Sunday, October 13, 2019

WAARBORG

Waarborg


Het innerlijk pad dat uiteindelijk mijn leven waarborgt,
de stem insgelijks maakt met mijn eigen stem zoals ik hem
heb voorbestemd, het gevoel op te doen bloeien
als ben ik een completer mens,

de dingen weer scherp te zien met hun ware karakter,
kraakhelder van doen en laten. Vrij te mogen zijn zoals
ieder ander zonder de overbodige gedachten
waardoor ik veelvuldig word bepaald, 

weer één persoon te heten die handelsbekwaam
kan luisteren en kijken zonder ruis, een nieuwe weg
in te kunnen slaan naar een aanstonds later –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 13 oktober 2019 
 

Friday, October 11, 2019

DIKWIJLS

Dikwijls


Dikwijls hoor ik aan wat jij te zeggen hebt. Het gebeurt 
ontelbaar vaker dat ik je raad negeer. Ik gehoorzaam je 
als jij het bij het rechte eind hebt. Is er een aanwijzing 
hoe jij de wereld had bedoeld? Onstuimig het weer, 
ongenaakbaar het jaargetij waarin ik mij bevind.

Ik probeer voorzichtig de woorden die onlosmakelijk de 
mijne zijn, zo eenvoudig heb ik het willen zien, mijn hersenen 
niet langer vervuld van oneigenlijke ideeën, ongeacht 
wind en regen weer thuis te komen in mijn eigen hoofd –  

deuren en ramen te sluiten, 
mij voorgoed met mijzelf alleen 
te laten zonder wezenlijke 
vraag of antwoord – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 11 oktober 2019

Thursday, October 10, 2019

MICROKOSMOS

Microkosmos


In allerlei patronen bood het zich aan – verlate libellen
boven het rimpelloos water, meerkoeten elkaar najagend 
in hun aanvankelijk dreigen, hun onderhuidse argwaan. 
Zelfs de vlinders vertoonden frivool hun levenskunsten – 

de druk schetterende ekster op hun stek. De wereld was
waarlijk nog niet bezig te vergaan. Een bleke zon bescheen 
dit bonte tafereel tot de bewolking bezit nam van dit 
rustgevend geheel en als spelbreker fungeerde.

Even werd ik verlost van mijn stem, die navrante 
dwingeland. De natuur bewoog zich even, dempte 
enigszins het aanhoudend gekrakeel en deed mij 
opgelucht herademen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 10 oktober 2019 

Wednesday, October 09, 2019

HOEDANIG

Hoedanig


Waar het water in plassen de Oktobermaand vergezelde is 
het nu schielijks opgeklaard – kon het niet waarachtiger een 
beter klimaat zonder dat jij je ermee bemoeide zodat ik 
eenmaal bevrijd mijnentwegen een eigen perspectief 

hanteerde? De velden liggen er verlaten bij, de stoppels 
en de kluiten ogen drassig en misplaatst in hun eigen eenzaam 
domein – wat er nog van resteert wacht enkel nog de ganzen 
– rest aan mij het nakijken van wat ervan nog rijpte. 

Het aardse slijk. Waar hevige regen over de akkers neerstreek 
moet alles weer hersteld – als het zich daartoe geroepen weet, 
mag ik dan uiteindelijk de vrije hand, jij stem die alles 
minacht wat van mij is? –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 9 oktober 2019    

HONORARIUM

Honorarium


Het begon met het verlenen van een zekere tegemoetkoming,
een raadgeving die ik niet wenste – jij stem, die dacht alles
beter te weten. Het bliksemde en donderde ervan en
resulteerde in hagel en regen – mijn ongewenste herfst,
een volslagen vreemde.

Nu zit je onder mijn huid en ik houd je niet tegen. Ik kan ernaar
kijken en luisteren, het houd maar niet op met ontregelen, de
gehele natuur huivert ervan. Moet ik hetzelfde ondergaan
nu ik tracht los te staan van dit onverbiddelijk ogenblik?

Op de achtergrond het woest misbaar, een oorkonde van 
ongeschreven wetten waar ik liever niet op heb te letten, 
maar het uit zich, het onophoudelijk ongenoegen
dat zwaar en log op deze aarde leunt – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 9 oktober 2019








Tuesday, October 08, 2019

DESONDANKS

Desondanks


Dat jij mij haarfijn uit de doeken doet hoe ik mijzelf 
gedragen moet in mijn huidige omstandigheden is 
voor mij niet aan de orde. Ondanks de signalen 
van een alles bepalende herfst ten teken van 

de overleden zomer – het vergeelde blad, de kale 
boomkruinen en de verschrikte vogels – wil ik een 
nieuwe koers gaan varen, het roer weer in eigen 
handen nemen, veelbelovende horizonten 

tegemoet om uiteindelijk echt vrij te zijn, los van jou, 
mijn stem, ten einde te herkennen wie ik in wezen
werkelijk ben, open voor onbekende impulsen,
mij op te richten naar eigen aard – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 8 oktober 2019

Saturday, October 05, 2019

STILGEZET

Stilgezet


Ongebreideld verdeel jij mijn geest in binnen en buiten – 
een tweedeling waaruit ik de angel wil halen – de schizofrene
natuur die mijn actieradius beperkt. Was jij maar net zo
voortvluchtig als de ganzen, vliegend naar een
onbestemd noorden die beter beloofde, een

vastgelegd geluk. Zelf wens ik even vrij te zijn, niet langer 
gebogen onder het juk dat mij belast – de oeverloze discussies 
in mijn dagelijks hoe en waarom. Mijzelf niet langer slaafs 
te zijn aan elk wikken en wegen, maar glimlachend 
om alles wat mij eerder zo belemmerde –  


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 5 oktober 2019  

Tuesday, October 01, 2019

MAAR JIJ -

Maar jij – 


Wie ben je vroeg ik, wie ben je dan stem nu ik je
in deze morgen weer herhaaldelijk tegenkom, je
onophoudelijk hoor spreken, nu ik weer naar je
heb te luisteren, nu ik los wil, bevrijd? – 

De dagelijkse beslommeringen zijn weer begonnen
aan te vangen, zich langzaam ontvouwend, heel
voorzichtig, nog nauwelijks ontwaakt, maar jij –  

Ik had je willen tegenhouden om weer tot mijn
leven toe te treden. Ik had je liever niet, ik had je
liever zonder, ik had je liever aan een ander,
maar jij –  

Daar sta ik dan alleen te zijn met jou. 
De morgen koud en kil – dat alles nog 
moet zoals het kan – misschien – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 1 oktober 2019