HIGH NOON

High Noon

 

 

Wij ontwaken, vinden het idee terug waaraan de geuren
en de geluiden ons doen herinneren – een huis wordt
een mens, een tuin een getrouwe gedaante. In hoeverre
had het zover kunnen komen – het leek een raadsel,
een groot waarom, geen enkele vergelijking was
de enige juiste.

 

Terwijl de dingen nooit van tevoren, maar nu hun
ware aard bezitten. Vergeet ons lot, leef wat eerder niet
voor mogelijk had geleken – een onbekend genoegen,
een vreemd soort vrede. Dat het de pijn doet
vergeten, zo overduidelijk als het ooit zou
zijn gebleken –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 26 november 2020

 

EN BOVENDIEN

 

En bovendien

 

 

Je vergat wat je zag bovendien – het stond stil  
deze dag, vond onbehaaglijk deze verdomde morgen
uit – een nietsnut vol zelfbeklag. Had ik je hierin
ooit verraden? Je was ziek, maar verweerde je,
omvatte mij met al jouw liefde.

 

Omdat het niet anders kon, omdat het niet
anders zou. Er was geen wereld roerlozer dan
de onze – nooit bedacht ik haar zoals nu,
weerloos van tijd. Het begint waar het
eindigde. Grijs en monotoon.

 
Ingehouden maar voorhanden.
Omdat het wezen moest zoals
het zich aandiende, omdat
het niet anders kon –

 

 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 24 november 2020

PROGATONIST

 

PROTAGONIST
Duindagboekgedicht 158
Uitgewerkte IPhone opname

 

 

Vaal, versleten, afgeleefd. Zo vertoont zich het
dagelijkse boetekleed waarmee het duin kan worden
afgebeeld – een doofstomme protagonist die op
zijn lauweren is gaan rusten – een schamele
mime speler, een doofstom personage die
zijn florissante rol mist.

 

Bijna ondraaglijk presenteert deze metgezel
zijn mogelijke veronderstellingen, maar de wolken
sussen de gemoederen tot bedaren zodat
uiteindelijk dit strijdtoneel  zijn ware aard
verkiest voor een grootse finale –

 

 

Gedicht + Foto Elbert Gonggrijp,
PWN duinen Bergen aan Zee,
maandag 23 november 2020