PIJN

Pijn

Bitterzoet. Het is de houterige taal, het geknakte riet.
Alles wil het helemaal. Het daagt de duistere dag terwijl
de druilerige regen. Het is daar, je houdt het niet tegen.
De verdwenen vlinders, de teruggekeerde ganzen,

een oneindig tal spreeuwen. Versleten akkers,
de laatste stoppels. Wat zou ik erom geven nu
er niets is waarom ik zou kunnen geven. Het
toont zich zwart zo onvolledig.

 

Dat ik er angstvallig van zal zwijgen. Wie komt er
nu ongelegen, waarvan getuigt nu de onzekere tijd,
hoe moet ik dit leed omschrijven zodat ik
de dorre bloemen uitnodig tot dichterbij? –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 7 december 2020

 

BITTERZOET

 

Bitterzoet

 

 

We zouden onszelf geen zorgen, maar hier staan
wij, in de houtgreep van wat wij nooit eerder hadden
ervaren – blootgesteld aan al wat geschiedde.
Bitterzoet de wrange nasmaak –

 

in overvloed. Hoe alles nu over moet. Er valt geen feest,
er kan weinig meer zover. De tijd die rouwranden draagt –
om het gemoed, omdat alles niet anders zou. Inzien
een begrip achteraf, een waar schrikbewind

 

van feiten. Daar helpt geen idee, geen wens, geen mens.
Wat ontstaat heeft een pauze nodig om iets te doen
vermoeden – het verdriet dat zo dichtbij verbroedert.
Maar hoezeer en vooralsnog –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 6 december 2020

 

 

OM BIJ STIL TE STAAN ( IN MEMORIAM )

Om bij stil te staan

 

Heimwee is er al in het afscheid moeten nemen. Het is
zo groot als het laatste woord. Het kent verlangen, het kent
de pijn van het voorgoed te worden verlaten. Het mist
een plek, een thuis, de goede vrede, voorgoed geborgen.
Was je er maar nog, maar in stilte.

Daar sta ik dan en kan niet anders dan jou proberen
te begrijpen, ook al zal jouw hand nog eenmaal afscheid
nemen van de mijne in het voorbijgaan – wie ben ik
dan om je te zeggen dat het niet anders kan – het is
genoeg zo, beter dan ooit, nu jij –

 

Tot het lijden slijt en het missen vorm krijgt van nooit
te hoeven missen – een terugkeer waarvan je al die tijd al
hebt geweten – hoe overbrugbaar voorbij de dood. Dat je
terug kon komen.  Je bent het – al zou het triest
als de regen, zoveel als de herfst –  
 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 4 december 2020