Belofte

Belofte
Voor M., muziek Dead Can Dance,  “ Anastasis

Het was niet zozeer wat je zei of
beoogde te zeggen. Elke vorm
van zwijgen stond tussen
twijfel en stilte in.

De winter sprak alle sprank van
hoop tegen. Wat in de kou
bloeien mocht had iets ijls en
bijna tevergeefs.

Hoe vaak liet ons aarzelen zich
herhalen. De kansen van de
herkenning dikwijls onheus
gebleken.

Zo voorzichtig moet ik teder zijn.
Het begrijpen precair, de noodzaak
nog niet daar. Waar verbazing
begint, wil liefde vertrouwd
al op eerste schreden.

Zeg dat je van mij houdt. Zolang
het begin nog kil en koud naar
warmte vraagt, is wat wij doen
hoogst onzeker.  

26 februari 2013

Misschien

Misschien
Voor M.

Jij deed terstond een koekoek
na en iedereen wist achteraf dat
jij dit aan het roepen was.

Misschien had ik mij al zo
vergist dat wat reeds op mijn
lippen lag niet meer kon
worden uitgesproken.

Jouw lach eenzaam in het veld,
mijn zoeken bijtijds afgerond
– geen tegenspraak te dulden
van even zoveel tegenslag.

Wat in vertrouwde woorden lag
wist zich bijkans ongegrond. We
verstomden – de weg terug moest
worden overbrugd om nieuwe tijd
te winnen.

Jij deed een koekoek na en ik
wist niet hoe te zwijgen. In het
verdwijnen elke laatste
kwinkslag teveel.   

25 februari 2013    

Een mogelijke dialoog

Een mogelijke dialoog

Voor M.
(Muziek Talk Talk,  “ The colour of spring “)

In de wind viel je weinig tegen
te spreken – in de naakte bomen
hing de dag met tegenzin tussen
ons in – wij konden niet terug.

Wat de eerste zin betrof maakte
het ons uiterst voorzichtig – voorbij
elk dichten moest ook jij een
ander wezen zijn.

Eerste vragen verkenden langzaam
het vermoeden hoe grillig de natuur
ons een nieuwe dienst bewees – wij
hadden blijkbaar iets gemeen.

Dan de leegte van wat wij nog niet
konden weten – vrienden in het
begin, verleden nog onontdekt.

Hoelang nog met je op te lopen
– waar de nieuwste stilte heerst. Zo
je daar te ontmoeten, vluchtig
in het naderend uur.

24 februari 2013 

Naderbij

Naderbij
Voor M. , Muziek Dead Can Dance, “ Anastasis “   

Er was iets verlegens in je stem. Ik
beantwoordde haar, kwam niets van
herkenning tegen. Waarvan had ik
te zwijgen als ik naar je neigen
wilde?

Liefde duurde een mogelijkheid
teveel en sprak zichzelf voortdurend
tegen. Waar wij wilden blijven bleek
niets zeker. Hadden wij elkaar, dan
was dit nog in ons nadeel.

De tijd hoofs, vastgelegd zonder dat wij
naar elkaar konden verlangen: bloesem
in knop, zang een eerste poging om tot
elkaar te aarzelen. Wie wil kussen zal
ooit zijn schroom verliezen.  

24 februari 2013  
  

Maar jij bent het niet

Maar jij bent het niet
Voor M.

Mijn woorden afgewogen, mijn
antwoorden reeds gesteld. Wij
liepen op. Een winter begon
zich af te vragen hoe koud
het wel niet voor
ons was.

Ik had het behaaglijk in het
verliezen van je nabijheid. Alles
wat je zeggen kon had al afstand
van ons genomen. Er was tijd
voor nodig om er zo hartgrondig
van te kunnen zwijgen.

Het bij elkaar blijven bleek steeds
vanzelfsprekender achterwege.
Wat gedeeld kon worden had
weinig met ons gemeen. Je wilde
niet gebonden zijn, ik raakte
langzaamaan op mijn vrijheid
ingesteld.

Hoe had ik mij vergist dat dit de
ware liefde had geleken. Als ik je
vaker had herkend was ik liever
eenzaam met jou gebleven. Aan
de hemel nog geen voorspoed
van het een of ander –

24 februari 2013
 

Open boek 2

Open boek

Ik sla de stilte erop na: ik
besta uit weinig woorden.
Het geheugen heeft de tijd
gewist.

Hoe kortstondig duurt de
eeuwigheid? Ik lees mijzelf
nauwkeurig terug. Wie mag
ik hedendaags wel zijn?

Een illustratie van verbazing
die geen gelijke kent – notities
in de kantlijn van mijn wezen.

Ik zal mij vinden – steeds
ouder, op het perkament
dat niet ongeschonden
blijft – vervagend.

Stof tot stof. Wie al terugblikt
zoekt de rug. Wie mij bewaart
zet mij terug. Ik wil nog
even.

21 februari 2013 

Open boek

Open boek

Ik sla de stilte erop na – dat
ik besta uit weinig woorden.
Het geheugen heeft de tijd
vergeten.

Hoe kortstondig duurt de
eeuwigheid? Ik lees mijzelf er
nauwkeurig in terug. Wie mag
ik heden ten dage wel niet zijn?

Een illustratief moment dat
met mijn verbazing geen
gelijke kent – notities in de
kantlijn van mijn wezen.

Ik moet het vinden – steeds
ouder, op het perkament
dat zich niet ongeschonden
weet - vervagend.

Stof tot stof. Wie al terugblikt
zoekt de rug. Wie mij bewaart
zet mij terug. Ik wil nog
even.

21 februari 2013 

Primair

PRIMAIR
KNNV excursie Bakkum Noorderstraat

Het oergevoel schuurt schril langs
rood gegloeide wangen – wij wanen
ons de barre tocht zo ver van huis
dat bos en duin niet kunnen doen
vermoeden dat de natuur geen
liefde is.

Schraal schrijnt het landschap
zich kaal aan een kille winter die
van zichzelf geen weerstand biedt
– de lente nog futiel, de tijd noch
taal of teken. Geen einde in hetverschiet .

Het stugge overleven onbuigzaam
voor wie zich nog geen kansen ziet
– ogen tranend in de wind, huiver
langs het stramme lijf. Het zal
moeilijk zijn om hier te blijven.
Niets zo onzeker als die twijfel.

20 februari 2013 

Same Stars

Same Stars
Vrij naar song “ Same Stars “ van Fink

In de tomeloze verte doen
de sterren ons beseffen hoe
eenzaam wij elkaars gelijke
zijn.

We keken en zagen hoe
verbazingwekkend oud
wij werden – niets zinnigs
nog over de lippen.

Verscholen in elkaar dan
maar – waar zullen wij het
elders moeten zoeken.

De ruimte vastbesloten
om ons hierbij voorgoed
uit te sluiten.

20 februari 2013

Zeker

Zeker

Wat ik aan inzicht win
zullen woorden zijn en ik
versta ze.

Kleine, zonder ongemak. Ik
zal ze vinden, los van elke
overtuiging.

Ze zeggen genoeg. Zodra
ik het beter weet, spring
ik in het diepe. Ik zal
ze raden, de een voor
het ander –

20 februari 2013  

Achteraf

Achteraf

Hier, op dit onverhoedse ogenblik,
voorzichtige woorden gezegd
die zich achteraf in het
juiste perspectief lieten
dwingen.

Liefde, achteraf. Aan aandacht
blijkbaar nooit genoeg rest
ons de verbazing wie  aan
wie het eerste vroeg.

De lucht grijs, het raam
beslagen. Het wordt tijd
om zoals afgesproken
voortaan bij elkaar
te blijven.

20 februari 2013  

Stel -

Stel –

Stel, wij zouden van de bladeren,
de vergankelijke en de vergaande
richtlijnen maken een feilloze
toekomst in. In hoeverre is
het oog zich dan bewust van
haar kortstondigheid.

Begrijp mij – elke seconde die
ik er in mis wordt direct weer
uitgevonden, laat het leven
geen verweer. Verderop
zullen de klanken nieuwe
woorden worden, even
vluchtig als de vooraf
aangekondigde.

Het rimpelt in de vijver en
aan tijd breekt al gemis – het
opkijken langzaam de details
vergissend. Het zal straks
structuur vergen om te zeggen
hoe vergeefs beseffen is.

Op de punt van de tong
het onbedacht poetische
antwoord.

20 februari 2013

Start

Start

Ik heb vandaag toegekeken hoe
alles door wanorde is bepaald,
structuren die het oog zijn
meegegeven.

Gezien hoe het veranderlijke steeds
hetzelfde had geleken – wind, storm,
regen. Het gemoed van de vier
seizoenen, tot tranen aan toe.

Ik ben een kind die dit zich met
verbazing omringt. Er is de
onvolmaakte oorzaak die
zich niet wettig klinken laat.

De zon brandend van zoveel
draaiende vragen. Oeroud
tot de laatste kansen.

Is er nog tijd, dan moet het
voorlopig nog wachten. Het
spel daarentegen raakt nooit
volledig uitgespeeld.

19 februari 2013 

Als een steen

Als een steen

Bundel “ Voorbij elk kijken “
Gedichten 2005-2011

Zoals een steen dit doet,
tijdloos, in zijn vorm
besloten.

Zoveel geduld bezit ik niet.
Ik moet nog, ik moet nog 
worden wie ik besta:

een groter vallen. Ik
bewonder de berg en de
berg wuift terug:

ooit word ik vrienden. Als
het niet meer hoeft, als ik
oud word en lig in mijn
groeve.

Polijst mij. Zit mij dwars.
Het zal niet anders hoeven
zijn dan dat.

Beaufort

Beaufort

De wind. Vermanend fluistert
hij de kinderen met zich mee,
eerst de grote, dan de kleine.

Het is niet eerlijk. Wat ik van hen
vinden zal trapt tegen alle moeite in.
Er dient gesust, gekeerd, ontkomen.

Wij willen zonder. Als het kind
het ondervond moest het spelen
weer vanzelf gaan.

In de luwte van zijn stem wordt zijn
taal doorbroken. Een misselijk
makende gedachte. Hij ging te
ver om door te slaan.

Elke keer hetzelfde.

18 februari 2013

Within

Within
Voor Bernard Dov Wisser en Annemie Vandormael
 

Een echo die de leegste ruimte
voltrekt – het innerlijke zelf,
het doelmatigste van de
ondeelbare kern.

Zij bevestigt wat is geweten –
eenzame tijd die zich nog niet
van haar omhulsel heeft bevrijd –
de jongste vragen van een kind.

Onschuldig de stilte die wordt
besloten – een komen en gaan
van het hoe, waarom en wanneer
– niet hier zake.

In het midden kijkt verbazing
duizelingwekkend toe – de hemel
op sterren bogend. Hoe oud wij
zijn heeft alle leeftijden verdragen.

Wij blijven – zelfs tot in het grote
zwijgen: geboorte, leven, dood.
In ons de immer rondcirkelende
atomen.

17 februari 2013  
  

Als Monet

Als Monet
Erik Satie ter inspiratie

De oevers groeien traag
en doof. Mijn denken
grijs, de daden dof en
stram – de penseel
viert feest.

Ik ben een schilderhand
die steevast in zichzelf
gelooft – echo van een
verlopen tijd.

Ik kijk – nergens houvast.
De lelie trilt waterpas.
Sereen elke stilstaande
beweging. Een laatste
zondag gelijk.

In het geduld de meest
waarschijnlijke
overtuiging.

16 februari 2013  

Inside a poem

Inside a poem
N.a.v. nummer Mark Hollis “ The colour of spring  “  

De woorden lengen aan met leegte.
Ik wil ze liever horen zwijgen. De klokt
tikt voorbij het tijdelijke, de uren
dienen nu gezegd.

Nooit zal ik zeker weten hoe de
toekomst zich verzoent met alles
wat ik nastreef. Het zou het uiterste
vergen van wat ik in mijn mars heb.

Liefste, zoveel wit nog te verdragen.
Het is een kwestie van geluk. Die
ene vinger op de toets, die ene krabbel
van de pen. Het moet maar.

Het overige blijft kijken.

15 februari 2013  

Melancholy

Melancholy

Naar song The Style Council
feat. Tracey Thorn
 “Paris Match “

Hier rust  de dag – een uitstrekken
van een laatste begin – armen op weg
naar nergens – benen flanerend
langs het onzekere.

Waar wij op uitgekeken raken – een
laatste kus, het warrig afscheid nemen.
Een laatste sigaret, een opgeslagen
bed.

Zoveel zondag en niets voorhanden.
Wij kijken elkaar weg. Het blijven
berekenend – wanneer moet nog
onze tijd.

Het regent. Hoe het hier bij te laten,
leegte, bijna eindeloos. Jij of ik. De
straat gewis van onze toekomst tot
dit alles stilte is.

14 februari 2013

What the water gave me 2

What the water gave me 2
N.a.v. song Florence and the Machine

Er is zoveel te beginnen.
Horizontaal  ligt de grens
tussen willen en laten –
water op tegenstand
voorbereid.

Als ik mijzelf afvraag ben ik
net zo goed verlaten. Schelpen
tastbaar in mijn handen kennen
oponthoud. Zal ik mijzelf zo
hebben doen vergeten?

Leigrijs grijnzen de golven. De
meeuwen leven mee. Hun vliegen
tergend langzaam van haast. Waar
blijft mijn stem van horen zeggen?

Ik heb aan een enkeling genoeg om
mijzelf tegen te spreken. De wind
de scherpste dialoog, het zand zilt
van kennis.

De vangst wat schrale woorden. Aan
mij ontbreekt het aan niets. Jezus
was een visser.

Hoe zou het zijn jou hier te
ontmoeten?

14 februari 2013