Wednesday, July 31, 2019

DICHTDRUK - PRESENTATIE SAMENWERKING GERBEN HERMANUS & ELBERT GONGGRIJP, GRAFIEK EN POËZIE


LUCIDE

Lucide


Hoe een duif klapwiekend een boom invloog.
Als ik deze droom was geweest welk beeld bleef mij 
dan helder bij in mijn geest nu ik erbij stilsta?
Bestaat er een dag als vandaag dat ik er weet 

van heb dat ik besta? Tijdens het ontwaken
neemt de herinnering groteske vormen aan om
te worden onthouden, wordt willen zouden,
treedt een nieuw tijdperk in. Misschien bij 

het volle licht verruilt zich wat zich verscholen 
heeft voor een nieuw inzicht, vraagt het om een 
daad en een naam. Opgestaan nog eenmaal 
teruggekeken naar die ene duif – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 31 juli 2019

OPTREDEN OUDE KWEKERIJ ZONDAG 18 AUGUSTUS A.S. TE ALKMAAR


Erna Res en Guido Lamm

OPTREDEN 6 AUGTUS A.S. IN DE ZINTUIGENTUIN TE HEERHUGOWAARD


Tuesday, July 30, 2019

ONTLUIKT!

Ontluikt!


De roos overweegt een sprookje te worden haast 
mooier dan enig andere. In de nacht moet ik haar 
blindelings op de tast in volmaakte overgave. Hoe 
had ik haar kunnen negeren nu haar bloei 

van alle tijden is? De avond geurt van lang weg
te zijn geweest, maar zo gerieflijk met een ondertoon
van een vrede die enkel het duister weet. Teer 
beminden hebben elkaar lief – de roos en ik – 

breekbaar en broos –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 31 juli 2019 




  

HET VERSCHIL

Het verschil
Liefdesgedicht voor mijn liefste Conny Lahnstein


Dit maakt de wereld tot verschil. Met andere
ogen gekeken kon het nooit meer anders dan 
met jou nu – ja, alles bloeit weer als voorheen, 
maar neem die ene vlinder. Nooit eerder 

zag ik zijn verschijning zo helder, zo transparant 
dat ik er bewust van was. Alles is zo verschillend 
nu ik naar je kijk, naar je luister – zelfs als je 
er niet bent is alles zo verschillend als jij nu. 

Passie is een warm bad waarin ik mij ten ruste
leg, het lichaam loom.  Wat eerder was dan jij, 
groeit als verleden dicht, breekt met alles 
wat vertrouwd had geleken – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 30 juli 2019

MIRACULEUS

Miraculeus


Het verlangen om gevonden te worden valt 
in het niet bij het gevonden te zijn. Ontdekken
doe je pas in het onverwachte ontvankelijke,
zowel in het grote als het het kleine.

Het openbaart zijn stille wonderen als je elke
kans erop had buitengesloten. Het was er maar 
voor even.Toen het voorval was verdwenen 
bleef de verwondering over: 

weggevlogen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 30 juli 2019 
 

Monday, July 29, 2019

MELANCHOLIE

Melancholie


In dit huis vallen geluiden stil, 
maken plaats voor dromen waar 
ik eerder niet in geloofde. Een 
andere tijd staat op, morrelt 
aan het uurwerk van het 
dagelijks bestaan. 

Alles moet over nu, een redelozer 
voortaan dat niet om bezigheden draalt.
Het is te laat om nog te spreken, 
het komt zoals het gaat. 

De dag sluipt op kousenvoeten
voorbij, een zon gaat onder. Nog 
een glimp van een herinnering, 
maar dan – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 29 juli 2019 

ILLUSOIR

Illusoir


Niet goed gekeken te hebben toen wij
ontdekten wat wij reeds eerder hadden
kunnen bevroeden. Het doemt op in
louter mededelingen, gevangen in 
talrijke cirkelredeneringen.

In de illustere nacht zal het schier
onmogelijke onze plaats bepalen, ons
laten verblinden door verzengend
licht, de vleugels verschroeien, 
ons te pletter laten slaan.

Uiteindelijk zijn wij vrij, opgeslokt in 
het obscure duister waarin wij elkaar 
voorgoed waarlijk zullen begrijpen – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 29 juli 2019

Sunday, July 28, 2019

FLARD

Flard


Niets zo bepalend dan wat ik zou kunnen zeggen, 
maar niet meer gaat. Het is zo’n grondtoon van 
een dag die bleef hangen waarin ik mij danig 
heb vergist. Hier moet ik het mee te doen.

Flarden wolken met net geen regen in het
vooruitzicht, traag geworden licht vanuit een 
voortvarend idee iets met jou te delen,
iets met jou te kunnen beginnen.

Dat steeds te moeten vergeten, alles gaat voorbij,
zelfs de tijd verstrijkt naar later. Hoezeer zal ik zelf 
verdwijnen nu het inzicht verborgen ligt in 
alles wat mij omringt? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 28 juli 2019

Saturday, July 27, 2019

PATRONEN

Patronen


Het kost tijd om je niet met eenzaamheid
te vereenzelvigen – de poort die nog niet
open wilde, een roestend scharnier,
de deur nog op slot.

Het is een overweging waard er even
bij stil te staan – het ruiken aan een roos,
het proeven aan de liefde.

Wat menigmaal als doel ontbrak – geen
levenslessen ter hand – bleek later te
begrijpen in een breder verband – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 27 juli 2019

Friday, July 26, 2019

VOORSPOED

Voorspoed


Gehuisvest in een zomers onderkomen kijk ik aandachtig 
naar alles wat zo welig tiert – de zwermen insekten, het 
wuiven van het onkruid. Bij benadering ben ik dit zelf 
vergeleken – een willekeurige opvatting over wat 
mij zoal passeerde. Geen vuiltje aan de lucht. 

Het vindt zichzelf ter plekke uit, het herbergt geluk
en vrede. In schaduwen en licht laat ik elke rede varen
om triest te hoeven zijn. Ik ben hier zo duidelijk van 
niemand, zo aanwezig in dit hemels domein – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 26 juli 2019



  

VENIJN

Venijn


Als ware oproerkraaiers zwieren de vele 
plaatsbepaalde kauwtjes de vele vleugelslagen.
De ondoorgrondelijke stilte wordt verbroken
in het uitproberen onder de bladeren.

Wij proberen met onze naakte bezwete
lichamen een andere koers te varen – het
koninkrijk van de diepe slaap. Het wil
nog niet gevat – overal overheerst de
zoete geur van de nacht en klinken
gedempte stemmen.

Of ons iets hier bezig houdt – wanneer
het aanstonds weer ochtend wordt en
wij onszelf opnieuw moeten beginnen,
los van het weerbarstig venijn
dat hittegolf preekt – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 26 juli 2019 

Thursday, July 25, 2019

DESONDANKS

Desondanks


Tussen opgewekt en gelaten, geluk en tegenslag, 
zo wil een zomeravond klam als een warme deken 
elke hoop op verkoeling doen varen. Met elke 
beweging die ik nastreef daarentegen blijf ik 

deze hitte heer en meester. In de luwte bedaart wat 
zich zo duidelijk verweerde en het tegenovergestelde
beweerde, het bericht om nimmer te zwichten voor 
zoiets ijdels als het onheil dat mij benaderde – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 25 juli 2019 

ABRUPT

Abrupt


En dan, door het gouden licht beschenen, 
dacht het kind zich door liefde omringt, 
hunkerend naar een tijd terug die het 
aanvankelijk nooit aanschouwde. 

Vooruit gekeken wilde het liefst niet ouder 
worden, wilde het stil blijven staan los van 
alle mogelijkheden door te moeten gaan.

Even maar duurde dit moment waaraan het 
zomaar werd blootgesteld – toen speelde 
het verder en vergat de ware reden – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 25 juli 2019





Wednesday, July 24, 2019

BYZANTIUM

Byzantium


Een toenaderingspoging, een raken aan. Hoe los wij van 
de waarheid staan – donkere bomen statig als onbekende 
vreemden, de heilige moskeeën van een ver verleden. 
De lucht zwanger van een zeker plan, gehuld in sluiers
van een fragiele voorzichtigheid.

Het opalen ideaal dat voor eeuwig duren zou. Hier 
ontstaat het idee dat er een mogelijke God zou bestaan 
in een voortdurend verbazen – slechts de geur van het 
zwoel parfum van bloemen vervluchtigend in 
een late antieke avond – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 24 juli 2019 


Tuesday, July 23, 2019

NACHTWACHT

Nachtwacht


Niets kent huis en haard tegelijkertijd. De nacht
luistert niet naar filosoferen. Men kan horen wat
men horen wil, een idee vangt vluchtig aan
met veilig en geborgen.

Er is licht voor nodig om in te zien wie je
daadwerkelijk bent. Iemand slaakt een diepe
zucht, een raam staat wijd open, een auto
rijdt langzaam voorbij.

Verte vormt een veelvoud van een onpeilbaar
perspectief. De nacht kent enkel de nacht. 
Niets is zo veelzeggend als stilte. 

De klokt tikt de laatste uren 
weg, maar het wachten maakt 
de tijd overbodig – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 23 juli 2019 

Monday, July 22, 2019

DAT ENE ENIGE

Dat ene enige


Vanwaar heb ik aan mijn heden toegegeven om 
het leven vol te houden – alles wat mij omringde, 
een rivier naar open zee, een bloem aarzelend in 
het ontluiken, het licht in de morgen?

Dit gaat elke logica te boven, dit is realiteit en twijfel
tegelijkertijd. Verbazing gaat voorbij begrijpen, valt 
niet te overzien, maakt kijken in het verglijden het
waarnemen werkelijk waarachtig.

De tijd een meander die ik mij vooraf niet had
toebedacht. Waarom ben ik toevallig daar aanwezig,
waarom vind ik plaats binnen die ene mogelijkheid 
die onwaarschijnlijk mijn toekomst koos? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 21 juli 2019

Sunday, July 21, 2019

WELOVERWOGEN


Weloverwogen


Vonden wij de weg terug, stond alles stil. De avond 
heeft weer eens zijn zwijgende gedaante aangenomen:
gedempte stemmen, wuivende bloemen in alle overgave.
Kon er sprake zijn van mediatie, lag het weer voor 
de hand, legde ik mij bij de feiten neer.

Vertelde het een heel verhaal, klonk het als een
mogelijk oponthoud dat welbeschouwd het einde 
inluidde van wat eerder zich niet manifesteerde.
De lucht spreekt weloverwogen van een 
bijna onmogelijke opgave.

Als een kind in de moederschoot weggekropen, als 
een naaste die je vertrouwen gaf, zacht van mededogen, 
het minderen van het licht een vage herinnering aan 
een vroeger dat mij niet langer kon ontgaan. Het
zou zo blijven als het niet beter wist –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 21 juli 2019 

GRONDTOON

Grondtoon


Wat oud en onnoembaar leek bracht ons
samen nog voordat wij het verstonden, nog
voor wij bestonden – een innerlijke stem
voorbij elk leven en doodgaan.

Een eindeloos verlangen om weer naar
het water terug te gaan. We vergaten onze
herinneringen, de golven sloegen ze
uiteen, verwierpen ze, handhaafden
hun eigen ritme van toen en later.

De ondoorgrondelijke zee. Wij liepen en
liepen hier zo eenzaam naast elkaar – dat wij
van taal noch teken wisten, zonder te
weten van het hoe en het waartoe –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 21 juli 2019 
 



Saturday, July 20, 2019

DOODGEWOON

Doodgewoon


Viel het maar te vermijden wat haast onvermijdelijk 
is – het einde van alle dingen, al het leven, de mooiste
herinneringen. Zij vlieden vluchtig voorbij. 
Sterfelijkheid kent geen tijd. 

Alles wordt van schoonheid ontdaan, het bestaan
moet immers wijken voor iets nieuws. Afscheid vraagt
om herbezinnen, om opnieuw die tijd te beginnen

die eerst nog achter ons lag. Niets keert weer, 
alles vergaat op den duur vanaf het eerste tot
het laatste uur – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 20 juli 2019

Friday, July 19, 2019

WAARHEIDSGETROUW

Waarheidsgetrouw


Vastgelegd en plaatsbepaald wijkt 
het wuivend gras niet van mijn zijde, 
herijkt het zijn vele mogelijkheden,
legt zich wispelturig bij zijn 
standvastig domein.

Een kind schetst zijn verbazing op 
het gewillig papier zonder enige 
aarzeling, legt toeval vast
in trefzekerheid.

Wat vertrouwd lijkt blijkt altijd volledig 
anders naarmate je er beter naar kijkt,
wat voor de hand had geleken weet 
naderhand de enige weg.

Wat voor orde kiest moet uiteindelijk 
een overweging totdat het zijn eigen tijd 
verkiest, gepenseeld of in het echt – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 19 juli 2019

DIFFUUS

Diffuus


Ergens zou het bestaan, daar waar wij ooit
vandaan gekomen zijn. Heeft het iets te doen
met zomer, het onttrekt zich aan het oog,
zo dichtbij, zoveel verleden, zo voorbij. 

Het heeft een stem, kent geen verweer, wordt 
beleefd als werkelijk waar. In dit licht, dit zuivere 
licht wil een voorzichtige morgen gaan beginnen. 
Het vraagt om een zekere reden, in het heden
blijft het ongekend. 

In de verstrijkende uren heeft de ochtend zich 
tentoongesteld, een hardop fluisteren, het is er 
al voor je het weet, bleek, wit, lieftallig van 
een teer aanwezige gedaante – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 19 juli 2019



Thursday, July 18, 2019

ZUIVER

ZUIVER


En de kamer bezat iets van vertraging. Hoe ouder
wordend licht zich verruilde voor het diepe duister, 
een nacht waarin alles stilaan verdween. Het uitzicht
kreeg iets magisch, had van iedereen kunnen zijn, 
maar naar haar ware aard viel te gissen. 

Meer dan sereen. Waar ik vandaan kwam en uit zou 
komen. Mijn leven lag voor mij uitgestald, het inzicht 
kwam aldaar. Hoe gewijd deze minuten voorbij slopen 
tot in het gestage, tot het zwartste zwart – 


Elbert Gonggrijp, 
Egmond aan den Hoef,
donderdag 18 juli 2019

Wednesday, July 17, 2019

TOEDRACHT

Toedracht


In de tuin. Gierzwaluwen blikkeren in tegenlicht – scheermesjes
klievend in een stille morgen. Zorgen hebben een relatief karakter. 
Als je het nader bekijkt trekt het allemaal aan je oog voorbij. 
Geen vuiltje aan de lucht. Het milde groen een ingetogen 

schilderij van zomer. Een enkele merel alarmeert een angstig
toekomstbeeld verscholen tussen de behoedzame bladeren. Wie
weet hoe de definitieve boodschap luidt vindt rijpe bessen uit
en vergeet de ware toedracht van zijn dromen –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 17 juli 2019 

Tuesday, July 16, 2019

LOGICA

Logica


Het toeval zal altijd weer een keuze zijn. Het raast
aan je voorbij of ontpopt zich net toen je dacht dat het 
zich aan het oog onttrok. Soms heeft het haast,
soms wil het tergend langzaam een tuin
in de avond zijn.

Alles lijkt aan willekeur onderhevig, maar het voldoet
toch aan de wetten van de natuur tot in het laatste uur.
Wie zou zweren dat je kon voorspellen wanneer
het tijdstip gekomen is om de maat te kunnen 
meten, grijpt voortdurend mis.

Het heeft een zeker getal, maar bezit geen enkele
waarde. Het beredeneert zich in die mate dat het
niet te beredeneren is – bladeren die losjes in 
de wind bewegen, ongekend en ongewis
hun juiste plaats bepalen – 


Ellbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 16 juli 2019 

LAMENTO

Lamento


Op de ene of andere manier hoe jij je ook voelt,
wanneer heden en verleden niet meer samenvallen,
een bloesem losgerukt van de tak, ergens
verdwaald op het pad – 

Er valt geen logica van te maken. Dit is heimwee
naar een ongekend later, een vergeten vroeger.
Je denkt ergens aan, het verwerpt zich, het
vervaagt, vergaat –

Had ik gewild dat jij dit was nu jij duidelijk had
gezegd dat jij mij nimmer zou verlaten? Maar die
innerlijke stem van mij, die verdomd gehate
stem die nimmer en te nooit –  

Mocht er een God zijn waarom luistert Hij dan
niet terwijl ik praat, terwijl ik mij graag in alle vrijheid
een mens begeef ongeacht de pijn van het overal
van gescheiden zijn? – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 16 juli 2019


INEEN

INEEN
N.a.v. foto @ Omar Steentjes
van model Esther van Rijn

In de schaduw hebben toegekeken hoe zij trachtte
te verschijnen, maar toch. Het blijft een onzeker
gegeven, meisje in een vrouw, maar duidelijk
zoals zij weerklinkt, een ontluiken tegen
alle verdrukking in. 

In haar gestalte zit een zekere vorm van blijven, 
bijna naakt van kwetsbaarheid, haast timide zo buiten 
elke tijd, handen bijna vertwijfeld alsof in een 
krampachtig gebed, het lichaam indachtig, 
vreugde en verdriet ineen.

Zoals zij bleef. Het viel bijna niet te verdragen.
Het is van alle tijden. Zij leek op adem te willen komen. 
Ik vond haar terug nog voordat ik haar aanstonds 
begreep in haar koortsachtig uitproberen
in elk seizoen een nieuw begin – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 16 juli 2019 

Sunday, July 14, 2019

PERPETUUM MOBILE

Perpetuum mobile


Iets wil gezegd, verloren notities in de wind. Het kende
geen tijd, werd bescheiden, anoniem. Nauwelijks van wat 
ik ervan onderscheidde bestond het zonder datum, je 
kon het verzamelen, maar het verging. 

Misschien had het een bedoeling, het verloor zich als 
wier aan de vloedlijn, als verdorde bladeren op het pad. 
Het had een stem, maar zonder beweegreden. Met 
plakband aaneengeregen zou het een compositie 

kunnen betekenen, het lag daar zo mooi waardeloos,
je zou het kunnen oprapen als het iets betekende. Je las 
het, gooide het weer weg naar daar waar het 
vandaan gekomen was  – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 14 juli 2019

ALTER EGO

Alter ego


Wie thuiskwam om te aarden ontbreekt een huis 
om op te bouwen, vergeet later de erfenis van
een alter ego, resoneert een zekere leegte als
het uitzicht weinig veelbelovend is. Het raam
wacht een moeizaam vergeten.

In de tuin heerst een zedepreken, een Carpe Diem 
voor de levenden. Het Eureka van een soortelijk 
gewicht dat ik in liefde bedacht in plaats van
bloemen te plukken uit medeweten.

De lucht behouden aan de vlucht 
regenwulpen, een Memento Mori voor 
wie er daadwerkelijk erg in had –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 14 juli 2019





Saturday, July 13, 2019

AMPLITUDE

Amplitude


Reikwijdte getuigt van een zekere waarde,
van het waaien van de opportunische kattenstaart,
de eigenzinnige slinger van Foucault, ja zelfs
van de baan van de aarde. Het is maar 
vanuit welke hoek je het bekijkt.

Golven doen er zeker niet voor onder, zij zijn
bijzonder op hem gesteld. De kastanjebladeren
wuiven gezellig met je mee en met de wind
wordt je voor altijd vrienden. Een handgebaar 
naar de quantumfysica op grote schaal.

De ruzieënde mussen tsjilpen hoogfrequent
hun eigen sinusoïde zoals de sprinkhaan
zijn verzen declameert. Het is er op of 
eronder. Het is zoals de wereld
haar levensloop codeert – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 13 juli 2019


IDIOOM - andere versie

Idioom


God het bruidsboeket toewerpen, hopen dat hij 
hem vangt. De zeepbelblazende rugstreeppadden
vertegenwoordigen een languitgerekt principe 
dat uiteindelijk tot paren leidt. 

De tuin doet aan zwart en eigenwijs, hij leeft nog net
geen onkruid, blijven maakt wachten overbodig, er
wankelt een idee, een huwelijk staat aan te vangen,
de taart dient aangesneden.

Het ene uur na het andere. Wat is geluk? Het
mysterie draagt een hoge hoed. Mondjesmaat 
deelt het zich mede, haast zwanger van een 
onderhuidse ouverture – 


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 13 juli 2019