Sunday, October 13, 2019

WAARBORG

Waarborg


Het innerlijk pad dat uiteindelijk mijn leven waarborgt,
de stem insgelijks maakt met mijn eigen stem zoals ik hem
heb voorbestemd, het gevoel op te doen bloeien
als ben ik een completer mens,

de dingen weer scherp te zien met hun ware karakter,
kraakhelder van doen en laten. Vrij te mogen zijn zoals
ieder ander zonder de overbodige gedachten
waardoor ik veelvuldig word bepaald, 

weer één persoon te heten die handelsbekwaam
kan luisteren en kijken zonder ruis, een nieuwe weg
in te kunnen slaan naar een aanstonds later –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 13 oktober 2019 
 

Friday, October 11, 2019

DIKWIJLS

Dikwijls


Dikwijls hoor ik aan wat jij te zeggen hebt. Het gebeurt 
ontelbaar vaker dat ik je raad negeer. Ik gehoorzaam je 
als jij het bij het rechte eind hebt. Is er een aanwijzing 
hoe jij de wereld had bedoeld? Onstuimig het weer, 
ongenaakbaar het jaargetij waarin ik mij bevind.

Ik probeer voorzichtig de woorden die onlosmakelijk de 
mijne zijn, zo eenvoudig heb ik het willen zien, mijn hersenen 
niet langer vervuld van oneigenlijke ideeën, ongeacht 
wind en regen weer thuis te komen in mijn eigen hoofd –  

deuren en ramen te sluiten, 
mij voorgoed met mijzelf alleen 
te laten zonder wezenlijke 
vraag of antwoord – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 11 oktober 2019

Thursday, October 10, 2019

MICROKOSMOS

Microkosmos


In allerlei patronen bood het zich aan – verlate libellen
boven het rimpelloos water, meerkoeten elkaar najagend 
in hun aanvankelijk dreigen, hun onderhuidse argwaan. 
Zelfs de vlinders vertoonden frivool hun levenskunsten – 

de druk schetterende ekster op hun stek. De wereld was
waarlijk nog niet bezig te vergaan. Een bleke zon bescheen 
dit bonte tafereel tot de bewolking bezit nam van dit 
rustgevend geheel en als spelbreker fungeerde.

Even werd ik verlost van mijn stem, die navrante 
dwingeland. De natuur bewoog zich even, dempte 
enigszins het aanhoudend gekrakeel en deed mij 
opgelucht herademen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 10 oktober 2019 

Wednesday, October 09, 2019

HOEDANIG

Hoedanig


Waar het water in plassen de Oktobermaand vergezelde is 
het nu schielijks opgeklaard – kon het niet waarachtiger een 
beter klimaat zonder dat jij je ermee bemoeide zodat ik 
eenmaal bevrijd mijnentwegen een eigen perspectief 

hanteerde? De velden liggen er verlaten bij, de stoppels 
en de kluiten ogen drassig en misplaatst in hun eigen eenzaam 
domein – wat er nog van resteert wacht enkel nog de ganzen 
– rest aan mij het nakijken van wat ervan nog rijpte. 

Het aardse slijk. Waar hevige regen over de akkers neerstreek 
moet alles weer hersteld – als het zich daartoe geroepen weet, 
mag ik dan uiteindelijk de vrije hand, jij stem die alles 
minacht wat van mij is? –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 9 oktober 2019    

HONORARIUM

Honorarium


Het begon met het verlenen van een zekere tegemoetkoming,
een raadgeving die ik niet wenste – jij stem, die dacht alles
beter te weten. Het bliksemde en donderde ervan en
resulteerde in hagel en regen – mijn ongewenste herfst,
een volslagen vreemde.

Nu zit je onder mijn huid en ik houd je niet tegen. Ik kan ernaar
kijken en luisteren, het houd maar niet op met ontregelen, de
gehele natuur huivert ervan. Moet ik hetzelfde ondergaan
nu ik tracht los te staan van dit onverbiddelijk ogenblik?

Op de achtergrond het woest misbaar, een oorkonde van 
ongeschreven wetten waar ik liever niet op heb te letten, 
maar het uit zich, het onophoudelijk ongenoegen
dat zwaar en log op deze aarde leunt – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 9 oktober 2019








Tuesday, October 08, 2019

DESONDANKS

Desondanks


Dat jij mij haarfijn uit de doeken doet hoe ik mijzelf 
gedragen moet in mijn huidige omstandigheden is 
voor mij niet aan de orde. Ondanks de signalen 
van een alles bepalende herfst ten teken van 

de overleden zomer – het vergeelde blad, de kale 
boomkruinen en de verschrikte vogels – wil ik een 
nieuwe koers gaan varen, het roer weer in eigen 
handen nemen, veelbelovende horizonten 

tegemoet om uiteindelijk echt vrij te zijn, los van jou, 
mijn stem, ten einde te herkennen wie ik in wezen
werkelijk ben, open voor onbekende impulsen,
mij op te richten naar eigen aard – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 8 oktober 2019

Saturday, October 05, 2019

STILGEZET

Stilgezet


Ongebreideld verdeel jij mijn geest in binnen en buiten – 
een tweedeling waaruit ik de angel wil halen – de schizofrene
natuur die mijn actieradius beperkt. Was jij maar net zo
voortvluchtig als de ganzen, vliegend naar een
onbestemd noorden die beter beloofde, een

vastgelegd geluk. Zelf wens ik even vrij te zijn, niet langer 
gebogen onder het juk dat mij belast – de oeverloze discussies 
in mijn dagelijks hoe en waarom. Mijzelf niet langer slaafs 
te zijn aan elk wikken en wegen, maar glimlachend 
om alles wat mij eerder zo belemmerde –  


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 5 oktober 2019  

Tuesday, October 01, 2019

MAAR JIJ -

Maar jij – 


Wie ben je vroeg ik, wie ben je dan stem nu ik je
in deze morgen weer herhaaldelijk tegenkom, je
onophoudelijk hoor spreken, nu ik weer naar je
heb te luisteren, nu ik los wil, bevrijd? – 

De dagelijkse beslommeringen zijn weer begonnen
aan te vangen, zich langzaam ontvouwend, heel
voorzichtig, nog nauwelijks ontwaakt, maar jij –  

Ik had je willen tegenhouden om weer tot mijn
leven toe te treden. Ik had je liever niet, ik had je
liever zonder, ik had je liever aan een ander,
maar jij –  

Daar sta ik dan alleen te zijn met jou. 
De morgen koud en kil – dat alles nog 
moet zoals het kan – misschien – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 1 oktober 2019

Monday, September 30, 2019

ONGEVRAAGD

Ongevraagd


Hoezeer ik mij ook realiseerde dat jij mij niet toebehoorde,
jij onderbrak mij wanneer ik er niet om vroeg – de wolken
gejaagd in alle vroegte, de storm en de regen. Het viel
niet tegen te houden dat jij mijn metgezel was – een

vroege ochtend waarin alles nog moest, waarin ik nog 
had te ontwaken – zo’n onbepaalde blauwe maandag. 
Bij vlagen de wakkerende wind, meer dan ik verdragen
kon. Gaf ik je antwoord, kreeg ik allengs in de gaten

hoe onaflatend jij mij bepaalde. Ik zweeg en dacht er 
het mijne van. De wind vlaagde bij vlagen – hield jij je 
maar eens stil, hoefde ik mij maar niets af te vragen
waartoe jij mij wekte – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 30 september 2019 

Sunday, September 29, 2019

ANSWERED PRAYERS

Answered Prayers


Mijn thuishaven terug te zien – mijn voorvaderen niet langer
verloochend door daar te verkeren waar mijn ware aard om
had gevraagd – een grondtoon diep van binnen, een
innerlijke rust voorbij die stem die alles wil bestieren.

Die klank te vinden die mij heel diep van binnen werkelijk 
bezielde. Getrouw aan wie ik werkelijk ben – een degelijker
wezen verbonden aan alles wat mij omringt – om na
te streven – verbonden aan de eeuwigheid zover ik
haar kan begrijpen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 29 september 2019 
  

RAINY SUNDAY

Rainy Sunday


Ondoorgrondelijk waarom jij juist nu op deze
zondagmorgen weerklonk – het regende pijpestelen,
de tuin verwelkte waar je bijstond, plassen
ontsierden het tegelpad en ik?

Ik bleef zitten waar ik zat, wenste niet nat te worden, 
zocht woorden waar jij –  erom verlegen – geen in 
voorraad had. Onafhankelijk van het venijn dat 
jij wilde oogsten zocht ik een ander verpozen,

koos ik zorgvuldig omwegen om jouw orders te 
omzeilen. Het is voor mij nooit te laat om te
ontwaken, bevelen in de wind te slaan,

mijzelf van jou te bevrijden, 
hoe ongenaakbaar jij ook wezen 
mag – hoe kortstondig ook mijn
triomferen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 29 september 2019 

Saturday, September 28, 2019

TOPOGRAFIE

Topografie


Ik leef, ja ik leef desondanks – dat ik het niet aan de stem 
hoef over te laten – alles wat er speelde in kaart gebracht – 
wat mij beroert, mij de mond dreigt te snoeren. Het is 
een fata morgana gebleken. 

Dat ik mijzelf niet kwijtraakte, maar aan kon wijzen waar 
ik begon en dat jij daarnaar luisterde – echter dan levensecht.
Dit wil ik niet – verkrampt snakkend naar adem – maar 
de rug recht, de haren in de wind. 

Niet te hoeven wachten totdat ik weer opnieuw – en 
opnieuw. Mijzelf opgericht, de hemel opgeklaard. Boos te 
worden met een reden – jij vervloekte stem – kastijd 
hem, ransel af al wat niet van mij is –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 26 september 2019 
 




Thursday, September 26, 2019

DREINEN

Dreinen


De varens kwijnen in hun vergelend verdwijnen
tot een hedendaags vergeten – een gebaren
naar een huidig weleer. Het is nimmer zo
gewenst, maar nu blijvender van aard.

Hoe mijn omgeving al rijpe vruchten draagt –
gehaast om aan de winter te ontkomen. Het
kerft in mijn ziel dat ik al die voorboden zie
die van een vroegtijdige herfst getuigen.

Beantwoord mij, mijn stem, geef klank aan alles 
wat mij omringt, zing niet voortdurend rond in 
mineur, laat de ganzen vrij zichzelf te zijn, 
op de wieken te gaan.

Laat het vee rustig grazen in de weiden, laat het 
aan de regen, laat later de kou, maar wees
genadig voor mijn voorzichtige schreden in 
deze huidige malaise – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 26 september 2019

PROFIJT

Profijt


Die ene appel op de schaal neigt naar poëzie – zo 
hebben wij vakbekwaam en per toeval het vrije vers 
uitgevonden – associaties waarop meerdere 
volgden. Ik kon er de wereld opnieuw mee 
inrichten, de juiste woorden zorgvuldig
kiezen in een willekeurige strofe – 

de letters dansend als noten op het papier. 
Even van mijn stem verlost – de rozen zonder 
doornen, de agenda voorlopig weggelegd, 
het gedicht weer in de plooi voor 
verhelderende inzichten –  


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 26 september 2019  

Wednesday, September 25, 2019

GLADIATOR

GLADIATOR


Terwijl ik mij de koning te rijk waande was jij in de liefde 
moederziel alleen. Mijn woorden vergezelden onophoudelijk 
mijn daden. Nog word ik dagelijks in de arena gegooid tot
uitputting aan toe, maar ongeacht de stem, het constant 
ouwehoeren blijf ik toch mijzelf dankzij jou, jij mijn 
trouwe metgezel, jij lieve vrouw.

Niets kan zo krachtig neergezet als op het aambeeld 
van het beminnen. Het doet vergeten wat wanordelijk
door elkaar mijn handelen domineerde – de strijd 
gestaakt, de brokstukken bijeengeraapt voor 
een nieuw onlosmakelijk verband. Ik ontluikte 
en werd weer bruusk tot leven gewekt – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 25 september 2019

Monday, September 23, 2019

INSTRUCTIES

Instructies


In het diepe gegooid hapte ik naar lucht – de schrik
nauwelijks te boven moest ik eraan geloven of ik wilde 
of niet. Dikwijls ervoer ik later hetzelfde drama niet 
tegenstaande dat het om geheel andere zaken
ging – een weerbarstige stem  die mij continu

achtervolgde. De uitputting nabij moest ik alle zeilen 
bijzetten om gevaren te ontwijken tot ik weer op het 
droge klom, beschutting vond in een taal die 
voorlopig huisvesting verleende – mij adem gaf
in geval van die nood die mij belemmerde.

Het verleden verleden tijd te laten zijn – de bevangen
geest die weerstand bood tegen alles wat hem
ingefluisterd werd – in de hoop dat het over zou
gaan, in mindere mate zou hinderen – aan 
de kant te klauteren in volle glorie – 


Elbert Gonggrijp, 
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 24 september 2019

EN TOCH -

En toch – 


Mijn problemen lijken hardnekkig en terecht, maar
er is zoveel meer om betekenis aan te hechten – een
kleurrijker en betekenisvoller bestaan. Ik kan mijzelf
duizendmaal verwijten dat ik geen enkele reden
heb om vrijuit te bewegen, 

dat mijn stem mij belet anders met mij om te gaan. 
Des te meer wens ik mij een vruchtbaarder leven: 
voorbij elke schaduw, voorbij het bedeesd 
aanwezig zijn zonder pijn of schaamte – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 23 september 2019

PERCEPTIE

Perceptie


Een Gouden Eeuw die naar onweer neigde 
bracht mij nader tot een degelijker denken. Overal 
ging ik heen – de stem ging met mij mee. Wie 
nog geboren moest worden leefde onvrij, 
maar wachtte een nieuwe morgen. 

Zien en waarnemen waren de tijd waarschijnlijk, 
dijden uit voor zover ik hen onbevooroordeeld 
benaderde. Niets dat mijn lot zo bezegelde dan 
mijn huidige plek – groots in het beleven daar 
waar ik ongebreideld vertoefde – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 23 september 2019 

Sunday, September 22, 2019

CHROMOSOOM

Chromosoom


Ook jij, mijn stem, ook jij achtervolgde mij – de dubbele helixen
van het DNA, de impact van het chromosoom. Jij achtervolgde
mij van vader op zoon. De rotte appel op de schaal, het
verdorde blad aan de boom – het was wat zich in mij
genesteld had van lieverlee, van jongs af aan. 

Was jij maar vergevingsgezind, was jij maar de hoeder van mijn
kind, was jij maar degene die mijn genen droeg van ’ s ochtends
vroeg tot ’ s avonds laat. Was ik er maar bij gebaat te leven
met jouw woordenstroom – tot op de dag van vandaag,
zoals ik hier ga, zoals ik hier sta – gedachteloos  – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 22 september 2019  

Saturday, September 21, 2019

DIRIGENT

Dirigent


Prominent stagneert mijn identiteit nu jij mijn gedrag 
domineert – jij stem, mijn onaflatende stem – nu ik zo geen 
uitweg ken. Liefst negeer ik jouw heerschappij en vind 
mijn eigen vrijheid uit, een majestueus arrangement,

een inzichtelijk program waarmee ik virtuoos mijn leven 
dirigeer – de noten gerangschikt in een vloeiend geheel
zodat ik weer deel uit maak van die ene melodie 
die mij zonder wanklank begeleidt – voor altijd – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 21 september 2019  

LAZARUS

LAZARUS


Mijn stem weerhield mij van al mijn plannen die ik had 
bedacht. Ik kwam nergens nog aan toe, hoezeer de dag 
ook veelbelovend was. Ik, een illusie armer, raakte 
verwikkeld in een strijd waarbij steeds op mij werd 
ingehamerd, een tijd waarin ik hoopte dat alles 
ooit voorbij zou gaan – de futiliteiten, 

het boek nog opengeslagen bij zijn eerste hoofdstuk, 
de daad nog nauwelijks bij het woord. Kon iemand ooit 
opstaan die de ware liefde predikte, mij uit het land 
der doden liet verrijzen en de steen terzijde schoof 
zodat ik wist waartoe het leven leidde? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 21 september 2019 

Friday, September 20, 2019

DISCREPANTIE

Discrepantie


Leefde ik mijn leven achterstevoren, ik werd opnieuw
geboren – stemmenvrij te zijn in een ochtendgloren dat
een volmaakter functioneren bewerkstelligde. Ik ontkwam
aan het ergste in mijn toereikend reiken.

Maar neem nu de klimop: tegen beter weten in woekert 
hij ten top, loodzwaar in eigengereide overwegingen. Ik
daarentegen zoek het anders hogerop, wil de lichtheid
van het dagelijks bestaan ondergaan ongeacht 

elk tegenstreven – een manier van doen die mij meer is 
toegeëigend, wat kleur en perspectieven biedt, een 
verheven doel in het verschiet. Waarom dan nog 
getreurd nu elke influistering niet meer de mijne 

blijkt, maar een echo van een 
herinnering die mij schaadde? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 20 september 2019 

HEERLIJKHEID

Heerlijkheid


Lange lanen onthaalden pontificaal wat eens geschiedenis
openbaarde van misère en tegenspoed. In pacht gegeven
vond ik de bloeddorstige jacht uit, werd het seizoen van
leven op dood geopend, liet ik de hellehonden los
om de vos te confisceren,

vond ik mijn eigen vrijheid uit, verdreef ik die stem die mij
zo hevig tormenteerde, konden op het laatst de luiken open,
de rode loper ontrold om eerdere genodigden te visiteren,
de hekken scharnierend onder een feestelijk onthaal – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 19 september 2019 

Thursday, September 19, 2019

NOACH

Noach


De duif met het takje in haar bek arriveerde in de Naam
des Heeren – het Bijbels genoegen dat de woedende 
stormvloed over was gegaan – een nieuwe geest 
over de waat’ren los van elke zonde die zich 
eerder op aarde manifesteerde.

Het kwaad overwonnen, een nieuw beginnen – zo dwaal
ik niet verder, kan ik het land zien gloren – als herboren,
een helder ogenblik waarin de woorden vrucht
dragen voor een nieuwe dageraad.

De woestenij ontgonnen 
los van elke nood die eerder
over mijn lot beschikte – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 19 september 2019

BEVRIJD

Bevrijd


Wrokkig van geest toen mijn stem mij eertijds bepaalde – 
klemgezet en weerbarstig het temperament als was ik 
degene die volledig verstarde – tot weinig in staat 
dan louter vegeteren. Maar ik bloesemde open 
als de rozen die ik je gaf – spontaan van aard.

Ik rijpte als appels op de schaal, een liefdevolle 
september hoezeer die aanstonds tot herfst verkleurde. 
Mijzelf bijeengraapt ontmaskerde ik de somberheid 
van de laatst genoten uren, schoof de melancholie
terzijde – bevrijdde mij 

van het barok dat mij kastijdde – 
en de stem was nergens meer – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 18 september 2019

Wednesday, September 18, 2019

EUREKA

EUREKA


Alsnog, vanuit een neerwaartse spiraal bekeken
heb ik mijzelf weer opgericht – een trotser ik – vanuit
de kronkelingen van een desperate natuur die
geen uitweg beoogde.

De wind luwde, de storm had geen vat op mijn
nieuwe bevindingen, mijn pad vereffende zich een
duidelijker keuze. De wolken braken open tot een
openbaring die tot vele kansen leidde.

Mogelijkheden te over – vond het vaste grond
onder mijn vermoeide voeten – niet langer gekweld
door een stem die in alles tegenstand bood
tegen beter weten in – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 18 september 2019 

Tuesday, September 17, 2019

HERKOMST

Herkomst


Ongeacht waar ik vandaan dacht te komen – mijn wortels
ontkend, mijn naaste verwanten verkwanseld – ritselen in 
veelvoud mijn gedachten als bladeren in de wind – kan ik 
mijzelf weer horen luisteren naar hoe mijn ziel werkelijk was 

bedoeld – mijn ware aard gevoeld – fijnzinniger dan ooit 
toen mijn helder inzicht zich vernauwde – krijg ik weer de 
geest om te handelen vrij te zijn en te blijven – geen enkel 
oponthoud maar met een blij gemoed het nieuwe leven 

tegemoet – zelfverzekerd van daad en idee 
een richting recht door zee besluitvaardig genomen 
buiten elke weerstand om – zo puur en zo simpel – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond Binnen,
dinsdag 17 september 2019 

Monday, September 16, 2019

BENODIGDHEDEN

Benodigdheden


In het dagelijks ritme van een treurig heden 
zit wel een voorbode  van wat ik al dacht na te
kunnen streven – opwaarts gedacht al was
het maar voor heel even, iets dat ik niet

verwachtte, wankel nog, maar aanwezig.
Houvast de liefde die jij mij gaf – voortkabbelend
als water tegen de kade, een rivier die zichzelf 
van een bedding voorzag – 

de wereld weer in kaart gebracht. Hoe 
ondanks de regen ik weer aanving met een 
tomeloze beweging – de aarde op de schop, 
de blik op een gemoedelijk buiten al waar – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 16 september 2019 

Sunday, September 15, 2019

SUBLIMATIE

SUBLIMATIE


Leef ik tussen uitersten, beleef ik een ander 
vandaag waarin wanhoop soms aan mij 
knaagt, waarin de toekomst nu om offers 
vraagt waaraan ik niet kan voldoen – 

dat het mij eerder behaagt niet na te hoeven
denken of te begrijpen waar het allemaal om
draait – een transparant idee, een oplossing 
zonder zorgen – nu jij hier naast mij ligt kan 

er eenvoudigweg niets meer stuk, geeft het 
leven blijk van die vreugde die ik nooit eerder
begeerde. Jij bent zo duidelijk aanwezig dat 
het er groots van zong – een welluidender

melodie dan degene die ik eerder 
componeerde – geen mineur, geen 
valse noten, maar zuiver, 
opgetogen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 15 september 2019