Friday, August 16, 2019

ONDANKS ALLES

ONDANKS ALLES


Een geringschatting – poëzie die ergens over gaat, maar
laat tot bloei gekomen nog naar particulier ervaren neigt,
zoals de hoogzomer loom het grazig land bestrijkt – blijf
ik terdege bewust van het feit dat alles vergaat.

Op den duur gaat het seizoen weer over, maakt plaats 
voor kaalslag en koude, rilt de natuur onder de brute
streken waarmee nieuwe kansen worden verkeken,
raakt bloei voorgoed verwelkt.

Ik daarentegen weet mij nog immer niet uitgekeken
op wat er is en nog kan worden uitgesteld voordat er
een oordeel wordt geveld. Ik tel mijn zegeningen
totdat de wereld vrucht zal dragen – ongeacht –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 16 augustus 2019




BIJVOORBEELD

Bijvoorbeeld


Was ik mijn zintuigen gewaar dan bestond ik bij het waargenomene
– vloeiende bewegingen kwamen voort uit wat in stilstand werd 
vergeten – het almachtig plan van elk wezen. Ik wist van elke 
vleugelslag van een vlinder – hoeveel haast er nodig was om 
te worden begrepen, op de seconde af. 

Werd waarheid welbeschouwd een gegeven, dan beleefde ik
die op de vierkante centimeter – werd Gods wonder aanschouwd,
leefde ik tegen de stroom in – niet gehinderd door enig oordeel, 
belemmerd door enig meningsverschil. Was alles meer dan 
de som der delen, vond ik elk principe uit – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 16 augustus 2019 

Thursday, August 15, 2019

WOEKEREN

WOEKEREN

Beelden aaneengeregen tot regels – tussen stoeptegels
het woekerend onkruid een zoveelste bewijs van onuitroeibaar
leven. Zo kom ik jou in mijn bestaan tegen, ongebreideld
en onontkoombaar de mijne.

Het is bijna onmogelijk dit tegen te spreken. Tomeloos
de liefde die mij parten speelt. Jij bent zo karakteristiek als
deze tuin. Jij bent het begin en het eind. Wat zich niet
afremmen laat floreert buitenzinnig – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 15 augustus 2019 

Tuesday, August 13, 2019

EEN MOOIE DROOM

Een mooie droom
Voor mijn liefste Conny Lahnstein


De zomer kent een symfonie als finale,
achterhaalt de regen, breekt treurnis open,
doet wind het zwijgen toe.

De tuin ontwaakt haar vele bloemen,
vindt gastvrijheid uit, wacht het besluit
af te verwelken, ontluikt.

Liefhebben is een tastbaar iets, mijn lief,
zelfs als je het niet ziet schijnt de zon door
alles heen, brengt leven aan in alle kleuren – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 13 augustus 2019

HET JUISTE MOMENT

Het juiste moment


Het had geonweerd, het vertelde een heel verhaal,
het bleek niet het juiste moment, de tuin lag er verregend 
bij, dit was het seizoen waarin alles werd verlaten 
en verzopen.  Er bestond niet zoiets als geluk. 
Kon het ooit anders?

Wat werd uitgesteld wachtte een beter moment af 
om tot leven te komen. In de verte klonk nog het onweer, 
moest het verhaal nog over, vlogen verschrikt de vogels,
maar onbeduidend. Het werd tijd om opnieuw 
te ontwaken – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 13 augustus 2019 

Monday, August 12, 2019

JOIE DE VIVRE

Joie de vivre


Wij keken toe hoe het zand verstoof en bouwde aan 
een sterker geloof om een nieuwe kust te veroveren. 
Jouw lach was opgetogen zoals het krijsen van de 
stoere sternen aan het brakke water. Het leven een 
beloftevol later aan opgroeiend kroost.

Ik had mijzelf opnieuw uit te vinden binnendijks
en buitengaats. Jij veroverde mijn dagdromen. Jij 
kalmeerde mij, ontnam mij mijn haast, maakte
mijn somber gelaat overbodig.

De sternen met hun bekken vol overvloedig aas –
visvangst opgaand in hun overstemmend kabaal.
Hoe kon ik nu niet eender de tijd passeren? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 12 augustus 2019 

Friday, August 09, 2019

PROMINENT

Prominent


Onbedoeld hebben de wetten snelheid overwogen, 
promoveren planten op hun wellustig voortvaren. Een
voorzichtige appel verliest het van de zwaartekracht
in een fractie van een seconde voor hij doormidden 
splijt – aan flarden.

Onverstoorbaar de laatste spurt van de toekomstige 
tijd naar een laatste cijfer achter de komma. Weloverwogen
blijven de bestaande kansen trefzeker – een opdoemende
egel, een dansende nachtvlinder in het waaklicht.

Bij elkaar opgeteld een mogelijke uitkomst 
die zich per slot van rekening neerlegt bij 
haar voorlopige conclusie – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 9 augustus 2019 
 

Thursday, August 08, 2019

EQUUS

EQUUS
Duindagboekgedicht 130
Uitgewerkte I-Phone opname


Om het duin ongerept te laten lijken vraagt het
om paarden. Zij grazen bedaard zonder oog te slaan
op wie hen omringt. Flank aan flank uiten zij hun 
oerinstinct van een natuurlijk overleven.

Het duin weer zijn dynamiek teruggegeven. Soms
briesend en geagiteerd komen zij nerveus tot stilstand.
Hun wilde manen nog niet afgeleerd staren zij de
voorbijganger aan die hen in verbazing passeert.

Twee werelden komen zo bijeen – het steppedier elegant,
de mens in verwondering. Even komen zij overeen. Bij
benadering, zover de tijd dat leert – 


Gedicht Elbert Gonggrijp,
Foto @ Conny Lahnstein,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 8 augustus 2019


Monday, August 05, 2019

ONDER DE HUID

Onder de huid
Voor mijn liefste Conny Lahnstein


Op een avond in de zomer waarin de wereld
inslaapt gedurende de voorbijgaande uren – maar 
het echoën van de keffende kauwtjes in de 
bomen, de opdoemende silhouetten 
van een ontwapenend vroeger.

Alles wil worden vergeten, alles doet zijn uiterste
best om te worden onthouden, vindt vele verschijningen
uit – onder de huid van een verder rimpelloos
bestaan. Zo zit ook jij onder mijn huid, bijna
onzichtbaar, maar toch.

Ik herken je, maar amper, ik houd van je, maar
vanwaar. Er valt veel over te zeggen – ik heb de woorden
ervoor niet klaar. Totdat de nacht ons verduistert 
en ik je terugvind in het naderen van ons twee – 

een toevallige hand in de avond, 
een vluchtige kus in de nacht,
een arm om je heen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 5 augustus 2019 



Saturday, August 03, 2019

EENAKTER

EENAKTERDuindagboekgedicht 129
Uitgewerkte I-Phone opname


Verscheidene malen evenaart het duin zijn majestueuze 
generale repetitie. Met fluweel omkleed treedt hij ten tonele, 
een ware acteur die zijn tekst letterlijk uit het hoofd kent.
De staande ovatie aan het laatste glorend licht.

Een enkele vogel een bijrol op de bühne. Zo ontstaat het
encore, het bis dat om vele scènes vraagt. Uiteindelijk valt 
het doek, wordt de zaal verlaten, gaan de spotlights
uit. Zover echter is het nu nog niet.

Er kan gelachen of gehuild 
bij zoveel romantiek – 


Gedicht Elbert Gonggrijp,
Foto @ Conny Lahnstein
PWN duinen Bergen aan Zee,
zaterdag 3 augustus 2019


Thursday, August 01, 2019

INGETOGEN

Ingetogen


Wij wilden winter worden, oude fijn geëtste lijnen,
uitvergrote litho’s van een doorleefd landschap.
Hollands welvaren wachtte de magere maanden
van een teruggekeerd ballingschap. Bomen 
dromden hun kaalte in schaamte bijeen.

De natte akkers waren verlaten, de plassen
weerspiegelden hun verlopen imago. Het was 
van een rustieke melancholie die nochtans 
niet viel te begrijpen. Je kon kijken wat je 
wilde, maar het uitzicht keek van je weg. 

Mooi van lelijkheid, zonder het begin 
te vinden voor de letters die hij schreef 

– de dichter – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 1 augustus 2019 

Wednesday, July 31, 2019

DICHTDRUK - PRESENTATIE SAMENWERKING GERBEN HERMANUS & ELBERT GONGGRIJP, GRAFIEK EN POËZIE


LUCIDE

Lucide


Hoe een duif klapwiekend een boom invloog.
Als ik deze droom was geweest welk beeld bleef mij 
dan helder bij in mijn geest nu ik erbij stilsta?
Bestaat er een dag als vandaag dat ik er weet 

van heb dat ik besta? Tijdens het ontwaken
neemt de herinnering groteske vormen aan om
te worden onthouden, wordt willen zouden,
treedt een nieuw tijdperk in. Misschien bij 

het volle licht verruilt zich wat zich verscholen 
heeft voor een nieuw inzicht, vraagt het om een 
daad en een naam. Opgestaan nog eenmaal 
teruggekeken naar die ene duif – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 31 juli 2019

OPTREDEN OUDE KWEKERIJ ZONDAG 18 AUGUSTUS A.S. TE ALKMAAR


Erna Res en Guido Lamm

OPTREDEN 6 AUGTUS A.S. IN DE ZINTUIGENTUIN TE HEERHUGOWAARD


Tuesday, July 30, 2019

ONTLUIKT!

Ontluikt!


De roos overweegt een sprookje te worden haast 
mooier dan enig andere. In de nacht moet ik haar 
blindelings op de tast in volmaakte overgave. Hoe 
had ik haar kunnen negeren nu haar bloei 

van alle tijden is? De avond geurt van lang weg
te zijn geweest, maar zo gerieflijk met een ondertoon
van een vrede die enkel het duister weet. Teer 
beminden hebben elkaar lief – de roos en ik – 

breekbaar en broos –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 31 juli 2019 




  

HET VERSCHIL

Het verschil
Liefdesgedicht voor mijn liefste Conny Lahnstein


Dit maakt de wereld tot verschil. Met andere
ogen gekeken kon het nooit meer anders dan 
met jou nu – ja, alles bloeit weer als voorheen, 
maar neem die ene vlinder. Nooit eerder 

zag ik zijn verschijning zo helder, zo transparant 
dat ik er bewust van was. Alles is zo verschillend 
nu ik naar je kijk, naar je luister – zelfs als je 
er niet bent is alles zo verschillend als jij nu. 

Passie is een warm bad waarin ik mij ten ruste
leg, het lichaam loom.  Wat eerder was dan jij, 
groeit als verleden dicht, breekt met alles 
wat vertrouwd had geleken – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 30 juli 2019

MIRACULEUS

Miraculeus


Het verlangen om gevonden te worden valt 
in het niet bij het gevonden te zijn. Ontdekken
doe je pas in het onverwachte ontvankelijke,
zowel in het grote als het het kleine.

Het openbaart zijn stille wonderen als je elke
kans erop had buitengesloten. Het was er maar 
voor even.Toen het voorval was verdwenen 
bleef de verwondering over: 

weggevlogen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 30 juli 2019 
 

Monday, July 29, 2019

MELANCHOLIE

Melancholie


In dit huis vallen geluiden stil, 
maken plaats voor dromen waar 
ik eerder niet in geloofde. Een 
andere tijd staat op, morrelt 
aan het uurwerk van het 
dagelijks bestaan. 

Alles moet over nu, een redelozer 
voortaan dat niet om bezigheden draalt.
Het is te laat om nog te spreken, 
het komt zoals het gaat. 

De dag sluipt op kousenvoeten
voorbij, een zon gaat onder. Nog 
een glimp van een herinnering, 
maar dan – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 29 juli 2019 

ILLUSOIR

Illusoir


Niet goed gekeken te hebben toen wij
ontdekten wat wij reeds eerder hadden
kunnen bevroeden. Het doemt op in
louter mededelingen, gevangen in 
talrijke cirkelredeneringen.

In de illustere nacht zal het schier
onmogelijke onze plaats bepalen, ons
laten verblinden door verzengend
licht, de vleugels verschroeien, 
ons te pletter laten slaan.

Uiteindelijk zijn wij vrij, opgeslokt in 
het obscure duister waarin wij elkaar 
voorgoed waarlijk zullen begrijpen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 29 juli 2019

Sunday, July 28, 2019

FLARD

Flard


Niets zo bepalend dan wat ik zou kunnen zeggen, 
maar niet meer gaat. Het is zo’n grondtoon van 
een dag die bleef hangen waarin ik mij danig 
heb vergist. Hier moet ik het mee te doen.

Flarden wolken met net geen regen in het
vooruitzicht, traag geworden licht vanuit een 
voortvarend idee iets met jou te delen,
iets met jou te kunnen beginnen.

Dat steeds te moeten vergeten, alles gaat voorbij,
zelfs de tijd verstrijkt naar later. Hoezeer zal ik zelf 
verdwijnen nu het inzicht verborgen ligt in 
alles wat mij omringt? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 28 juli 2019

Saturday, July 27, 2019

PATRONEN

Patronen


Het kost tijd om je niet met eenzaamheid
te vereenzelvigen – de poort die nog niet
open wilde, een roestend scharnier,
de deur nog op slot.

Het is een overweging waard er even
bij stil te staan – het ruiken aan een roos,
het proeven aan de liefde.

Wat menigmaal als doel ontbrak – geen
levenslessen ter hand – bleek later te
begrijpen in een breder verband – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 27 juli 2019

Friday, July 26, 2019

VOORSPOED

Voorspoed


Gehuisvest in een zomers onderkomen kijk ik aandachtig 
naar alles wat zo welig tiert – de zwermen insekten, het 
wuiven van het onkruid. Bij benadering ben ik dit zelf 
vergeleken – een willekeurige opvatting over wat 
mij zoal passeerde. Geen vuiltje aan de lucht. 

Het vindt zichzelf ter plekke uit, het herbergt geluk
en vrede. In schaduwen en licht laat ik elke rede varen
om triest te hoeven zijn. Ik ben hier zo duidelijk van 
niemand, zo aanwezig in dit hemels domein – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 26 juli 2019



  

VENIJN

Venijn


Als ware oproerkraaiers zwieren de vele 
plaatsbepaalde kauwtjes de vele vleugelslagen.
De ondoorgrondelijke stilte wordt verbroken
in het uitproberen onder de bladeren.

Wij proberen met onze naakte bezwete
lichamen een andere koers te varen – het
koninkrijk van de diepe slaap. Het wil
nog niet gevat – overal overheerst de
zoete geur van de nacht en klinken
gedempte stemmen.

Of ons iets hier bezig houdt – wanneer
het aanstonds weer ochtend wordt en
wij onszelf opnieuw moeten beginnen,
los van het weerbarstig venijn
dat hittegolf preekt – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 26 juli 2019 

Thursday, July 25, 2019

DESONDANKS

Desondanks


Tussen opgewekt en gelaten, geluk en tegenslag, 
zo wil een zomeravond klam als een warme deken 
elke hoop op verkoeling doen varen. Met elke 
beweging die ik nastreef daarentegen blijf ik 

deze hitte heer en meester. In de luwte bedaart wat 
zich zo duidelijk verweerde en het tegenovergestelde
beweerde, het bericht om nimmer te zwichten voor 
zoiets ijdels als het onheil dat mij benaderde – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 25 juli 2019 

ABRUPT

Abrupt


En dan, door het gouden licht beschenen, 
dacht het kind zich door liefde omringt, 
hunkerend naar een tijd terug die het 
aanvankelijk nooit aanschouwde. 

Vooruit gekeken wilde het liefst niet ouder 
worden, wilde het stil blijven staan los van 
alle mogelijkheden door te moeten gaan.

Even maar duurde dit moment waaraan het 
zomaar werd blootgesteld – toen speelde 
het verder en vergat de ware reden – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 25 juli 2019





Wednesday, July 24, 2019

BYZANTIUM

Byzantium


Een toenaderingspoging, een raken aan. Hoe los wij van 
de waarheid staan – donkere bomen statig als onbekende 
vreemden, de heilige moskeeën van een ver verleden. 
De lucht zwanger van een zeker plan, gehuld in sluiers
van een fragiele voorzichtigheid.

Het opalen ideaal dat voor eeuwig duren zou. Hier 
ontstaat het idee dat er een mogelijke God zou bestaan 
in een voortdurend verbazen – slechts de geur van het 
zwoel parfum van bloemen vervluchtigend in 
een late antieke avond – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 24 juli 2019 


Tuesday, July 23, 2019

NACHTWACHT

Nachtwacht


Niets kent huis en haard tegelijkertijd. De nacht
luistert niet naar filosoferen. Men kan horen wat
men horen wil, een idee vangt vluchtig aan
met veilig en geborgen.

Er is licht voor nodig om in te zien wie je
daadwerkelijk bent. Iemand slaakt een diepe
zucht, een raam staat wijd open, een auto
rijdt langzaam voorbij.

Verte vormt een veelvoud van een onpeilbaar
perspectief. De nacht kent enkel de nacht. 
Niets is zo veelzeggend als stilte. 

De klokt tikt de laatste uren 
weg, maar het wachten maakt 
de tijd overbodig – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 23 juli 2019 

Monday, July 22, 2019

DAT ENE ENIGE

Dat ene enige


Vanwaar heb ik aan mijn heden toegegeven om 
het leven vol te houden – alles wat mij omringde, 
een rivier naar open zee, een bloem aarzelend in 
het ontluiken, het licht in de morgen?

Dit gaat elke logica te boven, dit is realiteit en twijfel
tegelijkertijd. Verbazing gaat voorbij begrijpen, valt 
niet te overzien, maakt kijken in het verglijden het
waarnemen werkelijk waarachtig.

De tijd een meander die ik mij vooraf niet had
toebedacht. Waarom ben ik toevallig daar aanwezig,
waarom vind ik plaats binnen die ene mogelijkheid 
die onwaarschijnlijk mijn toekomst koos? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 21 juli 2019

Sunday, July 21, 2019

WELOVERWOGEN


Weloverwogen


Vonden wij de weg terug, stond alles stil. De avond 
heeft weer eens zijn zwijgende gedaante aangenomen:
gedempte stemmen, wuivende bloemen in alle overgave.
Kon er sprake zijn van mediatie, lag het weer voor 
de hand, legde ik mij bij de feiten neer.

Vertelde het een heel verhaal, klonk het als een
mogelijk oponthoud dat welbeschouwd het einde 
inluidde van wat eerder zich niet manifesteerde.
De lucht spreekt weloverwogen van een 
bijna onmogelijke opgave.

Als een kind in de moederschoot weggekropen, als 
een naaste die je vertrouwen gaf, zacht van mededogen, 
het minderen van het licht een vage herinnering aan 
een vroeger dat mij niet langer kon ontgaan. Het
zou zo blijven als het niet beter wist –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 21 juli 2019 

GRONDTOON

Grondtoon


Wat oud en onnoembaar leek bracht ons
samen nog voordat wij het verstonden, nog
voor wij bestonden – een innerlijke stem
voorbij elk leven en doodgaan.

Een eindeloos verlangen om weer naar
het water terug te gaan. We vergaten onze
herinneringen, de golven sloegen ze
uiteen, verwierpen ze, handhaafden
hun eigen ritme van toen en later.

De ondoorgrondelijke zee. Wij liepen en
liepen hier zo eenzaam naast elkaar – dat wij
van taal noch teken wisten, zonder te
weten van het hoe en het waartoe –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 21 juli 2019 
 



Saturday, July 20, 2019

DOODGEWOON

Doodgewoon


Viel het maar te vermijden wat haast onvermijdelijk 
is – het einde van alle dingen, al het leven, de mooiste
herinneringen. Zij vlieden vluchtig voorbij. 
Sterfelijkheid kent geen tijd. 

Alles wordt van schoonheid ontdaan, het bestaan
moet immers wijken voor iets nieuws. Afscheid vraagt
om herbezinnen, om opnieuw die tijd te beginnen

die eerst nog achter ons lag. Niets keert weer, 
alles vergaat op den duur vanaf het eerste tot
het laatste uur – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 20 juli 2019

Friday, July 19, 2019

WAARHEIDSGETROUW

Waarheidsgetrouw


Vastgelegd en plaatsbepaald wijkt 
het wuivend gras niet van mijn zijde, 
herijkt het zijn vele mogelijkheden,
legt zich wispelturig bij zijn 
standvastig domein.

Een kind schetst zijn verbazing op 
het gewillig papier zonder enige 
aarzeling, legt toeval vast
in trefzekerheid.

Wat vertrouwd lijkt blijkt altijd volledig 
anders naarmate je er beter naar kijkt,
wat voor de hand had geleken weet 
naderhand de enige weg.

Wat voor orde kiest moet uiteindelijk 
een overweging totdat het zijn eigen tijd 
verkiest, gepenseeld of in het echt – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 19 juli 2019