IDIOOM

Idioom

God het bruidsboeket toewerpen, hopen dat hij 

hem vangt. De zeepbelblazende rugstreeppadden
vertegenwoordigen een languitgerekt principe 

dat uiteindelijk tot paren leidt. 

De tuin doet aan zwart en eigenwijs, het leeft nog net
geen onkruid, er is plaats te over, maar het is onduidelijk
voor wie. Er bestaat nog geen idee, taal sluit zich uit, 

alles heeft een aanvang nodig.

Blijven maakt wachten ongeduldig, berust op een zodanig 

geluk dat het wakkerschudden niet doet vergeten. Dit is zo’n 

plek, hier heeft men het mee te doen, ook al wist geen 

van allen het beter –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,

zaterdag 13 juli 2019

STRAMIEN

Stramien

Wispelturigheid wedijvert met het standvastige
karakter van wat een zachtmoedige avond genoemd 

kan worden. De gierzwaluwen trekken een krijtstreep
onder hun weergaloze allure, bevestigen 

de essentie van het almachtige zwerk.

Wie hierin betovering ervaart vindt de laatste
strofen van een diepzinnig verdwijnen van ruimte.

In alle ogenblikken wordt elk kijken langzaam 

buitengesloten, blijft enkel het gissen 

over wie tot deze beslissing heeft 

kunnen komen.

Het lijkt voor de hand te liggen,
maar was er een draaiboek, een
beginner, een meester? –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 12 juli 2019

NET EVEN ANDERS

Net even anders

Vandaag is jouw geschiedenis niet, kleurt niets 

naar gebrande sienna of naar oker, verwijst er niets 

naar een klassiek schilderij, verrijkt Rembrandt 

geen gouden tijden. 

Door een wijnglas gezien lijkt alles zo vertrouwd 

anders, geeft een spiegel een heel ander beeld hoe 

jij jezelf benaderde, naakt of gekleed. De tijd 

speelt door het raam –  

de gebrandschilderde bomen in een voortdurende 

beweging van thuis willen komen, maar de definitie trekt 

zich terug in een laatste verzuchting.  Hoe anders 

de realiteit dan de raaklijn – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,

vrijdag 12 juli 2019  

LEGATO

Legato

Hoe klank in kleur wordt vereeuwigd – een
donkerbruine stem die zich uittentreure toonzet
in het hedendaags geheugen. Uit eenzelfde hout 

gesneden bespelen vingers het instrument – 

de natuur weersprak het niet, maar beoefende 

eenzelfde ritueel. De kosmos werd deel van deze 

uitnodigende staande golven die tot tranen toe 

bewogen een trieste melodie beoogden – 

de wereld kundig makend van weemoedige octaven.
De snaren die vele vragen onbeantwoord laten, maar
een zekere echo resoneerden in het leven van ieder
die er oren naar heeft in deze oeroude symfonie – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 10 juli 2019

VOLTOOID VERLEDEN TIJD

Voltooid verleden tijd

In de ogen van de jongeling gekeken en vergeten
hoezeer ik dit ben geweet – dromerig en onbevreesd,
nog ongewis van een toekomst die nog zou, die
nog moest. Had ik destijds besef van dood
en verderf die nu zo duidelijk aanwezig
zijn in de huidige tijd?

Hoezeer ik ook het verleden benijd in alles dat ik zie,
ben ik zijn toekomst kwijt, moet ik elk opnieuw beginnnen
met een bedacht ideaal waarin iets van mijn jeugd
zijn doel hervinden zal, ongeacht het tranendal
dat mij telkens opnieuw overvalt.

Het kind wil ik niet kwijt, niet de vogelzang,
niet het merelnest in de heg, niet het idee dat
alles onveranderlijk is. Maar het gemis, het
o zo duidelijk gemis – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 10 juli 2019 

PARADIJS

PARADIJS

Alsof wij verloren waren, onszelf niet meer veilig waanden
in deze tijd. Het uitzicht stond stil, betekende geen voorwaarde
voor liefde en begrip zover wij het begrepen. Tenminste,
zo leek het nu het regende dat het goot.

Maar wat nu terwijl de vogels toch hun heimwee verkondigden,
de bloemen nog bloeiden, mijn thuis een veilige haven? Alles

ademde een zekere rust uit, vormde de gerustellende
gedachte dat alles nog kon zover – 

Misschien moet met een andere lat gemeten – triestheid is 

een bedrieglijke bondgenoot van wie in het leven reeds de dood 

in de ogen heeft gekeken – het is niet de moeite waard 

om bij het kortstondige stil te staan – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 10 juli 2019

EEN PERFECTE DAG

Een perfecte dag

Bijna vergeten hoe het klonk – de morgenregen die
traag maar gestaag mij welkom heette, bijkans het zicht
benam op een vroeger aanwezig heden – dromerig
verhaalde van ideale wereldvrede.

Het was alsof alles begon met wachten, alsof het gebrek 

aan kijken achteruitgang behelste, maar op deze dag klonk 

ver weg de gastvrije muziek van vogels, het opstaan van
een mogelijke belofte, ondanks het grijze weer.

Had je eerder kunnen vermoeden dat alles nog bestaan
zou ondanks dit langdurig oponthoud waarin niets dreigde 
hetzelfde te blijven? Dat thuiskomen veiligheid

zou betekenen hoe triest, hoe pijnlijk ook? – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 10 juli 2019  

HOGERE WISKUNDE

Hogere wiskunde

Het duister vindt rare kostkangers uit,
bizarre geheimen die van zichzelf
gewoonte worden zodra de tijd
dit heeft bepaald.

De nachtvlinder, de egel leven hun
mysterie van geluk, de kikker kwaakt
onzichtbaar zoals ook de vogel
schuilt in het struikgewas, hoe
ook het begrijpen zich aan
je voltrekt.

Er is een zekere wiskunde voor nodig
vollediger dan het denken. Ondertussen
rekt en strekt de nacht zich uit tot
een zekere formule – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 8 juli 2019  

VIBRATO

Vibrato

Zoals een muzikant voorzichtig een viool bespeelde
met een vibrato dat geen begin of einde bezat zo 

werd er een God geboren in een uitgebreide
golflengte waaruit alles bestond – het

bewegen van de bladeren, het kabbelen van
de golven, het voortdrijven van de wolken en
wijzelf daartussenin. Het had geen naam,
maar het creeërde voortdurend een 

eigen patroon. Wie ben je dan om te bedenken
dat alles klopt nu je enkel de oorzaak en gevolg
kent? Je hoort het fluisteren, je kunt het overal 

vermoeden in die ene toon – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 7 juli 2019 

LIEFST

LIEFST

Voor mijn liefste Conny Lahnstein

Had het niet eerder voor de hand gelegen
nog voor ik je tegenkwam? Jij bleek mijn lente,
mijn zomer, bloemen bloeiden volop, jij
moet er zijn geweest nog voordat ik
het begreep.

Nu sta je hier en maakt mij volledig verrukt,
daar sta je dan en ik ben weer zo gelukkig,
zo aanwezig als toen ik dacht dat je nooit,

toen ik vergat je te verlangen, maar
nu ben je hier.

Voor altijd. Alles bloeit op, alles heeft een
doel, de weg is nooit kaarsrecht, maar ik kan 

altijd bij je terecht, de liefde is oprecht
wederzijds hetzelfde, liever dan lief

zo gezegd – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 7 juli 2019

HET GROTE VERGETEN

Het grote vergeten
Thema “ Nacht “ – Plantage Poëzie Prijs 2019 

Er moet iets zijn geweest in deze nacht, even
ongrijpbaar als onze dromen, net zo verdwenen
als dit verborgen vroeger, dit voormalig toen,

niets bleef erover van wat ik mij herinnerde.

Alles kan ik herhalen, behalve wat ik dacht te
hebben gezien en te hebben vergeten, alles bleef
een vraagteken in het duister, leven en dood,
hoop en liefde, geluk en verdriet.

Nu het licht is teruggekeerd en de morgen weer
vanzelfsprekend aan mij voorbijtrekt, kijk ik terug
naar het gat in mijn geheugen, naar de toekomst
van deze tijd zonder het te zullen begrijpen – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 7 juli 2019 

EEN ZEKERE ZOMER

Een zekere zomer
Notitie

De grondtoon van deze zomer beduidt een leven
zonder mineur, een lucht vol stapelwolken
naar een zekere horizon.

Gemaaide weilanden alom. We voelden wat
wij ervaarden, iets heel bijzonders zo buiten
elk verhaal, voorbij onze vocabulaire van 

het heilige moeten. 

Het was er per slot van rekening al die tijd langs
bermen en wegen. Niets wat ons tegenhield ervan
te genieten, zelfs de regen niet. 

Geluk lag als een deken over ons heden, bomenrijen
begeleidden ons vrijblijvende zicht. Dit was ons
kostbaar bezit zonder te weten wat voor
toekomst voor ons lag – 

Elbert Gonggrijp,
Amsterdam snelweg A4,
zaterdag 6 juli 2019

ROTKHO

ROTKHO
Thema “ Nacht “ – Plantage Poëzie Prijs 2019

Er moet iets hebben bewogen nog voor het slapen gaan,

nog voor het ontwaken. Het was er, maar leger dan stilte.
Alle kleuren verstomden, het onttrok zich aan het
heden, het herinnerde ons aan niets.

Wij gisten naar haar oorsprong, maar wat wisten wij ervan.
Het was zo duidelijk zichzelf, maar zonder dat wij het konden
begrijpen, zonder dat wij beseften, alles verloor zijn ware 

gedaante, het was zichzelf zondermeer.

Dit was de wereld, dit was wat erover bleef nog voor
wij het begrepen, dit was de nacht, het herinnerde aan 

niets, wij tastten in het duister, het ontbrak aan alles, 

een volmaakte wereld, volmaakter dan zwart – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 6 juli 2019 

PASTORALE

Pastorale

Het volmaakte moment iets aan het heden
af te dwingen, een ideale Renaissance.
De bloeiende bermen herinneren aan
vroegere zomers, aan iets dat binnen

de perken een idylle figureerde. Zou ik dit 

zijn om het weer te zullen zien? Ik leef buiten 

deze tijd die mij creërde, het was voor 

mijzelf meer dan genoeg, dit was geluk.

Het schilderde een betekenis waarvan ik
geen namen wenste te noemen. Als 

alles bij het oude bleef woog het 

lichter dan een veertje – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 6 juli 2019

DIEPER INZICHT

Dieper inzicht

Met dit geheel had ik het te doen – in het
schemeren hing iets dreigend in de lucht,

was er iets  met het licht, werd het
allengs nacht.

Dit is een wereld waarop wij regelmatig
terug zouden kunnen komen. Er was gehooid,
gemaaid en gerooid, zelfs de bloemen
gingen voortijdig dicht.

Het oude moest klaarblijkelijk wijken voor
een open einde. Nog bleef het niet duidelijk 

hoe de zon op het laatst gehoor gaf aan 

de kansen die zij verlangde – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 6 juli 2019

DIT GROTE WILLEN

Dit grote willen

Is dit dan wat mij verontrust of juist kalmeert, dit 

alsmaar te grote willen, dit ogenschijnlijk hunkeren 

naar meer? Is alles wat ik zei alles behalve of min 

of meer hetzelfde begrijpen dat zich aan 

mij vertoont?

Om mij heen verbaast mij steeds des te meer
de reden niet langer te hoeven zwijgen, vindt

de wereld haar verbazing uit –  zonder enige

beweegreden, onverschillig wat ik denk 

ervan te weten – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 5 juli 2019   

SPRAKELOOS

Sprakeloos
Voor mijn liefste Conny Lahnstein

Hoezeer ik mij ook over je verbaas ik zit er nooit
naast dat jij telkens mij overrompelt door wat jij
met mij doet. Hoe kan ik ooit hetzelfde voor
jou doen? Ik sta haast machteloos,

weet mij nauwelijks raad met mijn gevoel, jij
maakt van mij een dwaas, maakt dat ik hulpeloos
in mijn woorden vlucht en naar adem snak,
het is bijna ongelooflijk, maar waar.

Een kus is nooit genoeg, mijn armen zijn niet
wijds genoeg om al die liefde te omvatten, het
is bijna niet te bevatten – hoe te houden van
iemand die het dubbel en dwars verdient.

Daar sta ik dan en kijk je aan. Dit is wat ik
je probeer. Een poging maar, een eenvoudig
gebaar. Tot meer ben ik niet in staat nu
het om liefde gaat – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 4 juli 2019

IEDERE DAG ZONDAG

Iedere dag zondag

Voor mijn liefste Conny Lahnstein

Hoezeer ik je ook benaderde, het liet zich 

niet denken, het bleef bij mijmeren, het liet 

zich niet omschrijven, het had net zo goed 

een dag als iedere zondag.

Was jij dit werkelijk? Het was weer zo’n avond,
er hing iets van liefde in de lucht, het had net 

zo goed jij kunnen zijn, jij was overduidelijk

aanwezig, zo zacht en zo lichamelijk. 

Wij zouden niemand kunnen zijn, wij zouden 

aan het einde van deze dag met weinig beloften 

elkaar voorgoed kunnen begrijpen. Zo zichtbaar,
maar toch zo ongrijpbaar – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
donderdag 4 juli 2019

BEVINDING

Bevinding

Ik zag wat ik dacht te zien, het
leek allemaal zo voorhanden,
maar het ontglipte mij nog
voor ik er erg in had.

Een ruimte zo weids dat het
leek alsof er altijd van mij
gehouden werd zodra
ik erin terugkeerde.

Een soort van heimwee dat zich
aan mij voltrok waarin ik mij
thuis waande, een tijd om
ergens op te wachten.

Het is een wereld vol van
verdwijnen ook al verschijnt
zij nog zo dikwijls.

Het is een komen, maar
meer van gaan voordat ik
er werkelijk arriveerde – 

Elbert Gonggrijp, Alkmaar,

woensdag 3 juli 2019

HEMELSBLAUW

Hemelsblauw

Niets biedt het, niets biedt het dan diepte,
dat hemelsblauw van jou, van lucht, zwierende
gierzwaluwen in hun vlucht.

Er blijft zo bitter weinig over dan te realiseren
dat wij dit zijn, dit uitgestrekte onbekende. Het 

had een zomer, maar overal kunnen zijn.
Dat soort dichtbij, dat soort verte.

Wie niet goed kijkt vergeet de reikwijdte
van zijn tijd en is nergens meer hetzelfde dan
deze godvergeten eenzaamheid – 

Elbert Gonggrijp,

Egmond aan den Hoef,
dinsdag 2 juli 2019