GESCHIKT

GESCHIKT

Aangevuld of samengevat.

" Er moet wat licht uit het gezicht, harde lijnen
aangedikt, grijstinten geëgaliseerd. Dit ben
ik in een ingekaderd zwartwit. Zo ben ik
op zijn mooist," zeg je gedecideerd.

" De biografie dient aangepast. Is muzikaal
hier op zijn op plaats of betreft het
lyrische poezie? Hoe omschrijf ik dat? "

Ik bewaar afstand tot het geheel en zo zie
ik het pas hoeveel mooier dan het schimmig
origineel, de vloeibaarheid van je vrouwelijke
taal al bij deze.

Het wordt tijd voor een document op
A5 formaat, Times New Roman punt 12.
Het vraagt om een foto die uit liefde werd
gemaakt.

Verzend en publiceer -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan de Hoef,  maandag 14 december 2015

VAN OUDSHER

VAN OUDSHER


Een herinnering, maar waaraan. We zijn in gesprek,
het hoeft nergens over te gaan,  het herkent ons, maar
waarvan. We doen ons ding, maar waarvoor.

We zijn onszelf en hebben elkaar lief, maar sinds wanneer. 
Alles wijst de weg, alles kent een lijn, alles loopt onzichtbaar door
elkaar heen, maar vanwaar. Er was een reis, er is een doel,
er is een taal die zich laat verstaan, maar zeg me.

Moesten wij ooit eerder in ons bestaan, niet wetend van de tijd,
het pad, het huis, de tuin, de katten, de heg, de straat. Er is niets
zo uitzonderlijks dan dit besef, dat ik je ooit, maar waarom.

Er is geen ontzag, geen plek, geen vraag. Je bent er vandaag als
vanouds, als ooit her, je bent er zoals je zegt altijd geweest, maar
vanzelf. Kom in mijn armen terug, versta jezelf, zeg je, waar je
nu bent is het koud.

Ik vergeet de pen, omdat jij nu, omdat ik hier, omdat
er niets echt toe doet dat nu zo hier -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 14 december 2015 

DESALNIETTEMIN

DESALNIETTEMIN


Alsof ik jou nooit had ontmoet, jouw
lach niet had weerklonken, jouw
pianospel niet van jouw vingers,
de deur niet dicht was
gegaan.

Alsof ik jouw fluisteren niet in ons
bed, het landschap van jouw
lichaam, die grondtoon van
herkenning.

Alles kon ooit veranderd, maar
het beeld wordt ouder noch
grijzer en leegte bestaat
niet.

Alsof ik altijd en eeuwig.
Maar de handreiking
er een uit velen en jouw
portret mijn zelfportret.

100 strafregels ik hou van jou
blijven sierlijke letters. 1000
zinnen onzin vormen geen
liefdespoëzie.

Ik heb jou nooit ontbroken.
Er was geen stilte, geen
onderbroken lijn.

Wat niets wist
bestond niet
alvorens -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 14 december 2015

SYFILLUS

SYFILLUS
Antwoord Vanuit de navel (G.H.)


Hoed ik haar ware gedaante, het zou
gelinkt aan de bloedrode aarde, de
henna de handen, het ware geslacht.
Een keurmerk voor de ware mens.
Hoe afvallig de begeerte, hoe slinks
haar wezen. Zij is naamloos.
Zij is een hoer.

Zij verstoot haar vele kinderen
schepselen Gods te onderwijzen
van het onderhavig oer. Natuur
naar alle eer en geweten.

Kortgerokt de tijd, spilziek
het verkrijgen van het eigene.
Het bezit van de vluchtige
liefde en lust.

Er is geen thuis.
Het veegt vuile
voeten op sleetse
matten -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 14 december 2015

INTERMEZZO

INTERMEZZO
Nocturnes Chopin

Aarzelende aanzet beroert de vingers, een piano breekt de dag.
Mijn vriendin is de intervallen een intermezzo. Ik bemachtig mij
ter oren de vaste klanken. Dit kan nog eens veelbelovend
een echte melodie.

Ik glimlach indachtig en tracht op eenzelfde manier met de pen
mijn geduldig papier. Hoezo, een mooie ochtend? Wat hier de stilte
verstoren mag heeft een dergelijke stilte in gedachten.

Het raam staat open en verwittigd het plezier van klaterend
ruziënde mussen, maar van een dergelijk plezier. Wat verbreekt
er nog dit intermezzo van dit mogelijke heden als zij zichzelf
herhaaldelijk bevestigt?

De toonaard misschien, maar wat deert het -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 14 december 2015

SILENTIUM

SILENTIUM
Muziek Arvo Part
Een stille ochtend


Het is zo'n dag dat blijkbaar niets hoeft, het dorp berust
in kalmte, de huizen staren voor zich uit, het speeltuintje
ligt ten ruste. De kinderen vacant, enkel het jubelkoor
der spreeuwen. De bomen vertakt tot een bron van
leegte.

Alles behoudt zo zijn eigen plek, zijn formule tot
overpeinzing. Wat te willen behoeft geen vaststaande
definitie, niets hoeft iets te willen, een voedingsbodem
voor een werkelijk houden van, want zo dergelijk
degelijk wil de tijd.

Wat het ook was, ik hoef je niets te verwijten, het heeft
hierin niets om het lijf, de wereld is vergevingsgezind,
de taal hoeft zich niet in bochten te wringen. Alles ligt
er verlaten bij alsof dood of begraven.

Maar het leeft en heeft het niet in de gaten. Kom, mijn
liefste, sluit de deuren en onderzoek mijn bevindingen
voor vandaag. Is er dan werkelijk niets veranderd? -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 14 december 2015

TEGEN BETER WETEN IN

TEGEN BETER WETEN IN
Muziek Arvo Part
Naar een gedicht van Jos Pelser


We hebben ieder zo onze eigen bezigheden. Jij bent
er tevreden over, maar het kan altijd beter. Voor
de rest zoeken wij rustmomenten, zogenaamd
om elkaar weer beter te leren kennen.

Wat wij in bed doen hoeft niemand te weten. Er
is nooit sprake van oorlog of een zekere vorm
van vrede maar het ontdekken van een zekere
vraag.

Jij staat onder de douche, ik kijk uit het raam
naar de verstilling van deze buurt waarin een
enkel kind een poging tot schommel. Hoe
zou zijn wereld eruit zien en waaraan
denkt het?

Valt er nog een wereld te redden vandaag? De
spreeuw deert het niet en zingt eender zijn
ketsend lied. Een wolk vaart voortvluchtig
zijn tijd.

Alles kan mis gaan, maar zolang het duurt
inspecteren de merels het grazige gras -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 14 december 2014

Kerstgedachte

KERSTGEDACHTE

Bij benadering de meest donkere dagen,
vervullen wij onze gewoonte met de meest bekende
rituelen die ooit duiden op geboorte en vrede
van een kind als Jezus.

Wij gaan weer naar het lengen van de dagen,
ontbieden de tijd warmte en gezelligheid
alsof het nooit eerder van tevoren
tot besef.

Een feest te vieren dat wij ooit zullen bevrijd
van leed en wintertijd, te leven naar liefde en
wijsheid voor velen onder vriend en
vijand.

Een feest voor allen dat alles vriendelijker en
gelukzaliger stelt, opdat ons elk duister zal
vergeten met inkeer en stilte ten berde
voor zolang -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 13 december 2015

NOBODY ELSE

NOBODY ELSE
Muziek Lamb, " Nobody else "

Het gaat juist om de kleine dingen. Zoals jij hier,
zoals de taal die jij bezigt. In deze ruimte ontstaat
weer eens een goed gesprek, ik beleef het plezier
aan jouw lach, jouw energie.

Er is niemand dan jij, er is geen groter gelijk, geen
groter geluk. Jij heelt de wonden, waar ik ooit stuk,
niemand anders dan jij maakt mij vrijer dan blij.

Je bent mijn muziek, mijn muze, soms mijn
blue note van verdriet. Maar het geeft allemaal
niet zolang jij het maar ziet.

Niemand anders dan jij wekt mij uit mijn slaap,
heeft de liefde lief zoals jij dat doet. Jij bent mijn
aangenaam gerief. Ik ontwaak in overgave,
ik geniet jou telkens weer -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 13 december 2015

NON VERBAAL

NON VERBAAL
Voor de liefste


Het is heerlijk zo, zeg je, liefst kroop ik onder
jouw huid. Er komt lichamelijkheid van pas.
Jij blijft nog zo mooi na al die tijd.

Je hebt een lekker lijf, zeg je, ik zweet ervan, lig
zo graag met mijn schouder dicht tegen je aan.
Hoe vat je liefde duidelijker samen.

Onder de dekens zo verstrengeld, zo vereend,
zo niets te vergelijken, zo hoopvol en vertrouwd
als hier in deze slaapkamer naakt.

Ik verbaas mij telkens weer, zeg je, als jij daar zo
naast mij ligt. Had het ooit anders ooit geweest
toen ik je net leerde kennen.

Niets hoeft afgestoft, we bedrijven de liefde
alsof wij nog zo jong en onervaren, van geen
kwaad bewust in deze genadeloze wereld.

Kwetsbaar, onze ogen nog onschuldig -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 13 december 2015

 

ONGEACHT

ONGEACHT
Voor mijn liefste


Het zonlicht wil weer een zondag. Zullen wij
ergens naar toe gaan waar wij nooit eerder zijn
geweest? Het maakt mij niet uit waarheen.
Ik ben thuis zolang ook jij daar bent.

In mijn studeerkamer weet ik je beneden en
overpeins mijn toekomst zoals ik hem graag
zou wensen . Het is er een die duidelijk is zoals
ik zijn poëzie herschrijf tot onze nieuwste
geschiedenis.

In heldere kleuren. Wij zijn dit vandaag, wij
kennen een eendere belofte om die dingen
te gaan doen vanuit hervatte liefde. Waarom
heeft dit nooit eerder zo werkelijk geleken?

Ik verwacht niets in het wachten. Alles kan nu
zoals het wil en thuis blijven is net zo goed een
duidelijke optie. Ware liefde verspeelt
geen kansen.

Er is altijd een altijd. Dat ik met je vrij had net
zo goed niet hoeven te gebeuren als ik mij niet
verwonderd  had over jou en mij. Ik beoog mij
geen teleurstelling als wij iets anders hadden
beoogd.

Er blijven plannen genoeg om op te bogen. Het
simpelste ideaal is de herinnering dat wij net als
dit zonlicht de dag overwegen naar een hoger plan.
Of dat zo is weet alleen de tijd-


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 13 december 2015

BLINDELINGS

BLINDELINGS

Gekluisterde teerbeminde
Verboden in het klare daglicht
In duister het samenscholen

De kolonie slinkt, de stem geen gekwetter
Ruziënd het oude vertrouwde thuis bevochten

Messen gescherpt

Dit is het duivels ongenoegen
van een nieuwe Messias, hoofddoek
of brodeloos

Kale stramme straten
Geen gracieuze begeerlijkheid
Geen stem, geen volks vermaak

De duisternis van zwarte staten
De miljonair aan beide zijden
De satanische grijns om meer
De megalomaan  

Vanaf de daken
de roep om een straat
van verse orchideeën
Een knusse reden
van mens en mus
Ongesluierde toekomst

Angstig het afgewachte
koeioneren -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 13 december 2015

SLOTSOM

SLOTSOM


" Ik heb het niet zo op met filosoferen ", zeg je, " het
blijft jongleren met taal om dan te achterhalen wat
het leven ermee de bedoeling heeft. Het leven
vraagt niet om meer. "

" Ik denk in melodieën, ik bedrijf de kunst met
papier en schaar, ik zing wat ik denk en ben
vooral de liefde met jou. "

Wat zou ik hierop verzinnen als ikzelf niet dweepte
met mijn woorden, alles wat ik ten aanzien van jou
meende aaneenreeg met poëzie? Ik ben niet anders
geboren dan te leven met mijn pen.

Zo zie ik jou: een ragfijn wezen dat zich koestert
in mijn stem. Jouw schijnbare eenvoud maakt mijn
muze tot mijn uitgesproken muziek die klanken
vereist om het te laten horen.

Jij bent mij uniek. Bij voorbaat. Jij spreekt mij
in niets tegen als ik je vang in lyriek. Het is een
luttel gegeven, maar het werkt. Ik kom je in
mijn gedichten steeds weer tegen.

Vang mij niet. Jij hebt alras mijn vrijheid
verkregen door ademloos naar mij te blijven
luisteren -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 13 december 2015

ONNODIG

ONNODIG
Muziek Arvo Part


Zij vertedert mensen en iedereen wordt verliefd. Geluk is,
zegt ze, verkeren in de juiste omstandigheden. Heb ik
dan zoveel geluk gehad? Ik kijk meewarig.

Ze beroert met precieze vingers haar glas en lacht. Ze
spiegelt zich aan mij. Zij strekt zich uit verder dan
de wijn, het gerecht en een goed gesprek. Ze maakt
dierbaar wat te aanschouwen valt.

Liefde kan uit klei gegoten als breekbaar porselein.
Ik ken je kwetsbaarheden weet je. Het heeft weinig
nodig om te breken, het moet voorzichtig omvat.

Zie je, zeg je, het leven meandert als kronkelige takken,
weerbarstige rivieren. Nimmer te weten waar je uitkomt
en waarom. We waren waar wij waren en wisten nog
van niets. Het heeft nu wortels in de aarde.

Wie ben je vraag je je af, werkelijk wie je bent? Ik
leg mijn hand op de hare. Er is durf voor nodig
deze onnodige vraag te beantwoorden -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 12 december 2015

GEDULDIG GEREEDSCHAP

GEDULDIG GEREEDSCHAP
Muziek Adiemus
Titel bundel Rutger Kopland


Welke tragedie ook te doorstaan, wij bleven als beminden. Er
was pijn, er was wanklank, maar de ons toegeëigende melodie
voerde de toekomst. We ontdekten een heel leven. We
fascineerden elkaar. Als onafscheidelijk ondenkbaar
gescheiden.

De herinnering aan het geluk sprak ons meer aan. Hoe wij bijna
als kinderen de liefde ontdekten, geest en lichaam. Dat er tranen
zouden vloeien was niet ondenkbaar. Het kwam echter heel
abrupt. Hoe ons bestaan weer vorm te geven nu het voorzichtig
anders zal moeten gaan?

Wij hielden van onze oorsprong de liefde, wij dansten met
de taal, wij verkenden de kunst. Het was vanuit die belofte
dat we elkaar steeds meer ontdekten. Moesten wij dan
een andere weg? Machteloos toe te zien hoe er
afstand dreigde?

Kan de tijd wonden helen die zich ogenschijnlijk nooit
hadden openbaard? Het is gebeurd mijn liefste, laat ons
de reden niet meer achterhalen. Nu we van mijn
kwetsbaarheden weten kan het misschien anders.

Het leven is nog zo mooi met elkaar -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 12 december 2015

VERDONKEREMANEN

VERDONKEREMANEN
Landjuwelen, antwoord " Geronnen licht ", G.H.


Dwalend in de straten waarin silhouetten
versomberen tot sleur in het ultiem
intieme nu.

Zwijgzame gestalten zonder daadkracht
zoeken hun toevlucht in glazengerinkel,
geroezemoes, het klateren van gesprekken.

De holle frasen der keuken en tafel filosofieën.
Het beleefde vork en mes netjes aangezeten.
Hoe duid ik de politiek der xenofoben,
de mega producenten, het geronnen
bloed der bajonetten?

Hoe kan jij voorbij de marionetten van de
onschuld de vredige slaap verweten
nu jij mij zoveel liever dichterbij bent
in een onweerstaanbare dialoog.

Laten we de wereld verdonkeremanen
omwille van een mooiere keuze
alsof zij vrijwilliger louter de liefde.

Laat ons aan het licht onttrekken
en stilletjes wegsluipen naar een
lieflijker stilte.

Dat het donker ons ontdekt opdat
wij van ons lichaam zullen weten,
het zilt te proeven van ons
bloed.

Dat het achteraf poezie zal heten,
maar wanneer -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 12 december 2015

ONDER ONS GESPROKEN

ONDER ONS GESPROKEN


Ze is gek. Ze lacht het leven toe. Ze is blij dat het
moment bijzonder is voor ons. Voorbij wat voorheen
gemis betrof bloeit de liefde spontaan weer op. Er
komt spontaan groei tot stand in een opnieuw
ontstaan gesprek. 

Omdat de regen de overhand, vluchten wij in dit
restaurant, keert de rust weer terug in wat de gedachten
had vervaagd van een mooi en beter bestaan. Er is zoveel
nieuw in ons vandaag.

Zij staart mij aan. Wat pijnlijk oogt verstaat de vraag
wat in ons ooit verzandde alsof er twijfel was gezaaid in 
veel van onze vragen. Ze kruipt tegen mij aan en bestelt
gretig haar wijn. Dit is rijkdom, dit is een kus waard.

Ze is gek weliswaar, maar zover het duurt. Zij lacht het
leven toe. Zij is gek en laat het voor wat het is. Zij
is gek. Op mij welteverstaan -


Elbert Gonggrijp,  Heiloo,  Herberg Jan,  zaterdag 12 december 2015

KWINKSLAG

KWINKSLAG
Voor mijn liefste


Ze is blij met mij. Zelfs als zij slaapt slaat zij
een arm om mij heen. Ik weet mij geen
raad, ben ten allen tijden mijzelf. Je hebt
mij verleid zegt ze, ondanks alle pijn
ga ik met jou door zee.

Het is winderig en koud en ze kijkt door het
raam, ziet hoe ik schalks knipoog naar
haar. Ze weet zich geen raad. Hoewel ik
niet echt wakker ben weet ik waar ik sta.
Het is weer zoals het was, zoals voorheen.

Ze danst in de kamer haar vrolijke dans.
Ze heupwiegt haar lach, gooit haar haren
los. Dit is het beeld dat zich op mijn
netvlies grift, dit is liefde die ik koos,
dit is het meest eenvoudige beeld.

Ze is blij met mij. Ik hou van haar wereld,
ik hou van haar kind, omdat het de mijne
zo bemint. Ongeacht de grijstinten van
de dag zie ik hoe jij lacht. En de vrede
ongeacht -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 12 december 2015

DOEN EN LATEN

DOEN EN LATEN
Titel Judith Herzberg
Uitgewerkte Smartphone opname


Achter de schutting kan ik niet kijken of er geruzied
of gevreeën. Ieder speelt zijn eigen spel. Het stormt
en het went nooit. Een hek klapt dicht, een schelle
vrouwenstem  verheft zich.

" Sorry van de scheuren in mijn brief ", zeg je, nu ik je
teruglees. Ik had je ooit terzijde gelegd in een bundel
van een dichter wiens naam ik niet herken. Het dient
alsnog belicht, een mooiere toekomst ingekeken.

Zoveel honderd malen had jij mij lief schreef jij mij
destijds terwijl de inkt verwaterde na even zoveel malen
niet gelezen. Je huilt er van dat er zoiets bestaat, dat
er zoveel blijvends, zoiets unieks.

Ik tel de sterren aan de hemel en vraag mij af waar jij
nu bent. Er is niets veranderd zeg je, nog steeds staan
er tranen in je ogen, nog steeds is dit gevoel levensecht.

Achter de schutting kan ik niet kijken of er geruzied
wordt of gevreeën , maar het spel gaat door. Een hek
klapt dicht, een schelle vrouwenstem ijlt na -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  vrijdag 11 december 2015 

CÉST LA VIE

CÉST LA VIE
Een liefdesgedicht voor jou, mijn lief

Hier zwerft liefde vereend een foto uit een portemonnee, hier
gebeuren wij samen zo her en der, een omhelzing, een kus
van het voorzichtig bij elkaar. Er is niets zo onweerlegbaar
als deze tekens van een opnieuw getekende vrede.

Als je slaapt houdt je mij bij mijn middel vast, brom
je genoeglijk schurkend tegen mijn rug. Je waant je veilig
en veegt bijkans de tranen uit je ogen dat ik bij je ben,
dat jij mij gevonden hebt.

Hoe zou ik ooit zonder jou? Eens waande ik mij eenzamer
dan dit beeld ooit bevroeden kon, gelatener dan ik nu
ervaren kan. Wat wij nog voor de boeg hebben kan bijna
niet mooier.

De lucht kan niet grauwer, maar ik waan je heel dichtbij.
Er klinkt jouw vertrouwde stem en soms beantwoord ik
hem. Een vraag die telkens een oplossing kent. Hoe
dichterbij wil jij mij laten komen?

Toe, vrij met mij. Laten we van
de rest gaan dromen -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  vrijdag 11 december 2015

KINDERSZENEN

KINDERSZENEN
Titel naar muziek Robert Schumann

Wij  proberen weer het ongehinderde kind. Het
rent joelend over de pleinen, buitelt baldadig door
het gras. Ternauwernood strikken zij hun veters, 
proberen hun eerste rekensommen van buiten
uit het hoofd.

Het heelal is rond en van 10 cent kun je meters
drop kopen, zij weten van geen tijd. Als straks
een later is, hoe weet je dan wanneer? Ze weten
altijd van een waarom verder dan het waarom.
Dat een ja een altijd ja, zoals ik hou van jou.

En de sneeuw blijft altijd liggen waar hij lag.
Dat je iets moois en liefs schreef op een klein
boterbriefje dat je deelde met de gehele
klas. Hoe jij het schreef zou altijd geheim.
Jij kende de sleutel als geen een.

Ik stook een fikkie. Ik heb je dit verhaal bedacht
vol van zuurstok, kauwgombal en heimwee. Zie
de schommel nog na slingeren als je opkijkt en
mijn kind al is verdwenen.

Hoeveel algebra meet zich de
onvolkomen mens -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  vrijdag 11 december 2015

INDIEN

INDIEN

Alsof het gras huivert door de wind, als donshaartjes
op de huid, als een lege schommel nog herinnert
aan een kind dat plots zijn doel zo elders. Dat doet
de tijd. Een daad verdwaald in zijn leegte.

Er is zoveel meer dat het woord traceert als poëzie,
van onderhuids jongleren naar een mogelijk  beeld,
het gras, de schommel, het nieuwe licht van de
zon. Dat er besef komt, maar pas later.

Joelend door de steeg met klappende deuren. Knallen
met de bal tegen scheve schuttingen. Naïef omdat jij ervan
glimlacht, je bewust bent van het uitgelaten karakter van
mijn speelsheid en drang. Omdat ik er telkens van mijmer.

De nalatigheid van een spreeuw als hij wegvliegt, het
tijdelijke in. Het troosteloze van de polder die je stilaan
trachtte te vergeten. Dat dit alles verwintert, de rimpeling
van het water wanneer je net wegkijkt. Het is ijverig in
het plotsklaps verdwijnen.

Dat het zoek raakt wat je kwijt denkt
voordat je het had begrepen -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 10 december 2015

NADER

NADER
muziek Laura Marling, poëzie Eva Gerlach

Dit heb ik ooit bedacht. Dat de morgen zegevierend zijn
laatste storm bedwingt, het kind de schommel weer
beklimt. Het wiegen geen eenzame bezigheid,
door handjes opnieuw gegrepen.

Ik haal adem, voel mij weer vogelvrij genoeg voor mijn
zoveelste filosofie tot een melodie. Hoezo, de bomen
kaal en onbekend met groei en behoefte nu ik
weer kans tot beweging zie.

Buiten speelt het licht dat ik uiteindelijk weer naar
buiten, dat het riet doorschijnt tot een oeroude
belofte dat alles onophoudelijk van begin tot
sterfte blinkt.

In mijn boeken lees ik nogmaals diezelfde eendere
gedichten.  Niets is zo mooi als wat tot inspiratie noopt,
ik raak weer geraakt tot nadere belofte. Dat ik straks
naar buiten ga en ik denk. Dit is wat ik werkelijk
bedoel. Dat ik schrijf dit is leven -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  donderdag 10 december 2015

  

FRAGIEL

FRAGIEL
op muziek Sarah Jaffe " Adeline "

Ik sterf een beetje bij elke noot, bedenk mij hoe
fragiel het leven lijnen kiest. Doen wij dit niet allen.
Een vergeefs pogen tot doel? Jij zingt het half af, jij
maakt van een simpele gebeurtenis een zomer of
winter, wat deert het.

Ik houd van de liefde, maar liefst ietwat omzichtig,
zoals onkruid de onbarmhartige grond, zoals subtiel
ook jouw liedje ontstond. Ik behoefde niet zo nodig het
meest voor de hand liggende beeld.

Ik kan geen weg terug, neurie met je mee. Waar laat ik mijn 
liefste, waar blijft de morgen, waar laat ik mijn vragen, het
is zo duidelijk onweerlegbaar voor mij dat die ene kus van
jou zo fragiel bestemd zou zijn voor mij -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  woensdag 9 december 2015   

KAAL

Kaal
Smartphone gedicht


De nacht belicht door maneschijn en voor de kerst
niets om handen. Wie is dan mijn buurman, wie
is dan die gestalte op het plein die ik nog geen
hand durf te schudden?

Wat doet dan die hond daar nog op straat, waarom
begin ik te fluisteren als er een schuur open en
dicht gaat, de lamp aanschiet? Wie ligt er al
maanden wakker in haar slaap?

Waarheen gaan de smienten die ik zonet nog scherp
beluisterde? Waarheen buigt het vliegtuig af? Is er zo'n
duidelijke roep naar het zuiden?

De nacht een spiegel van mijn innerlijke
gedachten waarin ik geen enkele notie bezit
van mijn locatie ter plekke.

De bomen zo kaal dat je je afvraagt waarom
ze toch ooit in de lente weer aanstalten maken
te ontspruiten tot  nieuw blad.

Wat is hier dan nog leven nu ik zo vergeefs
in deze winter iets van leegte ontmoet. Dit
is een kaal gedicht dat alleen de regen
water geeft. Ik overwinter eveneens -

Hoezo?

HOEZO?
Uitgewerkte Smartphone opname


Ik praat niet graag over een belofte. Zoals een
buurman over zijn herkomst, de deur piept tussen zijn
scharnieren, het korstmos op de daken zich huisvest
zoals het sombert.

Er kan hier nog zoveel gebeuren, maar  het laat zich
los. Het onkruid tiert welig uit de aarde, verwordt
chaos, standvastig in zijn trots.

Wat heb ik met dit dorp nu ik nog niet over de rand
van de schutting. Ik prevel mijn gesprek tot geboorte,
zie mijzelf in herhaling, rook nog een zoveelste
sigaar.

Babbelziek de spreeuw die van meer weet en besluiteloos
het tegelpad dat zich rechtvaardigt naar een regelrechte
vrijheid. Het vliegtuig een dergelijke toekomst,
een scheerlijn vervagend naar elders.

In mijn mijmering het cliché van vrede, maar hoe
als zodanig als alleen de Kauwen in de vlucht
evenredig weten van meer -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  maandag 7 december 2015

Quiet life

Quiet life

De omgeving houdt aan met een onoordeelkundig oordeel, ik
vergelijk haar gedaante met een eerdere eendere geschiedenis.
Ik ben vastberaden tot deze vastbesloten cirkel, niemand
doet nog iets, iedereen frequenteert zijn absentie.

In dit dorp suist de onbehouwen wind naar een voleinding.
Wat had ik hier gedacht naar een volledige identificatie? Ik
heb niemand een vollediger iemand begroet, kijk vanuit
het raam naar werkelijker passanten.

Ergens wonen wellicht gelijkgestemde zielen die ruiken,
proeven en kijken vanwege eenzelfde essentie. Dat deze
wereld er nog een van goed vertoeven is.

Het licht vergrijsd naar stilaan binnen willen blijven of
het binnenste te laten beklijven in een door razernij en
intolerantie verkillende tijd.

Ach, wat is dan liefde binnen huis en haard. Een kwestie
van vallen en opstaan, te ontsnappen aan tweespalt
met open ogen en oren.

Ik verlang de schommels met hun enthousiaste kinderen,
ik verwacht het plantsoen de kwispelende hond, de
boom de kwetterende spreeuwen, mijn muziek de
hoogste noot. Dat alles als weleer en destijds -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 6 december 2015

Determinatie

DETERMINATIE

De schommels vermissen kinderen, maar herinneren
hun zweven bij hun beweging in de wind. Ik kom
hun niet tegen, besef de leegte van hun schaterlach,
weet kilte en regen.

Op mijn studeerkamer ontwaar ik de saillante
details van al het overige leven. Dat de Kauwtjes
pikken in het gras, dat het schouwtoneel van
mensen zichzelf absent verwijlt.

Ik dien dit uitzicht, ik oordeel niet, maar schets wat hier
voor mij ligt. Dat het ondanks mijn determinatie tot nieuwe
inzichten komt, een voortdurend ontwaken, een opnieuw
herhalen van een dergelijk besef dat alles ooit open.

Maar de schommels, zij verlaten hun beweging niet,
ook al wil geen kind hieraan geloven, ook al heeft de
tijd er geen oren naar, pikken de kauwen nog even
geduldig in het gras.

In hoeverre ontmoet ik je? -


Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zondag 6 december

BETTER THAN THIS

BETTER THAN THIS
Naar foto Judith Jidb en muziek Ane Brun

Mocht het nooit grijzer, dan kleuriger. Het verwaait, wat wilde

ik je nu zeggen, het lijkt zoveel onechter, lag in het lijnenspel
besloten, etst zich mijn werkelijk gemis.

Ik had het eerder nooit zo bedoeld, de gedachte vlakt zich uit,

alsof er geen tijd ooit de tijd. Ik loop op mijzelf vooruit en

verpoos het gepeins. Niets kent een gedicht, niets weet het
zeker dat dit het is.

Hier besta ik, maar gaat mijn weg de notitie vooruit. Ik
besta alsof niets echt bestaat. Als er in de ruimte een
zichtbare stem, ik etste hem. Het wintert kaalte in het
beeld, het herinnert zich achteraf tot een koestering.
Dat jij uiteindelijk duidelijker hier.

Het zal er heus altijd, maar tot een werkelijker begrensd
wanneer. Mijn handen turend naar dit ingetogen begin

van een mogelijker verderop dat jij hier in dit ooit als

een vergeten verleden te beschrijven valt –

Poëzie: @Elbert Gonggrijp, Egmond aan den Hoef,  vrijdag 4 december 2015

Foto:   @Judith Jidb

Dilemma

Dilemma

Smartphone opname

Nu jij hier niet bent ijlt jouw wezen hier nog na. De
katten wisten zich geaaid en houden van had ooit
mijn stem. Alles staat weer waar het staat en de tijd
is een verloren tijd waarin ik mijn gedachten aan
jou geleidelijk weer herken.

Nu jij hier niet bent denk ik over de dingen na,
kroelt mijn hand weer zachtjes door je haar, weet
ik stilaan dat ik van je hou, maar achteraf alsof
alles zeggen wil dat je niet bestond.

Er herinneren mij je bewegingen in de hal, je jas
nog koud, dat de liefde aarzelend op mijn lippen
lag. Je slaapt. Dat is nu zeker. Weldra zal ik naast
je liggen gaan om zachtjes te willen prevelen de
woorden die ik achterliet op het moment dat
je hier niet was, zo naast mij gelegen.

Ik vergeet je pas onder de dekens nu je lichaam
tevreden in mij wegkruipt terwijl ik de leegte
veredel tot strelen van het naakte weten. Nu je
hier bent, hoe zeg ik het wat ik zopas nog
dacht te denken? –

Elbert Gonggrijp,  Egmond aan den Hoef,  zaterdag 5 december 2015