HET ZICHTBARE ZICHTBAAR MAKEN

Het zichtbare zichtbaar maken

N.a.v. kunst en werkmethode Suus Suiker

Notitie

Noem het bijvoorbeeld een vijver, noem het diepte
of uitbundige bloei, maar noem niet het geheim van
de smid. Hoe daar een veelkleurig palet achterzit,
de verfijnde techniek, noem het niet de drang
van de onderzoekende schildershand.

Uren, maanden, vergeet hoeveel tijd het vergde,
zoals hier, op het papier zo’n eerste  schets om
de betekenis duidelijk te krijgen. In symbiose,
in harmonie. Waar de één in één oogopslag 
het heeft begrepen moet door de ander
uitvoerig worden toegelicht.

Maar het beweegt. In vloeiende lijnen die
beklijven zoals jij ze zoal bedoelde toen jij met
verf een vijver bedoelde, zijdeachtig bloesem 

suggereerde, lagen uitprobeerde.

Poëzie wil die diepte in klanken laten klinken
waar het beeld veelal meteen onthuld waar het
raadsel begint. Wat op het netvlies is gebrand
gaat mee naar huis of leest zich voor nadat de
vraag is weggeschreven – 

Elbert Gonggrijp,
Koffie ruimte,
First Art Fair,
Amsterdam,
zondag 20 januari 2019

Foto's Conny Lahnstein - Suus Suiker en ik bij haar werk

INTERVIEW OVER DICHTBUNDEL ' BIJ BENADERING MISSCHIEN DIT ' - RADIO AMSTERDAM FM - DO 7 FEBR. 2019 - 14:00 - 14:15 UUR

Aanstaande donderdag 7 februari 2019 word ik geïnterviewd over mijn dichtbundel ' Bij benadering misschien dit ' door het radioprogramma Amsterdam FM en wel door Bert van Galen. Het programma zal te  beluisteren zijn van 14:00 - 14:15 uur en vindt plaats in Boekhandel ' Scheltema " op het Rokin te Amsterdam. Wie het programma wil beluisteren kan terecht bij de link;

www.amsterdamfm.nl

BEWICKII

Bewickii

Landjuwelen
Antwoord op Gemma ‘ Louter wijlend ‘

Vanuit het Zenith je spanwijdte omvatten – Cygnus, 

je heuse zwarte gaten, exoplaneten, dubbelsterren – ijlende
supernova’s die de Melkweg doorklieven. De maan kil
en koud omringd. Je bent het kristallen kind dat 

vanonder ijzers het ijs met een noodkreet breekt. 

Sonar van de ziel.

Onder het kussen behoudt jouw veer voor eeuwig een eega.
Ik zie jouw bevroren adem, je onberispelijke vleugelslag,
vol dromen en dons. De wereld verdeelt en heerst je
tijdloze universum van grazen en toendra. Een
habitat dat verdwijnt op slinkse wijze.

De sleutel voorgoed gebroken. De vogel kent zo
zijn 50 soorten sneeuw. De snavel tussen de witte veren
gestoken, het priemend oog, het lichaam zwaar. Daar
waar de schaatsers kraken zijn wij nachtblind
voor de juiste attitude.

Melodieus het vrolijk getrompetter,
maar een oerschreeuw in de ogen van
zijn blijvend bedreigde kind – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 19 januari 2019

Foto boven en beneden Kleine Zwanen - Cygnus Bewickii
Bovenste foto: @ Yves Adam
Onderste foto: @ Bert Geelmuiden
Muziek Biosphere - Substrata
Muziek Kate Bush - Under Ice

MONDJESMAAT

Mondjesmaat

Foto @ Regina Maria de Jager

‘ in de namiddag – ondergaande zon ‘
Uitgewerkte I-Phone opname

Vergeet de achterliggende gedachte waarmee je 

waarneemt, acht het juiste waar te nemen, vergeet 

het moment waarop dit schimmig tafereel. Het 

blijft uitgesloten dat die gebeurtenis elk 

mogelijk handelen ontmenselijkt.

Het licht meert aan bij een kalme kade.
De ware aard wordt in een doorzicht als kiekje 

gesuggereerd. Maar de bomen tronen hier ver 

bovenuit hun wezenlijke verschil door 

zuiverder patronen te vervolmaken – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 18 januari 2019

APOSTROF

Apostrof

Nu het licht weer kwinkeleert van tintelfrisheid,
een lijster ernaar gebekt staat –  onophoudelijke
frasen van een stotterend plezier – ik lief je, ik
lief je – hier?

Waarom zou ik dan achter moeten blijven nu
elke voetstap weer monter en fier? Ik adem in –
mijn blikveld vrij voor de schoonheid van de
alledaagsheid van de dingen.

Zing mij ingehouden mijn eigen zang –
ik lief je, mijn liefste, maar dat wist je
natuurlijk allang – 

Elbert Gonggrijp,
wachtkamer GGZ,
Alkmaar,
vrijdag 18 januari 2019

Foto Zanglijster - @ Hendrik van Kampen

YouTube filmpje - Zang Zanglijster

VERVAARLIJK

Vervaarlijk

Het zijn die uitgesproken veranderlijkheden,
wisselend van vandaag. Een krampachtige zee
die in gretige handgebaren met witte 

bakkebaarden naar houvast grijpt.

Verwoed, een onaflatende wanhoopsdaad van 

het telkens weer opnieuw proberen, het ziedend 
schuim dat tersluiks om de oren vliegt. 

Ik verpoos mij in dit hemelstergende, ontwaar
dit uitzicht zonder misbaar. Hoezeer dit nukken
ook mag beuken, het blijft uiteindelijk een vuist
die mak zijn kracht verliest – 

Gedicht + Foto Elbert Gonggrijp,
Strandpaviljoen “ de Uitkijk “,
Egmond aan Zee,
donderdag 17 januari 2019

NIETS IN HET BIJZONDER II

Niets in het bijzonder

Herinnering jeugdkampen natuurstudie

Uitgewerkte I-Phone opname

De geur van hars, bomen die praten
in een afgesproken geheimtaal. Hier vond 

ik mijn jeugd zoals ik mij bedoeld had, 

zoals ik nooit voorbij zou gaan. 

De eeuwige lanen met de spitse naalden, 

de rode bosmieren in het stuivend zand.

Haar dat stugger werd naarmate je langer
buiten verkeerde, jij steeds minder een vreemde 

begon te voelen, de tijd van bonte katoenen 

truien tot op de draad versleten, 

het alternatieve eigen. Omdat je 

weigerde in de maat.

De dennen daarentegen stevig in het gelid.
Zo dicht dat er enkel donker tussen zit. Hun
bestaan vertrouwd van historie, zo
standvastig dat je door de bomen 

het bos niet meer ziet – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 16 januari 2019

Foto Drentsche Aa III jeugdkamp - Elp - 1988

NIETS IN HET BIJZONDER

Niets in het bijzonder

Herinnering jeugdkampen natuurstudie

Uitgewerkte I-Phone opname

De geur van hars, bomen die praten
in een afgesproken geheimtaal. Hier vond 

ik mijn jeugd zoals ik mij bedoeld had, 

zoals ik nooit voorbij zou gaan. 

De eeuwige lanen met de spitse naalden, 

de rode bosmieren in het stuivend zand.

Haar dat stugger werd naarmate je langer
buiten verkeerde, jij je steeds minder een vreemde 

begon te voelen, de tijd van bonte katoenen 

truien tot op de draad versleten, 

het alternatieve eigen. Omdat je 

weigerde in de maat.

De dennen onverschillig in hun uniform 

regiment. Hun anachronisme een era waarvan 

het bestaan vertrouwder leek dan haar 

korte historie, zo standvastig 

de bomen het bos – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
woensdag 16 januari 2019 
Foto - JNM kampje Drentsche Aa - Elp 1988

PANTOMIME

PantomimeLandjuwelen
Antwoord op Gemma
‘ Het slapend heden ‘

Het is niet aan de waterlelie haar reinheid te vereren.
Het is de ijdelheid die in onszelf verschanst, de kleren van
een keizer. Zo breekt de libelle haar parelmoeren
vleugels, is de vlucht vergeefs en vluchtig als was.

De aarde blijft oker en oer van gewoonte. Meercellig
de blastula die met een zweepstaart het abacadabra van 

leven openbaart. Vanuit het DNA een kosmische dans 

door de oceanen. Een flirt met de golven.

Totdat jij ontstaat, voorbij de straalvin en chordaten.
Religie het zoveelste aftands ritueel van je er primair
over verbazen. Wetenschap een weefstof vol hiaten,
een lijkwade waarin menigeen het mirakel voorzag.

Wij harken de patronen die heilig worden geacht. We 

knechten de bonzai als ideaal. Maar de noodzaak van 

de reiger dient om te vissen. Zoals de dood ons vangt 

in een wielweb van stilte, zoals tenslotte de nacht – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 15 januari 2019
Schilderij @ Denis Sarazhin - Pantomime nr. 21 ( 2017 )

OPDAT WE FREDI HARTMAN NIET VERGETEN.....

EERBETOON AAN FREDI HARTMAN - 
Column " Over de doden " - Haarlems Dagblad,  
dinsdag 15 januari 2019 

Fredi Hartman

@ Fredi Hartman

En zo ligt het graf van Fredi er nog steeds bij. En dat sinds dinsdag 18 december 2018... Er komen zelfs  graven bovenop....

RIGOREUS

Rigoreus

Ze zeggen dat het leven dreint, een veelkoppig monster,
ze schuimbekt ervan. Dat wij op onze woorden moeten 

passen. Het strand schampert, briest, komt met eigen 

razernij tussenbeiden. Een enkele meeuw terzijde, 

voetnoot van een snelle V in de tijd.

Dit houdt aan tot een onafgebroken bulderen, vlokken 

vlagend tot groot misbaar. Er heersen zoveel grotere 

krachten dan onze kansen. Toornig het melkwitte bruisen, 

het stampvoetend kolken. Zand door golven bedolven. 

Had ik je niet eerder aangekondigd hoe broos 

wij zijn, in één klap te worden vernietigd?

Hoeveel gedogen in het mededogen 

zolang de storm nog aangelijnd een brave 

schijnt in zijn amper stuiven – 

Gedicht + Foto Elbert Gonggrijp,
Strandpaviljoen ‘ De Uitkijk ‘,

Egmond aan Zee,dinsdag 15 janari 2019 
Muziek Peter Gabriel - Here comes the flood

ERGENS TOEN

Ergens toen

Dit is een zonsondergang van doordravende wolken.
Dat je er iets van zeggen kon. Men vindt het meestal mooi,
herinnert de aanhalingstekens van polaroid. Meestal
komt men gewoonlijk als altijd te laat en tijd tekort
voor het bloeden van de vurige zee.

Verdriet stamelt een vluchtig synoniem voor afscheid,
een zwak verbogen werkwoord voor verliefd, verloofd en
getrouwd. Omdat het zo niet langer meer ging, dat
zomaar houden van. Het waaide onvoorbereid door
het haar, raakte hand in hand verdwaald.

Aan de rand van je vragen het strand, die ene, 

die vrouw, die man. Blijven wij kijken naar het
uitzicht en zwijgen of je daar iets mee kan
voordat dit spoedig ophoudt – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
maandag 14 januari 2019

DESONDANKS

Desondanks 

Landjuwelen

Antwoord op Gemma

‘ Dat in elke cel en in de wansmaak… ‘

Hoe kwijnend is het verschil tussen vallen 

en opstaan. Om te horen hoe het ons zal 

vergaan moet ik vergeten hoe ik over jou

dacht, zo alles wat tussen jou en mij.

Dit kan zowel vreugde als verdriet. Alles 

heeft zonneschijn in het verschiet. Maar 

jij? Ooit worden wij ziek, komt de dood, 

gaat alles uiteindelijk aan ons voorbij.

Ooit zo voorbij wil ik het niet. Zo dichtbij 

als ochtend en avond, als donker en licht. 

Zo duidelijk als vandaag dat ik stamelend 

niet meer weet waarom en voor wie –

Elbert Gonggrijp,

Egmond aan den Hoef,

maandag 14 januari 2019

#ELKE DAG DANKBAAR

#Elke dag dankbaar 

Omdat ik gisteren tegen je aanliep – jij bank, jij stoel,
jij tafel – allemaal hoekig ongemak – van die dagelijkse
dingen, maar toch – het deed behoorlijk zeer. Ik wilde
afscheid van de plek waarvan ik zielsveel hou.

Ik dacht aan het krachtig nee waarmee ik vloekte toen
jij mij danig voor mijn voeten liep, een nieuw doel te zoeken,
dus wilde ik iets en verzon een doel. Zelfbeheersing. Arm 

schaap, arm lichaam. 

Eerst overspoelden mij de golven, later werd ik de zee. Aan
elk wrakhout klampte ik me vast. Speciaal voor mij huilde de
hemel. Er lag geen troost in het eindeloos dobberen.

Dankbaar zou ik zijn als ik mij kon "ontspullen". Het
zou traag gaan, dat zeker, maar gestaag. Achteraf is afscheid
nemen rust gebleken, dat stond tenminste vast. Wat je
van de ene plek naar de andere plek verplaatste gaf
blijkbaar een betere kijk op herinneren.

Nare ervaringen verpakken zich blijkbaar

vaker in cadeautjes als je het probleem hebt
opgelost – met het uizicht op een lege
probleemloze kamer – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 13 januari 2019

Met dank aan Rinske Kegel - wrakhout, zee, dobberen

Met dank aan Angelique Horruitiner Jaen - Ontspullen

Met dank aan Ina Wijnborg - nare ervaringen als cadeau's

Faceboek groep #Elkedagdankbaar( Omslag )

RENNIE

Rennie Landjuwelen
Antwoord op Gemma ‘ Nemesis “

Natriumbicarbonaat voor de ziel. Wij verbazen
ons over de brandende braamstruik, de stukgeslagen

stenen tafelen. Ik herijk de zeven wonderen nu
het nog kan, zolang aan ons het zuur, de
wrevel, buiten onze schuld.

Mededogen voor de dodo, de betreurenswaardige
vogel. Ik heb de fossielen opnieuw geprepareerd
de restanten voorzichtig weggelegd. Laat ze tot
bloei zoals ik de verwelkende rozen
schuin heb afgesneden.

Vergeef de stoplichten, zij wisten niet beter.
Er zijn nu eenmaal geboden en verboden, herinner
je je eigen denkwijze niet meer? – 

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 13 januari 2019

LE TEMPS PERDU

Le temps perdu

De verfstreken nauwelijks vanuit het nat dat er
een krankzinnig oor tussen zat voor postume
woekerprijzen. Zoals destijds de zeewolf tot
aan onze lippen steeg, de kwelderbrand ons
herhaaldelijk ontheemde. We hebben zoveel
tijd aan dieven en zakkenrollers besteed.

De knickerbocker hoog opgetrokken, het

poldermodel verkwanseld. Wie hoog van de 

kansel predikt moet wel godvrezendhomofoob 

zijn. Hoe verdwaald het knikkerspel nu wij
in alles een lege zondag beleven?

Waar laten we de strijkbout nu de vitrage 

dient gesteven? De stoelen in ordentelijke

Queen Ann stijl high vintage vertalend.
Erwil alle geduld zolang je vlijtin al
je daden past. Herkende je de vergeefse 
keuzes van weleer? -

Elbert Gonggrijp,

Egmond aan den Hoef,

zondag 13 januari 2019

FIN DE SIECLE

Fin de Siècle

Mijn memoires optekenen in glas en lood

die niets om handen hadden, terugblik die 

niet de mijne was, om emaille pannen
ontsproot een pleister tegen de tijd. Het
verwrongen brood van nooit genoeg.

De dood behield zijn rozenkrans. Je werd
jonger naarnate je ouder werd, je stierf
een heldendaad of verguisd in ongeblusde
kalk een anonieme dood kunst eigen.

Kijk, hier hebben wij de nostalgie bewaard 

in een piepklein doosje de mooiste melodieën. 

Het engeltje danst haar poëzie. Je zou 

haar zowaar herinneren.

Spiritus in Sanctus. De avond van dat licht
waarbij het slecht koekjes bakken is.
Aangebrande sonnetten. Hoe wee dan
de kweeperen op de dis? –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zondag 13 januari 2019

Muziek Lisa Gerrard - Space Weaver

MYSTIEK LICHAAM

Mystiek lichaam

Het dralen bijna mystiek van oponthoud,
de lucht een dreigend grijs ontluiken, de entree

een ware kathedraal van Gregoriaanse wartaal.

Waar ik allemaal niet bang voor ben nu
de waarheid zich ontsluit. De dag trekt zich
terug in zijn mokkend verwijt. Een strijd
die zich ongelijk in regenplassen spiegelt.
Het gemoedelijke klassieke inzicht
van veilig binnen blijven.

Waarvan de dag verhandelt nu zij reeds
gestopt is voor zij kon worden begonnen?
De vernislaag twijfelt tussen scheuren
en glanzen.

Hoe een nieuwe invalshoek te traceren nu
het leven doorgaans zich craquelé en
onderhavig op weg begeeft – 

Elbert Gonggrijp,
Alkmaars Koffiehuis,
Alkmaar,
zaterdag 12 januari 2018

Muziek Sevdaliza - Libertine

ONBERISPELIJK

Onberispelijk

Toen ik hier, toen alles onveranderlijk
aan mijn voeten veranderde, elk seizoen
veranderde, zo gebruikelijk was jij toen.
Regen en wind, de eenzaam groeiende
nacht, onze stemmen in de nacht.

Nog is deze tuin van mij, heb ik haar niet
uit het oog verloren. Nu ze zo dichtbij komt,
verteerde verguiste bladeren, ergens, de
verfomfaaide hoek, nu ik weer zeggen
kan wat verdwijnen is.

Alles keert terug, ook wij. Zie het aan het
opklimmend licht, aan die eerste proberende
vogels. Het beeld dat je om aandacht vraagt, 

niet weet hoe. Niemand is zo aanwezig 

als jij hier nu. 

Nu ik je het nog zeggen moet, maar er is
geen voorjaar, geen zomer, geen herfst, geen
winter. Het is een draaiboek waarin alles
steeds maar ouder wordt, ouder van
schaduw en gras – 

Elbert Gonggrijp, 

Egmond aan den Hoef,
zaterdag 12 januari 2019 

MOCHT HET ZO ZIJN

Mocht het zo zijn

 Jij verontschuldigde je hoe je poëzie maakte 

door er louter over te schrijven. In feite kwam er
nooit iets van terecht, moest je het later herlezen
om het te kunnen vergeten. Waarnemen had je
aan het denken gezet, wat zou het.

Jij bleef schrijven tot heimwee verwelkte tot
zijn roos, wachten geduld werd, liefde een broos
lichaam om in onder te duiken, jij de dag weer
fris over kon doen. Zo zongen de vogels al
luidruchtig hun belofte.

We konden het als muziek laten klinken, zoals
die cello uit het hart van het hout geboren, maar
wat wij ook zochten wij vonden slechts wind.
Hieruit een toon te vormen, ouder dan deze
vergankelijke wereld, melancholieker
dan de geest zelf.

Zouden wij de kleinkinderen net zo oud kunnen
laten worden als die oude bomen, zij reikten tot ver
in hun stramme stammen, kromden zich even
vervaarlijk, bogen zich triomfantelijk,
waren zij niet zoveel hoger dan wij? –

Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 11 januari 2019