,
zoals ook verf dat doet, een Caravaggio
waardig.

Het ontstaat ineens vanuit het niets,
maar leeft alsof het bijna echt. Alsof
er een onduidelijke vraag tot
helderheid.

Het is er, maar vanuit welk perspectief. Ooit
was de wereld eender begonnen, wierp elk
nieuw jaar zijn schaduw ver vooruit.

Hoe ik jou bemachtig. Het vereist inzicht. Ik
diep je uit, ik schaaf je bij, vorm je tot een
doorleefder mens. Gemodelleerd tot jouw
huidig individu.

Alles heeft een aanvang van pen en papier
tot ware poëzie, laat vanuit eerste lijnen
de toets voor het complete beeld.

Maar de twijfel blijft aan
het voordeel van
de tijd -


Elbert Gonggrijp,  Heiloo,  Herberg Jan,  vrijdag 1 januari 2016

NIEUWJAARSCONCERT

Nieuwjaarsconcert


Im Wien. De gek met Strauss en consorten. Het
glijdt van ons af nu de dagenraad zelf een
nieuwe klank is begonnen.

Wij verzamelen ons de open poëzie van Mozart
als die even de revue passeert. In dozen. Wie
heeft wat en welke CD of DVD.

Wij willen ons een weergalozer melodie, breekbaarder
en verfijnder dan de vertrouwde Weense hoempa pa.
Violen van verbazing.

Wij orkestreren een wereld van nieuwerwetse
kortstondigheid. Wij lachen erom. Onze balzaal
van kliklaminaten trivialiteiten.

Net ontgonnen gebied vol verhuisdozen, een
eigenzinnige wals. Een subtiel vergelijk. Wij leven
ons een Requiem, maar van een hoopvolle
predestinatie.

Ik geloof er alvast in -



Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  vrijdag 1 januari 2016

.

LAATSTE DAGEN

LAATSTE DAGEN
Het jaar van mijn psychose

Soms harde woorden,
verwijt en spijt. Meestal
liefde en lol.

We maakten de dagen
vol met aandacht
of vol zorgen te bolwerken
waar ik ontspoorde.

Ik heb niets ten goede
gezegd als het leek dat
ik je  ontgroeide omdat
ik niet zo bijster.

Gelukkig werd ik weer
wijzer en zag opnieuw
het licht daar waar
mijn tijd vergrijste.

Ik ben er weer. In ere.
Maar hoe dat langer
duurt zal later
moeten blijken.

Vooralsnog
een nieuwe poort
tot een weloverwogen
hoopvol
begin.


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 31 december 2015