Monday, August 19, 2019

ONVERMINDERD

Onverminderd
Voor mijn liefste Conny Lahnstein


Als ik eenzaam had geleken hoe was het
nu vergeleken met jou? Elke keer dat er een
lach en een traan? De zon maakt plaats 
voor schaduw, sterren wijzen mij de weg, 
de dag gaat over in de nacht.

Heb ik jou niet net iets anders dergelijk
beleefd, een herinnering aan iets dat mij ooit 
eerder net iets anders leek? Hoe afwezig
aanwezig ben je dan nu ik je beleef
zonder in te zien hoe jij werkelijk?

Jij bent mijn dagelijks bestaan, ik hou 
van je weliswaar, al was het zonder jou, 
al moet ik nu weer wachten op jou
zoals de eerste keer –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 19 augustus 2019

Friday, August 16, 2019

ONDANKS ALLES

ONDANKS ALLES


Een geringschatting – po√ęzie die ergens over gaat, maar
laat tot bloei gekomen nog naar particulier ervaren neigt,
zoals de hoogzomer loom het grazig land bestrijkt – blijf
ik terdege bewust van het feit dat alles vergaat.

Op den duur gaat het seizoen weer over, maakt plaats 
voor kaalslag en koude, rilt de natuur onder de brute
streken waarmee nieuwe kansen worden verkeken,
raakt bloei voorgoed verwelkt.

Ik daarentegen weet mij nog immer niet uitgekeken
op wat er is en nog kan worden uitgesteld voordat er
een oordeel wordt geveld. Ik tel mijn zegeningen
totdat de wereld vrucht zal dragen – ongeacht –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 16 augustus 2019




BIJVOORBEELD

Bijvoorbeeld


Was ik mijn zintuigen gewaar dan bestond ik bij het waargenomene
– vloeiende bewegingen kwamen voort uit wat in stilstand werd 
vergeten – het almachtig plan van elk wezen. Ik wist van elke 
vleugelslag van een vlinder – hoeveel haast er nodig was om 
te worden begrepen, op de seconde af. 

Werd waarheid welbeschouwd een gegeven, dan beleefde ik
die op de vierkante centimeter – werd Gods wonder aanschouwd,
leefde ik tegen de stroom in – niet gehinderd door enig oordeel, 
belemmerd door enig meningsverschil. Was alles meer dan 
de som der delen, vond ik elk principe uit – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 16 augustus 2019 

Thursday, August 15, 2019

WOEKEREN

WOEKEREN

Beelden aaneengeregen tot regels – tussen stoeptegels
het woekerend onkruid een zoveelste bewijs van onuitroeibaar
leven. Zo kom ik jou in mijn bestaan tegen, ongebreideld
en onontkoombaar de mijne.

Het is bijna onmogelijk dit tegen te spreken. Tomeloos
de liefde die mij parten speelt. Jij bent zo karakteristiek als
deze tuin. Jij bent het begin en het eind. Wat zich niet
afremmen laat floreert buitenzinnig – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 15 augustus 2019 

Tuesday, August 13, 2019

EEN MOOIE DROOM

Een mooie droom
Voor mijn liefste Conny Lahnstein


De zomer kent een symfonie als finale,
achterhaalt de regen, breekt treurnis open,
doet wind het zwijgen toe.

De tuin ontwaakt haar vele bloemen,
vindt gastvrijheid uit, wacht het besluit
af te verwelken, ontluikt.

Liefhebben is een tastbaar iets, mijn lief,
zelfs als je het niet ziet schijnt de zon door
alles heen, brengt leven aan in alle kleuren – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 13 augustus 2019

HET JUISTE MOMENT

Het juiste moment


Het had geonweerd, het vertelde een heel verhaal,
het bleek niet het juiste moment, de tuin lag er verregend 
bij, dit was het seizoen waarin alles werd verlaten 
en verzopen.  Er bestond niet zoiets als geluk. 
Kon het ooit anders?

Wat werd uitgesteld wachtte een beter moment af 
om tot leven te komen. In de verte klonk nog het onweer, 
moest het verhaal nog over, vlogen verschrikt de vogels,
maar onbeduidend. Het werd tijd om opnieuw 
te ontwaken – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 13 augustus 2019 

Monday, August 12, 2019

JOIE DE VIVRE

Joie de vivre


Wij keken toe hoe het zand verstoof en bouwde aan 
een sterker geloof om een nieuwe kust te veroveren. 
Jouw lach was opgetogen zoals het krijsen van de 
stoere sternen aan het brakke water. Het leven een 
beloftevol later aan opgroeiend kroost.

Ik had mijzelf opnieuw uit te vinden binnendijks
en buitengaats. Jij veroverde mijn dagdromen. Jij 
kalmeerde mij, ontnam mij mijn haast, maakte
mijn somber gelaat overbodig.

De sternen met hun bekken vol overvloedig aas –
visvangst opgaand in hun overstemmend kabaal.
Hoe kon ik nu niet eender de tijd passeren? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 12 augustus 2019 

Friday, August 09, 2019

PROMINENT

Prominent


Onbedoeld hebben de wetten snelheid overwogen, 
promoveren planten op hun wellustig voortvaren. Een
voorzichtige appel verliest het van de zwaartekracht
in een fractie van een seconde voor hij doormidden 
splijt – aan flarden.

Onverstoorbaar de laatste spurt van de toekomstige 
tijd naar een laatste cijfer achter de komma. Weloverwogen
blijven de bestaande kansen trefzeker – een opdoemende
egel, een dansende nachtvlinder in het waaklicht.

Bij elkaar opgeteld een mogelijke uitkomst 
die zich per slot van rekening neerlegt bij 
haar voorlopige conclusie – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 9 augustus 2019 
 

Thursday, August 08, 2019

EQUUS

EQUUS
Duindagboekgedicht 130
Uitgewerkte I-Phone opname


Om het duin ongerept te laten lijken vraagt het
om paarden. Zij grazen bedaard zonder oog te slaan
op wie hen omringt. Flank aan flank uiten zij hun 
oerinstinct van een natuurlijk overleven.

Het duin weer zijn dynamiek teruggegeven. Soms
briesend en geagiteerd komen zij nerveus tot stilstand.
Hun wilde manen nog niet afgeleerd staren zij de
voorbijganger aan die hen in verbazing passeert.

Twee werelden komen zo bijeen – het steppedier elegant,
de mens in verwondering. Even komen zij overeen. Bij
benadering, zover de tijd dat leert – 


Gedicht Elbert Gonggrijp,
Foto @ Conny Lahnstein,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 8 augustus 2019