Boekenweek thema 2012 ” Vriendschap en andere ongemakken “
Als het verdriet op de lippen ligt – dan maar niet
– hoe lief ik ook de liefde zie – ons tweeen ooit
gegeven. Wij drijven uiteen – bitter en in een
Leven dat geen van ons voor ogen had – in wrok
omgekeken – smart die het hart bijkans doet
bezwijken – niet meer eensgezind te blijken –
Wij kijken langszij. Hoe jij mij en ik jou – ogen stuurs
turend naar een verte die maar weinig perspectieven
biedt – een verleden dat aan onze daden haakt –
In wrok – ieder woord herhalend – tot de dag van
vandaag. Maar als het verdriet op de lippen ligt – wees
gastvrij, zet de deur op een kier, zwaai hem half open.
Misschien zal ik dan binnenlopen – vergeten bovendien
waar het om spande – en lachen om wat achteraf zo
futiel is gebleken. Als…
3 maart 2012
.
Friday, March 02, 2012
Kat
Voor mijn oude kat Snoes
Zij kent haar tijd – zo vastbesloten
in haar vorm – oud en aanhankelijk
van begrip.
Steeds meer naast mij liggend
– vragen opgesloten achter ogen die
niets verkiezen – geen verlies, maar
Alsmaar trager tot de dood – nabij tot
aan de schoot – geen verweer, geen
verwachting – een hand tot de vacht –
Trage adem in de nacht – slapen een
poging die ik steeds meer gadesla – in
stilte – vertrouwd met deze vrede –
Voorbij elk kennen, voorbij elk wensen.
2 maart 2012
Zij kent haar tijd – zo vastbesloten
in haar vorm – oud en aanhankelijk
van begrip.
Steeds meer naast mij liggend
– vragen opgesloten achter ogen die
niets verkiezen – geen verlies, maar
Alsmaar trager tot de dood – nabij tot
aan de schoot – geen verweer, geen
verwachting – een hand tot de vacht –
Trage adem in de nacht – slapen een
poging die ik steeds meer gadesla – in
stilte – vertrouwd met deze vrede –
Voorbij elk kennen, voorbij elk wensen.
2 maart 2012
Flux
Lamp nummer 9
Laat het zachtmoedig zijn – licht, meewarig
licht – zich eigenwijs vormgegeven – tot het
een glimlach verspreidt – tijdloos – van
Vroeger tijden – een echoend bericht – thuis
te zijn en weer te komen – dromen van een
ware nostalgie – langs de starre wanden.
Waar te zijn en nergens anders – behaaglijk,
uiterst comfortabel – Malewitz – nieuwerwets
– object niet zonder notie – met gewicht –
Vriendelijk, gastvrij. Tot de stekker het verrekt
– het nabeeld voor ogen – lamp tot de feiten
teruggebracht – een schaduw zichzelf gebleken.
In ruste – wij tot de orde van de dag hoezeer
hij ook hier hangen mag – dag tot de nacht
– te wachten –
2 maart 2012
Laat het zachtmoedig zijn – licht, meewarig
licht – zich eigenwijs vormgegeven – tot het
een glimlach verspreidt – tijdloos – van
Vroeger tijden – een echoend bericht – thuis
te zijn en weer te komen – dromen van een
ware nostalgie – langs de starre wanden.
Waar te zijn en nergens anders – behaaglijk,
uiterst comfortabel – Malewitz – nieuwerwets
– object niet zonder notie – met gewicht –
Vriendelijk, gastvrij. Tot de stekker het verrekt
– het nabeeld voor ogen – lamp tot de feiten
teruggebracht – een schaduw zichzelf gebleken.
In ruste – wij tot de orde van de dag hoezeer
hij ook hier hangen mag – dag tot de nacht
– te wachten –
2 maart 2012
Thursday, March 01, 2012
Eerste zinnen
Vanuit de laatste sneeuw tot een wereld
door te dringen – een nieuw begin, eerste
zinnen waarin ik heel voorzichtig liefde ken –
Teer en uiterst breekbaar – binnensmonds
beleden – de pen over het maagdelijk papier
– nog niets verkend, geen woord onbezonnen
Totdat het zichzelf wel overstijgen moet
– een soort van groet – tot de dingen – de
eerste en de laatste. Kom, laat ons haasten –
Woorden vol verwachting weten, bloei die bijna
op barsten staat. Herinner je – het is nooit te laat
– de aanzet is daar. Tekst of geen tekst….
2 maart 2012
door te dringen – een nieuw begin, eerste
zinnen waarin ik heel voorzichtig liefde ken –
Teer en uiterst breekbaar – binnensmonds
beleden – de pen over het maagdelijk papier
– nog niets verkend, geen woord onbezonnen
Totdat het zichzelf wel overstijgen moet
– een soort van groet – tot de dingen – de
eerste en de laatste. Kom, laat ons haasten –
Woorden vol verwachting weten, bloei die bijna
op barsten staat. Herinner je – het is nooit te laat
– de aanzet is daar. Tekst of geen tekst….
2 maart 2012
Aanhef
De eerste zinnen
Met het lengen van de dagen – een
eerste merel die zich al duidelijk
uitspreekt – is er een voorzichtig
Aarzelen – eerste woorden om bewust
mijzelf te zijn – van de daken,
eerste lijnen op het papier – een
Beginpunt voor elk schrijven en dan
de moed erin – hier, waar ik wezen wil,
in het grensgebied van mijn schemering.
Als de dag zich aanvangt – de alarmkreet
geboden – krassen in een schelle taal
– verdwijnen eerste zinnen. Wie een
Oordeel velt, kent niet de hand van de
ware meester – blijft steken in de
zoveelste ophef – vergeet de melodie
– Zo nooit thuis te komen. Blanco op
elk gebied.
1 maart 2012
Met het lengen van de dagen – een
eerste merel die zich al duidelijk
uitspreekt – is er een voorzichtig
Aarzelen – eerste woorden om bewust
mijzelf te zijn – van de daken,
eerste lijnen op het papier – een
Beginpunt voor elk schrijven en dan
de moed erin – hier, waar ik wezen wil,
in het grensgebied van mijn schemering.
Als de dag zich aanvangt – de alarmkreet
geboden – krassen in een schelle taal
– verdwijnen eerste zinnen. Wie een
Oordeel velt, kent niet de hand van de
ware meester – blijft steken in de
zoveelste ophef – vergeet de melodie
– Zo nooit thuis te komen. Blanco op
elk gebied.
1 maart 2012
Monday, February 27, 2012
Lost and found
De geschiedenis van Pjotr de zwerfkat
Hij wil weer liggen waar hij lag – een thuis
geborgen tot vandaag werd plotseling van
hem vervreemd zodat hij zich weer heel
Ontheemd geen enkele meter toekomst zag
– alleen te zijn en voor hoelang – bang voor
het ongewis asiel – de kleine hokken in het
Kwadraat die aan een kat geen ruimte laat
– gewend aan vrijheid en gemak – nu weerloos,
angstig tot het bot – niet handelbaar zoals men
Zei – hij at als het ware uit mijn hand – een
vechtersbaas, een ferme knaap? Bij mij viel hij
bijkans in slaap. De twijfel nu – regeert in hem
Het zwerversbloed of waant hij zich voorgoed
te gast – ik kan niet dwingen wat hem past – hij
mag weer liggen waar hij lag – zolang hij wil,
Zolang het duurt….
27 februari 2012
Hij wil weer liggen waar hij lag – een thuis
geborgen tot vandaag werd plotseling van
hem vervreemd zodat hij zich weer heel
Ontheemd geen enkele meter toekomst zag
– alleen te zijn en voor hoelang – bang voor
het ongewis asiel – de kleine hokken in het
Kwadraat die aan een kat geen ruimte laat
– gewend aan vrijheid en gemak – nu weerloos,
angstig tot het bot – niet handelbaar zoals men
Zei – hij at als het ware uit mijn hand – een
vechtersbaas, een ferme knaap? Bij mij viel hij
bijkans in slaap. De twijfel nu – regeert in hem
Het zwerversbloed of waant hij zich voorgoed
te gast – ik kan niet dwingen wat hem past – hij
mag weer liggen waar hij lag – zolang hij wil,
Zolang het duurt….
27 februari 2012
Ziek
Muziek Genesis “ And then there were three “ en ziek zijn
In een grauwe wereld die maandag heet – los
van elk dagelijks ritueel – daadwerkelijk
op te staan, tijd en werk aan te gaan.
Maar wat is werk? De muziek doet de rest,
kleurt verloren uren in die ik nu niet met
pure bedenksels begin – dat is een feit.
Ik moet weer worden wie ik was – zopas kon
ik nog ware woorden laten horen, schrijven
recht toe, recht aan – waterpas en waar.
Nu trekt koorts voorbij – niet mogelijk om mij
daaraan niet te storen – passeren mensen
op weg naar wat zij presteren – tevreden?
Ik moet leven met mijn koffie en thee – staren uit
de ramen – misschien zul jij mij zien staan en de
wrevel beamen – ik wil weer vrijuit naar buiten.
Geen fruitmand, geen ansichtkaart. Naar waar de
vogels fluiten, de hazelaar zich openbaart. Het
wachten beloond, de dag weer op zijn beloop.
Nog te slapen, zo ver ik geen stap verzet.
27 februari 2012
In een grauwe wereld die maandag heet – los
van elk dagelijks ritueel – daadwerkelijk
op te staan, tijd en werk aan te gaan.
Maar wat is werk? De muziek doet de rest,
kleurt verloren uren in die ik nu niet met
pure bedenksels begin – dat is een feit.
Ik moet weer worden wie ik was – zopas kon
ik nog ware woorden laten horen, schrijven
recht toe, recht aan – waterpas en waar.
Nu trekt koorts voorbij – niet mogelijk om mij
daaraan niet te storen – passeren mensen
op weg naar wat zij presteren – tevreden?
Ik moet leven met mijn koffie en thee – staren uit
de ramen – misschien zul jij mij zien staan en de
wrevel beamen – ik wil weer vrijuit naar buiten.
Geen fruitmand, geen ansichtkaart. Naar waar de
vogels fluiten, de hazelaar zich openbaart. Het
wachten beloond, de dag weer op zijn beloop.
Nog te slapen, zo ver ik geen stap verzet.
27 februari 2012
Sunday, February 26, 2012
This is the thing
Muziek Fink, gelijknamig nummer van “ Distance and time “
Digitale recorder
Als de gordijnen zich gesloten hebben, wil ik
van geen herkomst weten – korte metten met
het dagelijks leven dat in scene lijkt gezet -
Het opstaan uit een bed dat geen overwinnaars
kent – een ochtend grauw en afgemeten, zoals zij
steeds zal zijn herkend – kwetsbaar, aan de orde
Van de dag, bij voorbaat in het harnas gevat – bang
voor wat te wachten staat – liefde moegestreden
– ik en jij, wij moeten puurheid zijn – wars van elk
Gebrek – rituelen om de rituelen – trefzeker
– nonverbaal – een taal die ons twee benaderen zal.
Wie de sleutel vindt om de dag te beginnen mag
Haar routine dagelijks overslaan – om ons de slaap
uit de ogen te wrijven – wis en waarachtig…
26 februari 2012
Digitale recorder
Als de gordijnen zich gesloten hebben, wil ik
van geen herkomst weten – korte metten met
het dagelijks leven dat in scene lijkt gezet -
Het opstaan uit een bed dat geen overwinnaars
kent – een ochtend grauw en afgemeten, zoals zij
steeds zal zijn herkend – kwetsbaar, aan de orde
Van de dag, bij voorbaat in het harnas gevat – bang
voor wat te wachten staat – liefde moegestreden
– ik en jij, wij moeten puurheid zijn – wars van elk
Gebrek – rituelen om de rituelen – trefzeker
– nonverbaal – een taal die ons twee benaderen zal.
Wie de sleutel vindt om de dag te beginnen mag
Haar routine dagelijks overslaan – om ons de slaap
uit de ogen te wrijven – wis en waarachtig…
26 februari 2012
Friday, February 24, 2012
Prelude
Erik Satie “ Early Pianoworks “ (Uitvoering Reinbert de Leeuw)
Zo willen dagen – reikend naar het licht, bloei
in de knop besloten – zang nauwelijks regels
toegedicht – adem zuiver ingehouden, noten
nog niet uitgesproken.
Stilstand wachtend op de maat – tot zij wetten
overslaat en weten wil van nieuwe grillen – een
ijle lente die aarzelend beginnen zal – overstag
voor frêle taal.
Nooit meer zwijgen – leven op haar taak gericht
– kalmte die zich zo doorbreekt – los van al die
vele vragen – waartoe zij is gericht – op het ritme
van de jaren.
Zo moet het zijn – bedachtzaam, in haar moeizaam
evenwicht – nauwelijks te verdragen – de kalmte
helaas nog niet doorbroken – in zichzelf, tot zij
nieuwe woorden geeft – het raam weer half open.
24 februari 2012
Zo willen dagen – reikend naar het licht, bloei
in de knop besloten – zang nauwelijks regels
toegedicht – adem zuiver ingehouden, noten
nog niet uitgesproken.
Stilstand wachtend op de maat – tot zij wetten
overslaat en weten wil van nieuwe grillen – een
ijle lente die aarzelend beginnen zal – overstag
voor frêle taal.
Nooit meer zwijgen – leven op haar taak gericht
– kalmte die zich zo doorbreekt – los van al die
vele vragen – waartoe zij is gericht – op het ritme
van de jaren.
Zo moet het zijn – bedachtzaam, in haar moeizaam
evenwicht – nauwelijks te verdragen – de kalmte
helaas nog niet doorbroken – in zichzelf, tot zij
nieuwe woorden geeft – het raam weer half open.
24 februari 2012
Without nature
Griep en de lente
Tot er iets gebeurt, zich niet meer aan het
oog onttrekt – voorbij de blinde vlek van het
alsmaar doelloos staren – een heggemus
Die zich laat openbaren – trots en fier op zijn
zelf verkozen plek – onder het raam – waar
mijzelf geheten nu ik hem niet heb gemist?
Ziek te zijn, maar niet ontdaan van wat zich
openbaarde – de natuur die reeds ontspringt
aan Koning Winter – een nieuwe lente, een
Nieuw geluid. Ik kijk wat door de ruit en weet
het zeker – ook ik word langzaam beter – een
besluit naar het zich laat zien – de tijd zeker
Rijp – voor alsnog.
24 februari 2012
Tot er iets gebeurt, zich niet meer aan het
oog onttrekt – voorbij de blinde vlek van het
alsmaar doelloos staren – een heggemus
Die zich laat openbaren – trots en fier op zijn
zelf verkozen plek – onder het raam – waar
mijzelf geheten nu ik hem niet heb gemist?
Ziek te zijn, maar niet ontdaan van wat zich
openbaarde – de natuur die reeds ontspringt
aan Koning Winter – een nieuwe lente, een
Nieuw geluid. Ik kijk wat door de ruit en weet
het zeker – ook ik word langzaam beter – een
besluit naar het zich laat zien – de tijd zeker
Rijp – voor alsnog.
24 februari 2012
Thursday, February 23, 2012
One for the road
Geinspireerd door muziek van Fink en opgedragen aan Ingrid Smaling
Voorbij mijn zekerheden – ligt het daar
– een nog te volbrengen lente – een pril
begin van horen zeggen, onverbiddelijk
En waar. Hoe uit te leggen dat alles wat nog
komen moet zich straks volledig noemen
laat – ontroert – een vreugdedans, een
Belofte die zich kenbaar maakt – bloesem
net niet door het licht beroerd – dingen die
van daden zingen – en alles doet de rest –
Erkent zichzelf – wennen aan een wakkere
morgen – een zachte kus van jou naar mij –
voorzichtig om elkaar terloops te ontmoeten –
Groei los van de afstand van ons twee
– gelukkig – opdat het spreekt.
23 februari 2012
Voorbij mijn zekerheden – ligt het daar
– een nog te volbrengen lente – een pril
begin van horen zeggen, onverbiddelijk
En waar. Hoe uit te leggen dat alles wat nog
komen moet zich straks volledig noemen
laat – ontroert – een vreugdedans, een
Belofte die zich kenbaar maakt – bloesem
net niet door het licht beroerd – dingen die
van daden zingen – en alles doet de rest –
Erkent zichzelf – wennen aan een wakkere
morgen – een zachte kus van jou naar mij –
voorzichtig om elkaar terloops te ontmoeten –
Groei los van de afstand van ons twee
– gelukkig – opdat het spreekt.
23 februari 2012
Wednesday, February 22, 2012
Huiswerk
Opdracht Schrijvenswaard
Dit schrijven heeft niet veel om het lijf.
Het wil maar niet van dichten weten.
Hoelang ook voor het vel gezeten.
Geen woord – al vloekte ik mij stijf.
Nog voor ik mij tot wanhoop drijf.
Niets laat zich aan de Groten meten.
Zeer zeker als zij Komrij heten.
Die schrijft er zo een stuk of vijf.
Ik dicht, maar zonder na te denken.
Niets te schrappen, taal ruim baan.
Wil mijn pen in vrijheid drenken.
Zodat het op zichzelf zal staan.
Vreugdevol een vers te schenken.
En dan – Goddank! Het is gedaan!
20 februari 2012
Dit schrijven heeft niet veel om het lijf.
Het wil maar niet van dichten weten.
Hoelang ook voor het vel gezeten.
Geen woord – al vloekte ik mij stijf.
Nog voor ik mij tot wanhoop drijf.
Niets laat zich aan de Groten meten.
Zeer zeker als zij Komrij heten.
Die schrijft er zo een stuk of vijf.
Ik dicht, maar zonder na te denken.
Niets te schrappen, taal ruim baan.
Wil mijn pen in vrijheid drenken.
Zodat het op zichzelf zal staan.
Vreugdevol een vers te schenken.
En dan – Goddank! Het is gedaan!
20 februari 2012
Sunday, February 19, 2012
Dit landschap
Ik vind je in dit landschap terug – languit
op mijn rug om van de verte maar te
zwijgen – er geen genoeg van krijgen –
De gekromde bomen, de speelse weiden
– en dat allemaal voor mij. Nergens op te
wachten – het blijft zichzelf eigen.
De wind een woord, de zon een zegen – alles
zoals het zich bedoeld – alles tot het zich niet
laat kijken – in de armen van de nacht,
In de vraagtekens van het duister – niets nog te
beschrijven. Maar voorlopig even zo – door
stilstand betoverd – geen woord te over…
19 februari 2012.
op mijn rug om van de verte maar te
zwijgen – er geen genoeg van krijgen –
De gekromde bomen, de speelse weiden
– en dat allemaal voor mij. Nergens op te
wachten – het blijft zichzelf eigen.
De wind een woord, de zon een zegen – alles
zoals het zich bedoeld – alles tot het zich niet
laat kijken – in de armen van de nacht,
In de vraagtekens van het duister – niets nog te
beschrijven. Maar voorlopig even zo – door
stilstand betoverd – geen woord te over…
19 februari 2012.
Achteraf
Na bezoek van een broer met zijn vriendin
Het bankstel weer op zijn plaats, het licht
gedempt – bezoekers bijkans afgedropen
omdat de tijd dit noopt.
Zij moesten gaan. Ik rangschik vuile borden
en bestek, weet hun opnieuw weggezet
– tot nader orde.
Het leven in een nieuw stramien – daden
zoals zij ooit begonnen – stilte vaste vorm
innemend – identiek zoals voorheen.
Toch – de echo dreunt na, de tafel telt de
sporen – kringen die bij koffie horen,
kruimels die gebleven zijn - een morsig
relikwie.
Niets wat mij hier nog toebehoort, niets dat
er van mijn wezen spreekt. Als ik thuis kom,
laat er dan een welkom zijn –
Niets veranderd – en van mij.
19 februari 2012
Het bankstel weer op zijn plaats, het licht
gedempt – bezoekers bijkans afgedropen
omdat de tijd dit noopt.
Zij moesten gaan. Ik rangschik vuile borden
en bestek, weet hun opnieuw weggezet
– tot nader orde.
Het leven in een nieuw stramien – daden
zoals zij ooit begonnen – stilte vaste vorm
innemend – identiek zoals voorheen.
Toch – de echo dreunt na, de tafel telt de
sporen – kringen die bij koffie horen,
kruimels die gebleven zijn - een morsig
relikwie.
Niets wat mij hier nog toebehoort, niets dat
er van mijn wezen spreekt. Als ik thuis kom,
laat er dan een welkom zijn –
Niets veranderd – en van mij.
19 februari 2012
Saturday, February 18, 2012
Die Seele
Naar de " Brieven aan een jonge dichter " van Rainer Maria Rilke
Als dit dan verdriet is – echo’s rennend
door de hal, geuren van verdwenen
gasten, een open boek dat men ooit las.
Dit zijn de herinneringen – de tijd die
rijpt, de toekomst die diep in ons ligt, de
hand die leidt tot kalmte.
Alleen te zijn, hoogst onzeker, als men
al niet in twijfel is – leven wat zich erg doet
vrezen, zelfs als het ons tegenzit.
Dan die richting mee te geven, juist als het
ons tegenzit – open voor veranderingen – in
vrede – liefde los van elk verstand.
Zo zal het zijn – de branding haar het lot
uitdagen en je door de golven dragen
– water leidend tot de zee – in stilte
– anders niet.
18 februari 2012
Als dit dan verdriet is – echo’s rennend
door de hal, geuren van verdwenen
gasten, een open boek dat men ooit las.
Dit zijn de herinneringen – de tijd die
rijpt, de toekomst die diep in ons ligt, de
hand die leidt tot kalmte.
Alleen te zijn, hoogst onzeker, als men
al niet in twijfel is – leven wat zich erg doet
vrezen, zelfs als het ons tegenzit.
Dan die richting mee te geven, juist als het
ons tegenzit – open voor veranderingen – in
vrede – liefde los van elk verstand.
Zo zal het zijn – de branding haar het lot
uitdagen en je door de golven dragen
– water leidend tot de zee – in stilte
– anders niet.
18 februari 2012
Devil's own
(Uitgewerkte improvisatie digitale recorder)
Naar gelijknamig nummer David Sylvian
Ergens moeten wij van water zijn gemaakt, de
fluistering begonnen – het getik van een klok
hebben ontkend die ons aan scherven sloeg.
De nacht oud en koud. Wij wilden haar
verlaten. Verder gaan en stromen naar
later – bladeren wiegend tot de zee.
Ziel aan ziel gelijk – tot de bodem te komen
– gevonden te worden – onleesbaar te zijn
als de letter die zich neerschreef:
hier waar wij waren en uiteindelijk ademen
zullen – gerustgesteld als de grote vogel
wiekend in de wind.
Geen liefde nog – er zijn de daden niet. Een
aarzeling ten teken dat wij kwetsbaar zijn
en voorlopig nog onaf.
18 februari 2012
Naar gelijknamig nummer David Sylvian
Ergens moeten wij van water zijn gemaakt, de
fluistering begonnen – het getik van een klok
hebben ontkend die ons aan scherven sloeg.
De nacht oud en koud. Wij wilden haar
verlaten. Verder gaan en stromen naar
later – bladeren wiegend tot de zee.
Ziel aan ziel gelijk – tot de bodem te komen
– gevonden te worden – onleesbaar te zijn
als de letter die zich neerschreef:
hier waar wij waren en uiteindelijk ademen
zullen – gerustgesteld als de grote vogel
wiekend in de wind.
Geen liefde nog – er zijn de daden niet. Een
aarzeling ten teken dat wij kwetsbaar zijn
en voorlopig nog onaf.
18 februari 2012
Lamentation
Lamenta – The Tallis Scholars
Tegen een morgen aan – de wereld nog geen
idee, geen daadwerkelijk begin – om toe
te slaan, voorzichtig.
Wij beredeneren ons de toekomst – weten
ons geen raad – onzeker, nog niet
doorgrond.
Het ergste vrezen – angst die binnensmonds
zachtjes drieste daden mompelt, het verstand
verstomd – tot hoe ver en waarom.
Zo achter blijvend – taal noch teken – makke
schapen, kale grond – akkers voortaan
doodgezwegen.
Vogels vluchtend in het rond – wij verlamd – niet
bij machte – lachen dat ons is vergaan – geen
welluidend ideaal – lieflijk de klanken.
Bitter onze stille taal – niets te bedenken dan de
wanklank van ons sterven – als wij gaan dan
wij allemaal…
18 februari 2012
Tegen een morgen aan – de wereld nog geen
idee, geen daadwerkelijk begin – om toe
te slaan, voorzichtig.
Wij beredeneren ons de toekomst – weten
ons geen raad – onzeker, nog niet
doorgrond.
Het ergste vrezen – angst die binnensmonds
zachtjes drieste daden mompelt, het verstand
verstomd – tot hoe ver en waarom.
Zo achter blijvend – taal noch teken – makke
schapen, kale grond – akkers voortaan
doodgezwegen.
Vogels vluchtend in het rond – wij verlamd – niet
bij machte – lachen dat ons is vergaan – geen
welluidend ideaal – lieflijk de klanken.
Bitter onze stille taal – niets te bedenken dan de
wanklank van ons sterven – als wij gaan dan
wij allemaal…
18 februari 2012
Friday, February 17, 2012
Tussen elke stilte
Muziek Genesis ,“ The lamb lies down on Broadway “, 6.00 uur
– totdat wij weer van onszelf zijn, zuiver en
van alle smet ontdaan – zodra de tijd weer stil
zal staan – moet er geleefd, geademd naar
Zijn evenbeeld – bloed, zweet en tranen – in
een opperst geloof – dat wat wij ooit zeggen
zullen ook echt waar is – niet nagepraat of
ja en amen – klakkeloos beaamd – maar zoals
het zich aandient – naakt, bijna weerloos – tussen
elke stilte in. De wereld tot een nieuw begin van
die eenvoud, die samenhang – klaar te zijn voor
een onuitputtelijke vreugde – hier, waar ik ben
en altijd zijn zal – met heel mijn wezen –
luisterend met het wakker oor – tot het signaal
van het einde klinkt – om de stilte te verkrijgen
– hier, waar wij ooit verbleven – nu, voorbij elk feit.
18 februari 2012
– totdat wij weer van onszelf zijn, zuiver en
van alle smet ontdaan – zodra de tijd weer stil
zal staan – moet er geleefd, geademd naar
Zijn evenbeeld – bloed, zweet en tranen – in
een opperst geloof – dat wat wij ooit zeggen
zullen ook echt waar is – niet nagepraat of
ja en amen – klakkeloos beaamd – maar zoals
het zich aandient – naakt, bijna weerloos – tussen
elke stilte in. De wereld tot een nieuw begin van
die eenvoud, die samenhang – klaar te zijn voor
een onuitputtelijke vreugde – hier, waar ik ben
en altijd zijn zal – met heel mijn wezen –
luisterend met het wakker oor – tot het signaal
van het einde klinkt – om de stilte te verkrijgen
– hier, waar wij ooit verbleven – nu, voorbij elk feit.
18 februari 2012
Kleinood
Observatie verliefd stelletje Cooltheater
In het vinden van het lichaam – in de verstrengeling
van elkaar – bewegen armen zich tot vrede, reiken
handen tot gebaar – zorgen nu uiteengeweken – een
Innig paar dat braille spreekt – heuse woorden overbodig
– klare noten simultaan. Ogen volgen elke notie, kijken
nergens anders naar – zo dichtbij en zo standvastig
Dat geen tijd voorbij kan gaan – lippen geven lieve kussen,
willen van wijken weten – liefde die zich openbaart – als
een kleinood weg te geven – waardevol tot aan het eind.
17 februari 2012
In het vinden van het lichaam – in de verstrengeling
van elkaar – bewegen armen zich tot vrede, reiken
handen tot gebaar – zorgen nu uiteengeweken – een
Innig paar dat braille spreekt – heuse woorden overbodig
– klare noten simultaan. Ogen volgen elke notie, kijken
nergens anders naar – zo dichtbij en zo standvastig
Dat geen tijd voorbij kan gaan – lippen geven lieve kussen,
willen van wijken weten – liefde die zich openbaart – als
een kleinood weg te geven – waardevol tot aan het eind.
17 februari 2012
Thursday, February 16, 2012
Onder invloed
Naar gedicht Mascha Kaleko(1907-1975)
“ Mein schonstes Gedicht “
Nee, woorden zijn het niet – rotte appels
in de mand, bloesem die nog geboren
moet worden – sterfte tegemoet.
Stilte, onaangeroerd – poezie tussen de
de bedrijven door– schrijven moet je,
schrijven moet – zover de hand reikt.
Dan is het daar – in een ogenschijnlijke
vanzelfsprekendheid – vastgelegd te worden
In de tijd – tot een roos ontloken, ongebroken.
Dieper dan het zich ooit laat denken.
17 februari 2012
“ Mein schonstes Gedicht “
Nee, woorden zijn het niet – rotte appels
in de mand, bloesem die nog geboren
moet worden – sterfte tegemoet.
Stilte, onaangeroerd – poezie tussen de
de bedrijven door– schrijven moet je,
schrijven moet – zover de hand reikt.
Dan is het daar – in een ogenschijnlijke
vanzelfsprekendheid – vastgelegd te worden
In de tijd – tot een roos ontloken, ongebroken.
Dieper dan het zich ooit laat denken.
17 februari 2012
Winternacht
– alsof de tijd is neergestreken – bijna
vanzelfsprekend. Liefste, wat valt er nog
te leren? De wereld wordt zacht en de
nacht verliest haar streken.
Als het moet – de voetstap in een
maagdelijke morgen – de een na de
andere. Geen terugkeer mogelijk.
Wij slapen door. Wat zich gedroomd weet,
staat nog te gebeuren, blijft vederlicht en
zwaar van belofte.
De ochtend een Oh en Ah….
16 februari 2012
vanzelfsprekend. Liefste, wat valt er nog
te leren? De wereld wordt zacht en de
nacht verliest haar streken.
Als het moet – de voetstap in een
maagdelijke morgen – de een na de
andere. Geen terugkeer mogelijk.
Wij slapen door. Wat zich gedroomd weet,
staat nog te gebeuren, blijft vederlicht en
zwaar van belofte.
De ochtend een Oh en Ah….
16 februari 2012
Wednesday, February 15, 2012
Abstkolk en De Putten
KNNV excursie in de polders en plassen bij de Hondsbossche Zeewering
Dit ruigteleven – roestend gras en niets
te bieden – nukkig in haar tijdverblijf
– gebukt gaand onder het grauwend grijs
Der onbestemde winterluchten – vogels
steevast klaar te vluchten – heuse argwaan
in het vizier – om van hier naar daar te strijken.
Elders en hoogst onzeker. Het soelaas kent
weinig meelij. Koude scherpt elk oordeel aan
om het zoeken te doen haasten tot een
Laatste avondmaal – prooi, predator, leven,
dood. Wie het moorden doet vermoeden
– zwermt in dichte wijde kringen.
Schraal dit arme winterland – paniek zover het
oog kan kijken. Vaker zien zij zelden iets. Wat zich
verroert heet hier de verte en vergeet elk ogenblik.
15 februari 2012
Dit ruigteleven – roestend gras en niets
te bieden – nukkig in haar tijdverblijf
– gebukt gaand onder het grauwend grijs
Der onbestemde winterluchten – vogels
steevast klaar te vluchten – heuse argwaan
in het vizier – om van hier naar daar te strijken.
Elders en hoogst onzeker. Het soelaas kent
weinig meelij. Koude scherpt elk oordeel aan
om het zoeken te doen haasten tot een
Laatste avondmaal – prooi, predator, leven,
dood. Wie het moorden doet vermoeden
– zwermt in dichte wijde kringen.
Schraal dit arme winterland – paniek zover het
oog kan kijken. Vaker zien zij zelden iets. Wat zich
verroert heet hier de verte en vergeet elk ogenblik.
15 februari 2012
Tuesday, February 14, 2012
Happy Valentine
Niets zo onverbiddelijk als de stilte
tussen het kijken in – wij tweeen die
het begrip niet meer lonend vinden
– te leven naar de zin van onze adem
– kussens weer opgeschud voor de
herhaalbare liefde – naakt en onbemind.
Elk standpunt beziet andere doelen
– gevoelens waardig die van zichzelf
aanhankelijk zijn – nooit zich te verlaten
In volstrekte eenzaamheid – dit is de
kunst. Er is geen haast – het is de tijd.
Maar zeg het dan – het kan nog even.
14 februari 2012
tussen het kijken in – wij tweeen die
het begrip niet meer lonend vinden
– te leven naar de zin van onze adem
– kussens weer opgeschud voor de
herhaalbare liefde – naakt en onbemind.
Elk standpunt beziet andere doelen
– gevoelens waardig die van zichzelf
aanhankelijk zijn – nooit zich te verlaten
In volstrekte eenzaamheid – dit is de
kunst. Er is geen haast – het is de tijd.
Maar zeg het dan – het kan nog even.
14 februari 2012
Monday, February 13, 2012
Kleinschalig gedicht
Uitgewerkte aantekeningen digitale recorder
Dat ik je bewonder in de subtielste tijd
zonder dat ik jou overschrijd. Keurig,
binnen scherp gestelde grenzen.
Dit is een mens. Ik beeld je uit. Leven
van vlees en bloed, tot op de huid
– vreugde en verdriet indachtig.
Meer is er niet en zal er ook niet zijn.
Pijn gedempt door troosten, leed
verzacht door liefde.
Ach, laat alles in het teken staan van
wat ik reeds over je heb geschreven,
niet groots, slechts gedachte.
Kleinschalig, tot ik je vind in de
gelukzaligheid van mijn armen.
13 februari 2012
Dat ik je bewonder in de subtielste tijd
zonder dat ik jou overschrijd. Keurig,
binnen scherp gestelde grenzen.
Dit is een mens. Ik beeld je uit. Leven
van vlees en bloed, tot op de huid
– vreugde en verdriet indachtig.
Meer is er niet en zal er ook niet zijn.
Pijn gedempt door troosten, leed
verzacht door liefde.
Ach, laat alles in het teken staan van
wat ik reeds over je heb geschreven,
niet groots, slechts gedachte.
Kleinschalig, tot ik je vind in de
gelukzaligheid van mijn armen.
13 februari 2012
Dagelijks
Digitale recorder. Muziek David Sylvian
De vogels, de hagen. Alsof de winter
nog op een kier. Woorden zacht van
taal. Ingehouden vreugde.
Hoe sta ik alleen. Tijd stelt vele vragen.
Bezig te zijn in het dagelijkse, weer of
geen weer. Benard de poging tot het
doorbreken van mijn stilte.
Mijn wil dan toch maar opgepakt. Ik leg
het af bij wat ik deed. Een offerande aan
de toekomst die ik vergat – dat alles zal:
Groei, bloei, een nieuw onderkomen. Het
domein van de gebroken takken. De belofte
aan het ontspruitend blad.
Zo wacht mij het huis, de kat die bij mij lag.
Stil en onverschrokken. Zolang ik niets te
zeggen heb is alles glashelder.
13 februari 2012
De vogels, de hagen. Alsof de winter
nog op een kier. Woorden zacht van
taal. Ingehouden vreugde.
Hoe sta ik alleen. Tijd stelt vele vragen.
Bezig te zijn in het dagelijkse, weer of
geen weer. Benard de poging tot het
doorbreken van mijn stilte.
Mijn wil dan toch maar opgepakt. Ik leg
het af bij wat ik deed. Een offerande aan
de toekomst die ik vergat – dat alles zal:
Groei, bloei, een nieuw onderkomen. Het
domein van de gebroken takken. De belofte
aan het ontspruitend blad.
Zo wacht mij het huis, de kat die bij mij lag.
Stil en onverschrokken. Zolang ik niets te
zeggen heb is alles glashelder.
13 februari 2012
Dooi
Wie zal ik zeggen dat ik ben? De
perkamenten tijd schrijft zijn
overuren. Sneeuw beleeft een
Laatste requiem, moddergrijs en
reeds passe. Dit is de dag: zij heeft
nog weinig om het lijf. Ieder zo zijn
Eigen weg – fietsers, auto’s, voorzichtige
passanten – en niet verder te gaan dan
waar zelfs mijn kijken zwijgt – tot in de
Schemer van het denken. Zo stil, zo
vanzelfsprekend….
13 februari 2012
perkamenten tijd schrijft zijn
overuren. Sneeuw beleeft een
Laatste requiem, moddergrijs en
reeds passe. Dit is de dag: zij heeft
nog weinig om het lijf. Ieder zo zijn
Eigen weg – fietsers, auto’s, voorzichtige
passanten – en niet verder te gaan dan
waar zelfs mijn kijken zwijgt – tot in de
Schemer van het denken. Zo stil, zo
vanzelfsprekend….
13 februari 2012
Sunday, February 12, 2012
Heb ik je lief?
Een probeersel
Er is geen haast en jij hebt het zeker
niet – traag als een rivier wil jouw
wezen toegang zijn voor wat jij mij
zou willen zeggen – waar jij was, waar
ik was tot deze tedere nacht – nee, wij
hebben elkaar voorzichtig uitgekleed, met
de ogen toegedekt – vanzelfsprekend als
jij daar en ik hier. Uit te tekenen de
lichamelijkheid van ons 2 – lijf aan lijf
ons toegemeten – om te vinden – niets
te bedoelen dan wat de hand zich afvraagt
– liefde levend blindelings.
12 februari 2012
Er is geen haast en jij hebt het zeker
niet – traag als een rivier wil jouw
wezen toegang zijn voor wat jij mij
zou willen zeggen – waar jij was, waar
ik was tot deze tedere nacht – nee, wij
hebben elkaar voorzichtig uitgekleed, met
de ogen toegedekt – vanzelfsprekend als
jij daar en ik hier. Uit te tekenen de
lichamelijkheid van ons 2 – lijf aan lijf
ons toegemeten – om te vinden – niets
te bedoelen dan wat de hand zich afvraagt
– liefde levend blindelings.
12 februari 2012
Friday, February 03, 2012
Kou
Winter en een kapotte kachel…
De nacht als dan het huis de geest
geeft – de liefde kil, het lichaam
stram – niemand komt nog binnen.
Het minnen vergeefs. Het herinnert,
het is geweest – tijd van welkom en
genode gasten – warmte om over te
Praten – zichzelf verlaten. Huiver: de
huid is weerloos, de pijn snijdt zich
diep in mijn ziel – winter eigen. Hoe
Weer uit de kou te raken – beschut?
Dat een dag herrijst en het huis zijn
glimlach kent – naar de zon.
Maar nu nog niet…
3 februari 2012
De nacht als dan het huis de geest
geeft – de liefde kil, het lichaam
stram – niemand komt nog binnen.
Het minnen vergeefs. Het herinnert,
het is geweest – tijd van welkom en
genode gasten – warmte om over te
Praten – zichzelf verlaten. Huiver: de
huid is weerloos, de pijn snijdt zich
diep in mijn ziel – winter eigen. Hoe
Weer uit de kou te raken – beschut?
Dat een dag herrijst en het huis zijn
glimlach kent – naar de zon.
Maar nu nog niet…
3 februari 2012
Witte sneeuw
De eerste heftige sneeuwbuien
Als het kwam gelegen – maar zo
was het niet. Het kwam met
bakken uit de hemel. Vederlicht
En helderwit. Sereen om van te
houden – regels zonder woorden
– strofen verborgen om nooit
Meer worden toegelicht – van
zichzelf een gedicht dat ontzag en
verbazing schetst – een nieuwe
Wereld – een ets uit vroeger tijden
zachtjes neergelegd – landschap
maagdelijk van stilte – tot de
Voetstap intree doet – niets meer
eeuwig. Het is wachten totdat zij
smelten gaat – helaas…
3 februari 2012
Als het kwam gelegen – maar zo
was het niet. Het kwam met
bakken uit de hemel. Vederlicht
En helderwit. Sereen om van te
houden – regels zonder woorden
– strofen verborgen om nooit
Meer worden toegelicht – van
zichzelf een gedicht dat ontzag en
verbazing schetst – een nieuwe
Wereld – een ets uit vroeger tijden
zachtjes neergelegd – landschap
maagdelijk van stilte – tot de
Voetstap intree doet – niets meer
eeuwig. Het is wachten totdat zij
smelten gaat – helaas…
3 februari 2012
Wednesday, February 01, 2012
Brieven aan Rainer Maria Rilke
N.a.v. de “ Brieven aan een jonge dichter ”
Vanuit die vraag te willen leven dat het
kan – een lust in liefde aaneengesmeed
– serieus te zijn en op zich – hand en
Lichaam eigen. Zwijgen vermenigvuldigd
met een vanzelfsprekend neigen naar
elkaar – in een onlosmakelijk evenwicht –
Bewustzijn van een dieper wezen dan dat
zich op het eerste gezicht laat lezen – tegen
het licht – een bron van mededogen – heel
Dichtbij nooit te verlaten – onwrikbaar
sensueel de intieme daden voor wie voor
de passie zwicht – roeping zoekend naar
Woorden – zij zijn er niet – te denken – in
eenzaamheid geboren – in onszelf verloren
– vreugde en verdriet – zolang de voorraad
Strekt. Voorzichtig een eerste kus, een lief
gebaar – oprecht – dit is het dus – leven
ten teken dat wij bestaan – in ieder uur…
31 januari 2012
Vanuit die vraag te willen leven dat het
kan – een lust in liefde aaneengesmeed
– serieus te zijn en op zich – hand en
Lichaam eigen. Zwijgen vermenigvuldigd
met een vanzelfsprekend neigen naar
elkaar – in een onlosmakelijk evenwicht –
Bewustzijn van een dieper wezen dan dat
zich op het eerste gezicht laat lezen – tegen
het licht – een bron van mededogen – heel
Dichtbij nooit te verlaten – onwrikbaar
sensueel de intieme daden voor wie voor
de passie zwicht – roeping zoekend naar
Woorden – zij zijn er niet – te denken – in
eenzaamheid geboren – in onszelf verloren
– vreugde en verdriet – zolang de voorraad
Strekt. Voorzichtig een eerste kus, een lief
gebaar – oprecht – dit is het dus – leven
ten teken dat wij bestaan – in ieder uur…
31 januari 2012
Tuesday, January 31, 2012
Nooit niet
Autobiografisch gedicht over de liefde
Jij zou mij nooit…maar je ging – voor
altijd lief… maar jij vergat omdat ik
niet meer zo toegankelijk was als
Weleer – toen ik nog wederzijds… en
lachte bovendien – hoe onvoorzien
de gedachte die grijs en grauw over
Mijn daden hing – apathisch, het lijf
lam en niet meer toegenegen. Lust
verleerd – in mijzelf gekeerd en niet
Voor even – dan toch maar afscheid
nemen, ook al doet dit zeer – het kijken
overbodig – een bloem de kelk gesloten
– een gans op de vlucht – mijn huid los
van elk strelen – een tijd die jij besloot af
te ronden – voorbij jouw belofte, het fier
Besluit – nooit meer samen – eenzaam,
exit, het verlaten – niet meer om te zien
– koud – tot een nader uur.
31 januari 2012
Jij zou mij nooit…maar je ging – voor
altijd lief… maar jij vergat omdat ik
niet meer zo toegankelijk was als
Weleer – toen ik nog wederzijds… en
lachte bovendien – hoe onvoorzien
de gedachte die grijs en grauw over
Mijn daden hing – apathisch, het lijf
lam en niet meer toegenegen. Lust
verleerd – in mijzelf gekeerd en niet
Voor even – dan toch maar afscheid
nemen, ook al doet dit zeer – het kijken
overbodig – een bloem de kelk gesloten
– een gans op de vlucht – mijn huid los
van elk strelen – een tijd die jij besloot af
te ronden – voorbij jouw belofte, het fier
Besluit – nooit meer samen – eenzaam,
exit, het verlaten – niet meer om te zien
– koud – tot een nader uur.
31 januari 2012
Monday, January 30, 2012
Wintertafereel
De eerste echte sneeuw
Somber het stilste wit – ijle sneeuw die
gestaag vaste aarde vindt – een eerste
stap in een plotseling verglijden voorbij
Het wankel evenwicht. Stand te houden
– de koude kil, de handen stijf, een lichaam
niet warm te krijgen – een aarzelend begin
Van winter – een gedroomd stilleven dat
zich op het netvlies brandt – onbestemd
– dat het blijft – ongeacht de dooi, het
Onberispelijke einde…
30 januari 2012
Somber het stilste wit – ijle sneeuw die
gestaag vaste aarde vindt – een eerste
stap in een plotseling verglijden voorbij
Het wankel evenwicht. Stand te houden
– de koude kil, de handen stijf, een lichaam
niet warm te krijgen – een aarzelend begin
Van winter – een gedroomd stilleven dat
zich op het netvlies brandt – onbestemd
– dat het blijft – ongeacht de dooi, het
Onberispelijke einde…
30 januari 2012
Gedicht voor een stadsdichter
Voor I.
In het helder tegenlicht waar
afgemeten woorden zichzelf
geborgen weten in een knap
Bevonden spraak – een bekwaam
redigeren – voorzichtig articulerend
om tijd te versnellen, te vertragen
Tot iets, een mens – in taal en beeld
uitgespaard – een levend monument
of alledaagse prehistorie van uur
Tot uur, moment tot moment – zichzelf
uitend in het uiterste – een lijn, een plek,
een plat vlak – klanken aaneengeregen –
Zo tegen dit licht in een sprakeloos
evenwicht – zodanig –
Gedichtendag 2012, 26 januari 2012
In het helder tegenlicht waar
afgemeten woorden zichzelf
geborgen weten in een knap
Bevonden spraak – een bekwaam
redigeren – voorzichtig articulerend
om tijd te versnellen, te vertragen
Tot iets, een mens – in taal en beeld
uitgespaard – een levend monument
of alledaagse prehistorie van uur
Tot uur, moment tot moment – zichzelf
uitend in het uiterste – een lijn, een plek,
een plat vlak – klanken aaneengeregen –
Zo tegen dit licht in een sprakeloos
evenwicht – zodanig –
Gedichtendag 2012, 26 januari 2012
Mogelijkheden te over
Voor A.
Zoals de voet naar de grond reikt – op
het koude laminaat tot houding….
Ik beloof je niets – stilte heeft hier iets
van verschoning – peilloos verlangen
naar een slapende waarheid.
Gedachten verzacht door omstandigheden.
Een voorzichtige poging om te ontwaken
– bij het vallen van een ochtend.
Ik heb je lief, maar met dat absurde – te
staren vanuit mijn ooghoeken naar de verte
– naar meer.
De eerste stappen nog onlogisch – twijfelen
over de juiste plek van het onbekende – te
weten van het eerste brood, het gekookte ei –
Gepelde mandarijnen in hun sap bewaard – te
schillen voor beiden. Niets is af, ook nu niet – de
ochtend moet nog de slaap uit de ogen –
De koffie eigen baas – op volle sterkte. Als ik je
beminnen kan dan vandaag – voorzichtig. Daar
dan tevreden mee zijn, zolang de voorraad strekt.
Treur niet, er staat een dag te beginnen – vogels
in de ban van hun heilig moeten. Ik heb je lief
en streel de rillingen van je huid. Mijn hand
Uitgestrekt naar het jouwe. Ik in alle opzichten
anders – wat jij wilt heeft zachte vingers, een
kusgrage mond, een trefzeker minnen. Laat
Het zwijgen en ons neigen naar het nieuwe – het
bed uit, zonder dralen – thee, koffie, het ontbijt,
zover de voorraad strekt:
Mogelijkheden te over.
29 januari 2012
Zoals de voet naar de grond reikt – op
het koude laminaat tot houding….
Ik beloof je niets – stilte heeft hier iets
van verschoning – peilloos verlangen
naar een slapende waarheid.
Gedachten verzacht door omstandigheden.
Een voorzichtige poging om te ontwaken
– bij het vallen van een ochtend.
Ik heb je lief, maar met dat absurde – te
staren vanuit mijn ooghoeken naar de verte
– naar meer.
De eerste stappen nog onlogisch – twijfelen
over de juiste plek van het onbekende – te
weten van het eerste brood, het gekookte ei –
Gepelde mandarijnen in hun sap bewaard – te
schillen voor beiden. Niets is af, ook nu niet – de
ochtend moet nog de slaap uit de ogen –
De koffie eigen baas – op volle sterkte. Als ik je
beminnen kan dan vandaag – voorzichtig. Daar
dan tevreden mee zijn, zolang de voorraad strekt.
Treur niet, er staat een dag te beginnen – vogels
in de ban van hun heilig moeten. Ik heb je lief
en streel de rillingen van je huid. Mijn hand
Uitgestrekt naar het jouwe. Ik in alle opzichten
anders – wat jij wilt heeft zachte vingers, een
kusgrage mond, een trefzeker minnen. Laat
Het zwijgen en ons neigen naar het nieuwe – het
bed uit, zonder dralen – thee, koffie, het ontbijt,
zover de voorraad strekt:
Mogelijkheden te over.
29 januari 2012
Ode aan A.
De hand de beweging laten maken
“ Ik houd het kort “– daar waar jouw taal
de dag aan gort wil slaan – blijf ik in holle
frasen steken – een ridder te paard,
Jij een heus waterwezen dat de tijd naar
het leven staat – van 8 tot 5 – week in,
week uit met steeds dat oorspronkelijke
Geluid van neuriend dichten – schijnbaar een
slag in de rondte – waar ik slechts schaarse
klinkers koop – mooie weliswaar maar zo
Anders – dat ik het niet verander – jij staat
op scherpte – doopt de pen in milde spot
en put uit pure erotiek – tongue in cheek –
Waar ik jongensachtig ben en droom van
ware luchtkastelen – het liefdesideaal – jij
haalt het naar beneden of houdt het tegen
Het licht – wat ik nog te schrijven heb in het
juiste perspectief – sneller dan het geluid, rakend
aan de huid van mijn gedachten.
Maar zo zal het zijn: jij en ik klankbord van het
dichten – tegen wil en dank, tegen elke stroming
in – voorbij het eerste denken…
22 januari 2012
.
“ Ik houd het kort “– daar waar jouw taal
de dag aan gort wil slaan – blijf ik in holle
frasen steken – een ridder te paard,
Jij een heus waterwezen dat de tijd naar
het leven staat – van 8 tot 5 – week in,
week uit met steeds dat oorspronkelijke
Geluid van neuriend dichten – schijnbaar een
slag in de rondte – waar ik slechts schaarse
klinkers koop – mooie weliswaar maar zo
Anders – dat ik het niet verander – jij staat
op scherpte – doopt de pen in milde spot
en put uit pure erotiek – tongue in cheek –
Waar ik jongensachtig ben en droom van
ware luchtkastelen – het liefdesideaal – jij
haalt het naar beneden of houdt het tegen
Het licht – wat ik nog te schrijven heb in het
juiste perspectief – sneller dan het geluid, rakend
aan de huid van mijn gedachten.
Maar zo zal het zijn: jij en ik klankbord van het
dichten – tegen wil en dank, tegen elke stroming
in – voorbij het eerste denken…
22 januari 2012
.
Friday, January 27, 2012
Amaryllis # 7
Zal het dan toch?
Wat wil geschied – knoppen die op
barsten staan – een roomblank wit
– bloesem aan zwaarte onderhevig –
De stengel die bijna nederig buigt – zo
het heilig doel bereikt – wat uiteindelijk
van zich doet spreken – groen door
Bloei beloond – vanuit een bol – ter
dienste van dit ene – maagdelijk leven,
een puur beleven wat zich heeft beloofd –
Zover mijn oog wil kijken – verstild, in
ongeloof – te doen zwijgen en weten van
wat komt – in alle waarschijnlijkheid –
Tot aan de tijd.
27 januari 2012
Wat wil geschied – knoppen die op
barsten staan – een roomblank wit
– bloesem aan zwaarte onderhevig –
De stengel die bijna nederig buigt – zo
het heilig doel bereikt – wat uiteindelijk
van zich doet spreken – groen door
Bloei beloond – vanuit een bol – ter
dienste van dit ene – maagdelijk leven,
een puur beleven wat zich heeft beloofd –
Zover mijn oog wil kijken – verstild, in
ongeloof – te doen zwijgen en weten van
wat komt – in alle waarschijnlijkheid –
Tot aan de tijd.
27 januari 2012
Wednesday, January 25, 2012
Uilenvangersweg # 2
KNNV excursie Bergen aan zee
Uitgewerkte opname digitale recorder
Stil zijn, stilte achterwege laten – stilte
leegte laten zijn. Een veertje dat geen
woord wil lijken.
Grijze bomen van het zwijgen, wolken
kaal en monotoon die mij niet veel
goeds beloven.
Stilte, zondags in het duin. Wandelingen
langs ondoorgrondelijke wegen – stilte
levend in een grenzeloos bestaan – in de
Herberg van de luwte. Aanwezig – stil te
staan met het ritme van de tijd – een orde
die niet wijken wil – stilte tot elke prijs
– los van wat ik eigenlijk zal weten…
Bergen aan Zee, 25 januari 2012
Uitgewerkte opname digitale recorder
Stil zijn, stilte achterwege laten – stilte
leegte laten zijn. Een veertje dat geen
woord wil lijken.
Grijze bomen van het zwijgen, wolken
kaal en monotoon die mij niet veel
goeds beloven.
Stilte, zondags in het duin. Wandelingen
langs ondoorgrondelijke wegen – stilte
levend in een grenzeloos bestaan – in de
Herberg van de luwte. Aanwezig – stil te
staan met het ritme van de tijd – een orde
die niet wijken wil – stilte tot elke prijs
– los van wat ik eigenlijk zal weten…
Bergen aan Zee, 25 januari 2012
Uilenvangersweg # 1
KNNV excursie Bergen aan Zee
Digitale recorder
Te leven in de luwte. Duinen die niet
verglijden, wind die niet verzucht.
Kaalte die in zijn schors rust – leegte,
Die hangend in de lucht mij naar winter
doet verlangen – harder en niet zomerzacht
– geen jong gelaat, maar ouderdom,
Weerbarstig, kiem in zijn kracht gesmoord
– dood van den, dood van heide, krakend
in haar jaargetijde – een nors en grillig
Vals akkoord waarvan ik hardop zou gaan
zingen. Nog geen kou – als ik zou tot barre
klank verheven. Zo zal het zijn, recht op en
Fier – een landschap tot aan de zee
geleefd – noot tot noot, in ieder uur.
Bergen aan Zee, 25 januari 2012
Digitale recorder
Te leven in de luwte. Duinen die niet
verglijden, wind die niet verzucht.
Kaalte die in zijn schors rust – leegte,
Die hangend in de lucht mij naar winter
doet verlangen – harder en niet zomerzacht
– geen jong gelaat, maar ouderdom,
Weerbarstig, kiem in zijn kracht gesmoord
– dood van den, dood van heide, krakend
in haar jaargetijde – een nors en grillig
Vals akkoord waarvan ik hardop zou gaan
zingen. Nog geen kou – als ik zou tot barre
klank verheven. Zo zal het zijn, recht op en
Fier – een landschap tot aan de zee
geleefd – noot tot noot, in ieder uur.
Bergen aan Zee, 25 januari 2012
Tuesday, January 24, 2012
Amaryllis # 6
Voorzichtig wil uit de knop haar
tere wezen breken – een wit gelaat,
een bloem zo puur dat zij blozen
Doet zodra zij zich openbaart – nu
nog niet – er moet nog gewacht, er
moet nog ontwaakt – teder als een
Nieuwe morgen – die zonder zorgen
haar ledematen strekt – de zon eigen
– een zwijgen zolang er de tijd niet
Is om haar groei te krenken – een
vergeefs pogen om omhoog te komen.
Ik vrees het ergste. Het vergt veel om
Naar het licht te streven – sterven
eerder haar tegendeel – tot de grond
te neigen – als ik het weten kon.
De twijfel beklijft – zij zal, zij moet nog
zichzelf tot eer bewijzen – bloem voor
bloem – hierop te wachten, zodra zij
Voor zichzelf zal spreken – het is nog
niet te laat…
24 januari 2012
tere wezen breken – een wit gelaat,
een bloem zo puur dat zij blozen
Doet zodra zij zich openbaart – nu
nog niet – er moet nog gewacht, er
moet nog ontwaakt – teder als een
Nieuwe morgen – die zonder zorgen
haar ledematen strekt – de zon eigen
– een zwijgen zolang er de tijd niet
Is om haar groei te krenken – een
vergeefs pogen om omhoog te komen.
Ik vrees het ergste. Het vergt veel om
Naar het licht te streven – sterven
eerder haar tegendeel – tot de grond
te neigen – als ik het weten kon.
De twijfel beklijft – zij zal, zij moet nog
zichzelf tot eer bewijzen – bloem voor
bloem – hierop te wachten, zodra zij
Voor zichzelf zal spreken – het is nog
niet te laat…
24 januari 2012
Monday, January 23, 2012
Compositie nr. 8
Associatief gedicht
De bladzij onaangeroerd – de tijd
half overwogen – om woord te
zijn, daad te verkrijgen – zonder
Haast. Waar zouden wij blijven als
wij onszelf niets vermoeden – geen
vrede, oorlog of iets er tussen in
– veilig op een oor, elkaar heel
naast geboren – toestand van een
diep vertrouwen – die maar geen
Einde kent – tot het stilstaat in de
harten van de mensen – gewenst of
ongewenst – die vraag van een
Onzekere aard – in een leven dat
geen adem heeft dan de onze – in
en uit – om het even.
24 januari 2012
De bladzij onaangeroerd – de tijd
half overwogen – om woord te
zijn, daad te verkrijgen – zonder
Haast. Waar zouden wij blijven als
wij onszelf niets vermoeden – geen
vrede, oorlog of iets er tussen in
– veilig op een oor, elkaar heel
naast geboren – toestand van een
diep vertrouwen – die maar geen
Einde kent – tot het stilstaat in de
harten van de mensen – gewenst of
ongewenst – die vraag van een
Onzekere aard – in een leven dat
geen adem heeft dan de onze – in
en uit – om het even.
24 januari 2012
Compositie nr. 9
Een associatief gedicht
Evenwicht nog zoek, plannen nog in
de overweging om gemaakt te
worden –
Besef van een andere orde dan het
tot elkaar genegen zijn – wij nog
hoogst onzeker.
Adem te halen los van toen en ooit – te
willen weten van een beginnend geluk
– ik heb je lief.
Nu nog niet – weg te laten dat ik verga,
dat ik besta met eigen woorden – vanuit
de oorspronkelijke stilte.
Iets moois – nu en vervolgens…
23 januari 2012
Evenwicht nog zoek, plannen nog in
de overweging om gemaakt te
worden –
Besef van een andere orde dan het
tot elkaar genegen zijn – wij nog
hoogst onzeker.
Adem te halen los van toen en ooit – te
willen weten van een beginnend geluk
– ik heb je lief.
Nu nog niet – weg te laten dat ik verga,
dat ik besta met eigen woorden – vanuit
de oorspronkelijke stilte.
Iets moois – nu en vervolgens…
23 januari 2012
Saturday, January 21, 2012
Afterparty
Na opening project “ Kruisbestuiving “, 072
De wijn loom in het lijf, de tijd zijn
beloop. Sloom bedrijft leven haar
dagelijkse routine.
Waar ik vandaan kom: uit het
uiterste van het denken, vanuit
het kijken met de ziel.
Jij schildert speelse beelden. Ik
creeer stamelend wat ik hoorde:
een diep gesprek,
Akkoorden die ik met louter
gratie doorspek – woorden, die
voor herhaling vatbaar mogen zijn.
Het oog zag wat het bekoorde – een
dag verrijkt met dimensies – een
verregaand ideaal – samen.
Nu de kater. Ik pas.
21 januari 2012
De wijn loom in het lijf, de tijd zijn
beloop. Sloom bedrijft leven haar
dagelijkse routine.
Waar ik vandaan kom: uit het
uiterste van het denken, vanuit
het kijken met de ziel.
Jij schildert speelse beelden. Ik
creeer stamelend wat ik hoorde:
een diep gesprek,
Akkoorden die ik met louter
gratie doorspek – woorden, die
voor herhaling vatbaar mogen zijn.
Het oog zag wat het bekoorde – een
dag verrijkt met dimensies – een
verregaand ideaal – samen.
Nu de kater. Ik pas.
21 januari 2012
Ode aan Simeon ten Holt
Project “ Kruisbestuiving “ 072
Als het beelden aannam zou het haar
lijnen overstijgen, ontspruiten uit
gestage dynamiek.
Eerst aarzelend uit het basale, dan
kordaat als wilde zwanen die het
water overstijgen.
Noten ingelegd in de perkamenten
notie van de tijd – kwijtgeraakt in de
notities – zichzelf de trots eigengemaakt
Om luidop te doen klinken –pianoslagen
in het rond totdat het minimale verstomd
– steeds duidelijker van haar eigen plaats.
Steeds meer haast – de ganzen achterna
over oppervlakkig land – wiek na wiek
te slaan op de meesterlijke maat.
De tranen in de ogen – de variatie in deze
heuse serenade die gewillig oren vindt
– open, dicht, aimabel – verstard.
De adem op het laatst – tot rede.
Alkmaar, 20 januari 2012
Als het beelden aannam zou het haar
lijnen overstijgen, ontspruiten uit
gestage dynamiek.
Eerst aarzelend uit het basale, dan
kordaat als wilde zwanen die het
water overstijgen.
Noten ingelegd in de perkamenten
notie van de tijd – kwijtgeraakt in de
notities – zichzelf de trots eigengemaakt
Om luidop te doen klinken –pianoslagen
in het rond totdat het minimale verstomd
– steeds duidelijker van haar eigen plaats.
Steeds meer haast – de ganzen achterna
over oppervlakkig land – wiek na wiek
te slaan op de meesterlijke maat.
De tranen in de ogen – de variatie in deze
heuse serenade die gewillig oren vindt
– open, dicht, aimabel – verstard.
De adem op het laatst – tot rede.
Alkmaar, 20 januari 2012
Preparations for a journey
Project “ Kruisbestuiving “ 072
Schaduwkabinet van fluisteringen,
kunst van het zijn of niet te zijn.
Het is er – om het even.
Groot of klein – pijnlijk op het
netvlies gekeken of luistertraag
aangeboden.
Een voorbereiding op een reis
– reis naar een toekomende tijd die
zich aanvankelijk eerst droomde.
Ademhalingstekens open of gesloten
– ruimte zo te over dat bij de strot
grijpt.
Een paradijselijk tegendraads gewroet
in een schijnbaar vruchtdragende
aarde –
Onuitputtelijke muze, geen wit geen
zwart, maar een steevast idioom dat
de beelden kust.
Dit is het dus – een halve geste, een
groots gebaar – klinkers, verf diep
indachtig.
Zoals het lacht – in alle vorm, gewoon
totdat zij verstomt bij de nacht – in
elk zwijgend neigen.
Alkmaar, 20 januari 2012
Schaduwkabinet van fluisteringen,
kunst van het zijn of niet te zijn.
Het is er – om het even.
Groot of klein – pijnlijk op het
netvlies gekeken of luistertraag
aangeboden.
Een voorbereiding op een reis
– reis naar een toekomende tijd die
zich aanvankelijk eerst droomde.
Ademhalingstekens open of gesloten
– ruimte zo te over dat bij de strot
grijpt.
Een paradijselijk tegendraads gewroet
in een schijnbaar vruchtdragende
aarde –
Onuitputtelijke muze, geen wit geen
zwart, maar een steevast idioom dat
de beelden kust.
Dit is het dus – een halve geste, een
groots gebaar – klinkers, verf diep
indachtig.
Zoals het lacht – in alle vorm, gewoon
totdat zij verstomt bij de nacht – in
elk zwijgend neigen.
Alkmaar, 20 januari 2012
First impressions
Opening project “ Kruisbestuiving “, 072
Wirrelwar van geluiden die op
afstand hun kunst bekijken, hun
mening bewaren voor het laatst.
Vlagen van beelden, pas echt
beleefd als zij pril beklijven tot
wat echt de bedoeling is.
Ik open de expressies in de ruimte,
ik geef mijn ideeen over wat hier
moet bewaard voor later.
Tijd te zijn, vluchtig tot massief in
de golfbewegingen die zij van zichzelf
koestert – intens.
Mijn afkomst gering – tot ik een waar
dichter word – Kunst tot K te bewaren
Het heeft geen haast.
Kruisbestuiving – de dimensie om met
kracht mensen op te heffen – vlinder,
vogel, leven.
Zo is het dan – voor even.
Alkmaar, 20 januari 2012
Wirrelwar van geluiden die op
afstand hun kunst bekijken, hun
mening bewaren voor het laatst.
Vlagen van beelden, pas echt
beleefd als zij pril beklijven tot
wat echt de bedoeling is.
Ik open de expressies in de ruimte,
ik geef mijn ideeen over wat hier
moet bewaard voor later.
Tijd te zijn, vluchtig tot massief in
de golfbewegingen die zij van zichzelf
koestert – intens.
Mijn afkomst gering – tot ik een waar
dichter word – Kunst tot K te bewaren
Het heeft geen haast.
Kruisbestuiving – de dimensie om met
kracht mensen op te heffen – vlinder,
vogel, leven.
Zo is het dan – voor even.
Alkmaar, 20 januari 2012
Monday, January 16, 2012
Avances # 3
Het groeten zal het eerst – dan
wat ik eigenlijk zeggen zou – tot
een vloeibaar tutoyeren –
Al jonglerend met de woorden
bij het vallen van de avond
– traag te weten hoe.
Ik wil je vinden in de stilte. Mijn
roep om liefde wordt steeds luider
– dichterbij wil ik je krijgen.
De kaars kan aan, het oog kan toe.
De kus aldaar – bijna teder.
Dat jij mij weet, dat ik je ken bij de
taal van die gedachte.
15 januari 2012
wat ik eigenlijk zeggen zou – tot
een vloeibaar tutoyeren –
Al jonglerend met de woorden
bij het vallen van de avond
– traag te weten hoe.
Ik wil je vinden in de stilte. Mijn
roep om liefde wordt steeds luider
– dichterbij wil ik je krijgen.
De kaars kan aan, het oog kan toe.
De kus aldaar – bijna teder.
Dat jij mij weet, dat ik je ken bij de
taal van die gedachte.
15 januari 2012
Friday, January 13, 2012
Amaryllis # 5
De amaryllis en de muze
Bloei tot noodzaak willen worden – nog
lang niet uitgerijpt of blijvend – onverricht
ter zake resultaat – tot inkeer gedacht.
Een ware dichter die tot het uiterste
gaat – ontsloten bloemen vol geheimen
– die daadkracht, die ijver.
Het heilige moeten – van buitenaf geen
sjoege – taal haperend aan de knop,
het blad – geen poging serieus.
Brieven als Rilke – zoveel noodzaak
voor groei, zelfs voor in de verste
verte.
Dat verschil, die wasdom, die
noodzaak.
Daarop hardop te mogen wachten.
13 januari 2012
Bloei tot noodzaak willen worden – nog
lang niet uitgerijpt of blijvend – onverricht
ter zake resultaat – tot inkeer gedacht.
Een ware dichter die tot het uiterste
gaat – ontsloten bloemen vol geheimen
– die daadkracht, die ijver.
Het heilige moeten – van buitenaf geen
sjoege – taal haperend aan de knop,
het blad – geen poging serieus.
Brieven als Rilke – zoveel noodzaak
voor groei, zelfs voor in de verste
verte.
Dat verschil, die wasdom, die
noodzaak.
Daarop hardop te mogen wachten.
13 januari 2012
Amaryllis # 4
De tijd zal het leren
Zo lijfelijk groen torent zij zichzelf
belofte in – toekomst tot wederzijdse
bloei, houvast aan een nieuw
beginnend geluk – het aardse te
verlaten – groei niet in de gaten waar
het oog mankementen toont. De droge
bol verdort – brekend in de top de ijle
knop en scheuten die geen tegenspraak
nog dulden – geen gulden middenweg.
Het is er op of er onder – voor een wankel
ogenblik – bloei, niet bloei: ik houd haar in
de gaten.
Wat zij worden zal voor straks.
13 januari 2012
Zo lijfelijk groen torent zij zichzelf
belofte in – toekomst tot wederzijdse
bloei, houvast aan een nieuw
beginnend geluk – het aardse te
verlaten – groei niet in de gaten waar
het oog mankementen toont. De droge
bol verdort – brekend in de top de ijle
knop en scheuten die geen tegenspraak
nog dulden – geen gulden middenweg.
Het is er op of er onder – voor een wankel
ogenblik – bloei, niet bloei: ik houd haar in
de gaten.
Wat zij worden zal voor straks.
13 januari 2012
Amaryllis # 3
Een oud gedicht
Sierlijk van kracht, haar
roep om sterkte en van
harte beterschap.
Aan knol ontsprongen de
maagdelijke wereld waar
het om is begonnen:
een nieuwe morgen. Zij
lijft haar in. Een frêle
begin. Zonder
zorgen.
Te volgen. Van dag
tot dag, van zin tot
zin.
Verbazing te over.
30 november 2010
Sierlijk van kracht, haar
roep om sterkte en van
harte beterschap.
Aan knol ontsprongen de
maagdelijke wereld waar
het om is begonnen:
een nieuwe morgen. Zij
lijft haar in. Een frêle
begin. Zonder
zorgen.
Te volgen. Van dag
tot dag, van zin tot
zin.
Verbazing te over.
30 november 2010
Thursday, January 12, 2012
Amaryllis # 2
Fase 2
Nog even en de amaryllis heeft zichzelf
overleefd – knop tot bloei verheven,
kleur bekend, twijfel verlaten –
Dat tijd mocht baten – hoogst onzeker
– maar overtuigend des te meer – in
een subtiel verstrijken – dat zij met
Zichzelf kan prijken – voor wat het is
– een uitgelezen kans te verwonderen
– hoe dit al bij het leven hoort – kracht
Van bol tot bloem – zichzelf in staat te
verheffen in alle pracht. Zij doet beseffen
hoe ik leef – van stap tot stap.
Kortstondig?
13 januari 2012
Nog even en de amaryllis heeft zichzelf
overleefd – knop tot bloei verheven,
kleur bekend, twijfel verlaten –
Dat tijd mocht baten – hoogst onzeker
– maar overtuigend des te meer – in
een subtiel verstrijken – dat zij met
Zichzelf kan prijken – voor wat het is
– een uitgelezen kans te verwonderen
– hoe dit al bij het leven hoort – kracht
Van bol tot bloem – zichzelf in staat te
verheffen in alle pracht. Zij doet beseffen
hoe ik leef – van stap tot stap.
Kortstondig?
13 januari 2012
Amaryllis
De geschiedenis ener amaryllis
Wat zij wil – een stil verlangen dat in
de bol verborgen is – dreiging om
te gaan hangen in een hopeloos
Evenwicht – bloei en blad te samen
– warmte voor het groeien uit – de
spruit niet klaar voor het gewicht –
Gevangen in het tegenlicht – bloesem
nog te raden – kleuren rood of helder
wit – de tijd kent zo zijn vragen.
De voorkeur kent mijn liefde niet – zij is
mij om het even – des te meer de dagen
dat hoe zij zal ontwaken – rechtop te
staan, te wijken of te breken –
In het verschiet….
13 januari 2012
Wat zij wil – een stil verlangen dat in
de bol verborgen is – dreiging om
te gaan hangen in een hopeloos
Evenwicht – bloei en blad te samen
– warmte voor het groeien uit – de
spruit niet klaar voor het gewicht –
Gevangen in het tegenlicht – bloesem
nog te raden – kleuren rood of helder
wit – de tijd kent zo zijn vragen.
De voorkeur kent mijn liefde niet – zij is
mij om het even – des te meer de dagen
dat hoe zij zal ontwaken – rechtop te
staan, te wijken of te breken –
In het verschiet….
13 januari 2012
Wednesday, January 11, 2012
Verzonken boom
Hier wil straks een winter wonen
– contouren van zijn kale kroon
– paarsig licht breed uitgemeten.
Hij staat nooit stil – hij heeft
herinnering tot doel – van horizon
tot roze verten – blauwe sneeuw tot
aan de voet.
Zo zal hij straks mij kleur bekennen
– ’s ochtends, ’s middags tot de nacht
– dan de dood van elk heden.
Doorschemerd tot een klaar gedicht – de
stam verankerd als een man – die ik ooit
ontmoeten wou.
Een zacht gezicht, een fluistertaal zo met
zichzelf in evenwicht dat ik hem graag
gedenken zal.
Een oude boom, in zich verzonken een
pronkstuk statig aan het plein – kon ik zo
gelukkig zijn?
Dan gelijk mijn hart en ziel, verbreid tot
hemelsbrede takken, vallen woorden mij
ten deel.
Een mijmering, totdat ik ga, het woelig
leven achterna.
12 januari 2012
– contouren van zijn kale kroon
– paarsig licht breed uitgemeten.
Hij staat nooit stil – hij heeft
herinnering tot doel – van horizon
tot roze verten – blauwe sneeuw tot
aan de voet.
Zo zal hij straks mij kleur bekennen
– ’s ochtends, ’s middags tot de nacht
– dan de dood van elk heden.
Doorschemerd tot een klaar gedicht – de
stam verankerd als een man – die ik ooit
ontmoeten wou.
Een zacht gezicht, een fluistertaal zo met
zichzelf in evenwicht dat ik hem graag
gedenken zal.
Een oude boom, in zich verzonken een
pronkstuk statig aan het plein – kon ik zo
gelukkig zijn?
Dan gelijk mijn hart en ziel, verbreid tot
hemelsbrede takken, vallen woorden mij
ten deel.
Een mijmering, totdat ik ga, het woelig
leven achterna.
12 januari 2012
Hazelaar
Dat ik van je hield was waar – voor
even maar. Iel, bescheiden, met dat
lichtzinnige van onverholen
blijdschap.
Als alles nog mag en niets moet.
Vluchtig als een aarzelende groet
– katjes in het verschiet, tierig
waaiend in de wind.
Dat zij van zichzelf kind zal zijn,
uitgelaten in haar bestaan totdat de
tijd het welletjes vindt. Het geel
verwaterd.
Bruin, een naam verdord dat het straks
een hazelnoot wordt – een gave Gods.
Maar nu nog even speels in het kaal
struweel tot de zomer haar feest
verstoord.
Dat - het teken van een eerste leven
in maart – vermaard.
11 januari 2012
even maar. Iel, bescheiden, met dat
lichtzinnige van onverholen
blijdschap.
Als alles nog mag en niets moet.
Vluchtig als een aarzelende groet
– katjes in het verschiet, tierig
waaiend in de wind.
Dat zij van zichzelf kind zal zijn,
uitgelaten in haar bestaan totdat de
tijd het welletjes vindt. Het geel
verwaterd.
Bruin, een naam verdord dat het straks
een hazelnoot wordt – een gave Gods.
Maar nu nog even speels in het kaal
struweel tot de zomer haar feest
verstoord.
Dat - het teken van een eerste leven
in maart – vermaard.
11 januari 2012
Monday, January 09, 2012
Zoekgeraakt
Uitgewerkte notitie voicerecorder
Ach, word ik een groot dichter? Laat mij
dan witregels zwijgen en ik breng er
bloesems voor terug.
Een verloren gewaand afscheid krijgt
tranen, woorden dobberen op golven
van volmaakte poezie.
Laten wij niet handelen, maar kijken.
Hoe de hand zichzelf uitvindt, ik deze
brief lees om te zeggen wat jij denkt
en ik straks weer vergeet.
De koffie koud bij die gedachte.
9 januari 2012
Ach, word ik een groot dichter? Laat mij
dan witregels zwijgen en ik breng er
bloesems voor terug.
Een verloren gewaand afscheid krijgt
tranen, woorden dobberen op golven
van volmaakte poezie.
Laten wij niet handelen, maar kijken.
Hoe de hand zichzelf uitvindt, ik deze
brief lees om te zeggen wat jij denkt
en ik straks weer vergeet.
De koffie koud bij die gedachte.
9 januari 2012
Dichterlijke vrijheid
Uitgewerkte notitie voicerecorder
Maar oud en vaal zijn letters, geven geen
rekest. Ik weet niet wat ik met je aanmoet.
Wist ik ooit de klinkers uit jouw mond?
Verstond ik daarin jouw aubade?
Nachtegaal ben jij, boodschapper van
zoetgevooisde gedachten die tijdelijk
weerklonken in de duinen.
Waar las ik jou,waar woon jij dan?
Ik hoorde je en herhaalde je oneindig.
Bode uit oude tijden, zoals het zich
gewonnen gaf.
Geboren en getogen, tot de dood jouw
roem verbrak. Hier ben je dan. Beduimeld,
in archieven weggeschreven. Als ik je
lees, kom jij tot leven en zing jij
weer, weergaloze dichter. Het is af. De
sterren staren doelloos in het duister.
Jij moet gaan zitten waar jij zat, door
dichte struiken opgeluisterd.
Zo zoek ik jou, in naam en in tijd. Het is
af. Zing gerust. De nacht heeft jouw stem
gestolen voor de nacht, voor heel even.
Rust zacht. Ik zal op je wachten…
8 januari 2012
Maar oud en vaal zijn letters, geven geen
rekest. Ik weet niet wat ik met je aanmoet.
Wist ik ooit de klinkers uit jouw mond?
Verstond ik daarin jouw aubade?
Nachtegaal ben jij, boodschapper van
zoetgevooisde gedachten die tijdelijk
weerklonken in de duinen.
Waar las ik jou,waar woon jij dan?
Ik hoorde je en herhaalde je oneindig.
Bode uit oude tijden, zoals het zich
gewonnen gaf.
Geboren en getogen, tot de dood jouw
roem verbrak. Hier ben je dan. Beduimeld,
in archieven weggeschreven. Als ik je
lees, kom jij tot leven en zing jij
weer, weergaloze dichter. Het is af. De
sterren staren doelloos in het duister.
Jij moet gaan zitten waar jij zat, door
dichte struiken opgeluisterd.
Zo zoek ik jou, in naam en in tijd. Het is
af. Zing gerust. De nacht heeft jouw stem
gestolen voor de nacht, voor heel even.
Rust zacht. Ik zal op je wachten…
8 januari 2012
Tot het verdwijnt
Bij zware storm
Een vogel door de storm
bewogen wanneer het
elke reden mist –
Een gedicht dwarrelend van
straffe woorden – in een
herfstig perspectief –
Voortgejaagd, te vliegen
en te dalen, licht en
vooruitstrevend –
Opgaand in het groter
geheel van vluchtige
wolken –
Uit zicht.
5 januari 2012
Een vogel door de storm
bewogen wanneer het
elke reden mist –
Een gedicht dwarrelend van
straffe woorden – in een
herfstig perspectief –
Voortgejaagd, te vliegen
en te dalen, licht en
vooruitstrevend –
Opgaand in het groter
geheel van vluchtige
wolken –
Uit zicht.
5 januari 2012
Reis
Naar M.Vasalis
Zo kan het zijn: jij legt jouw
hoofd op mijn schouder en
zegt: ooit wordt het hier
begonnen.
Vrede, kalmte, welkome
dromen – tijd om na te
denken, om te overpeinzen.
Een reis door het landschap
van de woorden: alles gaat
voorbij en de verte kent haar
toekomst.
Jouw hand in de mijne.
Nauwelijks verbaasd zie ik
mijn kansen. Liefde kent
geen haast.
Zo zal het zijn: wij verloren
in de reikwijdte van die
stilte.
De bus rijdt.
9 januari 2012
Zo kan het zijn: jij legt jouw
hoofd op mijn schouder en
zegt: ooit wordt het hier
begonnen.
Vrede, kalmte, welkome
dromen – tijd om na te
denken, om te overpeinzen.
Een reis door het landschap
van de woorden: alles gaat
voorbij en de verte kent haar
toekomst.
Jouw hand in de mijne.
Nauwelijks verbaasd zie ik
mijn kansen. Liefde kent
geen haast.
Zo zal het zijn: wij verloren
in de reikwijdte van die
stilte.
De bus rijdt.
9 januari 2012
Monday, January 02, 2012
Als de nacht
Zo zal de narcis weldra bloeien, wil de
kat weer zacht ontwaken, breekt er
wreed de wereld aan.
Ik moet nog worden wie ik was. Zopas
de vrede nog op orde, maar zonder jou?
De liefde kent de liefste niet.
Wij zien elkaar voorbij elk duister als ik
aan mijn bed gekluisterd in jouw licht
herleven mag.
Nu de dromen. Dat ik toesla, dat jij toeslaat
met de kracht van ferme taal – schrille tijd,
alom aanwezig.
Zij herneemt zich keer op keer. Bereid ons
voor op het laatste slapen. Laat ons daarom
pas ontwaken als de vrede daartoe leidt.
Er is de tijd, het is de tijd.
2 januari 2012
kat weer zacht ontwaken, breekt er
wreed de wereld aan.
Ik moet nog worden wie ik was. Zopas
de vrede nog op orde, maar zonder jou?
De liefde kent de liefste niet.
Wij zien elkaar voorbij elk duister als ik
aan mijn bed gekluisterd in jouw licht
herleven mag.
Nu de dromen. Dat ik toesla, dat jij toeslaat
met de kracht van ferme taal – schrille tijd,
alom aanwezig.
Zij herneemt zich keer op keer. Bereid ons
voor op het laatste slapen. Laat ons daarom
pas ontwaken als de vrede daartoe leidt.
Er is de tijd, het is de tijd.
2 januari 2012
Saturday, December 31, 2011
Nieuwjaarsdag 2012
Voice-recorder
Als alles nog moet, als alles nog kan. Het
woord nog niet gebroken, de daad nog
niet gedaan.
In al ons wachten willen ogen begerig
vrede vinden. Wij blikken terug alsof niets
voortduurt, de dag niet daar is, de tijd nog
stilstaat.
Dit is ons geheugen. Wat wij zien is wat wij
zwijgen. De deugd een natie lang. Niemand
die zijn mond roert, een ieder o zo bang
een steek te laten vallen.
Niets moet nog, alles kan. De richting ligt
nog open, maar de toekomst is verzekerd.
Een stroom van hier naar daar.
Slechts een kwestie van passen en meten,
de juiste stappen in de juiste volgorde. De dag
straks begonnen. Als de tijd daar is.
Niets moet nog, alles kan. Wij willen verder,
wij blijven thuis. Bevel is bevel. Als de belofte
een tel is in de ogen van de maker.
Onbekwaam wij slaven van zijn geest.
1 januari 2012
Als alles nog moet, als alles nog kan. Het
woord nog niet gebroken, de daad nog
niet gedaan.
In al ons wachten willen ogen begerig
vrede vinden. Wij blikken terug alsof niets
voortduurt, de dag niet daar is, de tijd nog
stilstaat.
Dit is ons geheugen. Wat wij zien is wat wij
zwijgen. De deugd een natie lang. Niemand
die zijn mond roert, een ieder o zo bang
een steek te laten vallen.
Niets moet nog, alles kan. De richting ligt
nog open, maar de toekomst is verzekerd.
Een stroom van hier naar daar.
Slechts een kwestie van passen en meten,
de juiste stappen in de juiste volgorde. De dag
straks begonnen. Als de tijd daar is.
Niets moet nog, alles kan. Wij willen verder,
wij blijven thuis. Bevel is bevel. Als de belofte
een tel is in de ogen van de maker.
Onbekwaam wij slaven van zijn geest.
1 januari 2012
Oudejaarsavond 2011
Dat de tijd weer in zijn klok te sterven
staat – in twaalf slagen – nog eenmaal
te gedenken – aandacht te schenken
aan wat wij het liefst vergaten.
Waarin de dagen weer afgebakend pijn
en leed verzamelen, vrede weer hoop
moet zijn op wat zich tot op heden
niet laat verdragen.
De doden van het jaar weer te verzamelen
– geliefd, vermaard – jong of hoogbejaard
– kortstondige talenten die een mens
behelsden.
Schuif aan, het kan nog even. Een feest voor
of achterom gekeken. En dan? Water bij de
wijn? Alle Menschen werden Bruder?
Leg het leeslint tussen de jaren en doe het
dagboek nu maar dicht. We moeten nog.
Ook al doet het zeer.
31 december 2011
staat – in twaalf slagen – nog eenmaal
te gedenken – aandacht te schenken
aan wat wij het liefst vergaten.
Waarin de dagen weer afgebakend pijn
en leed verzamelen, vrede weer hoop
moet zijn op wat zich tot op heden
niet laat verdragen.
De doden van het jaar weer te verzamelen
– geliefd, vermaard – jong of hoogbejaard
– kortstondige talenten die een mens
behelsden.
Schuif aan, het kan nog even. Een feest voor
of achterom gekeken. En dan? Water bij de
wijn? Alle Menschen werden Bruder?
Leg het leeslint tussen de jaren en doe het
dagboek nu maar dicht. We moeten nog.
Ook al doet het zeer.
31 december 2011
Friday, December 30, 2011
Bevroren
(Terugblik 2011)
Is dat soms genoeg? De
wereld wenst zich rozen
en bloedt in elke oorlog.
Zij verlangt haar dode
zonen.
Liefste, de tijd heeft haast en
maakt vele overuren. Wie oud
wordt raakt snel buiten adem.
Wie jong leeft kijkt niet meer
terug. Pootje baden en pim pam
petten. In goede vrede degens
kruizen.
Waar ik vandaan kom zwijgen
geheimen. Nauwkeurige
woorden in vergeten
dagboeken.
Als ik ze sluit raakt de liefde
verborgen. Achter de ogen de
volmaaktheid van de dromen.
Bevroren de indruk van de
lezer.
30 december 2011
Is dat soms genoeg? De
wereld wenst zich rozen
en bloedt in elke oorlog.
Zij verlangt haar dode
zonen.
Liefste, de tijd heeft haast en
maakt vele overuren. Wie oud
wordt raakt snel buiten adem.
Wie jong leeft kijkt niet meer
terug. Pootje baden en pim pam
petten. In goede vrede degens
kruizen.
Waar ik vandaan kom zwijgen
geheimen. Nauwkeurige
woorden in vergeten
dagboeken.
Als ik ze sluit raakt de liefde
verborgen. Achter de ogen de
volmaaktheid van de dromen.
Bevroren de indruk van de
lezer.
30 december 2011
Winterland
En dan, vanuit een ooghoek
jou te zien, een akker op de
schop, water in de voor.
Het stormt tot tranen toe
en weet de vogels niet. Het
zoeken moe, het land te kaal,
het licht te schel.
Dit is het begin van de tijd dat
alles nog zal en niets is, altijd
zondag, altijd vrede, altijd
leegte.
Wie moet ik zijn? De oogst is
vergeten, ik heb oude handen.
De drank is mijn vriend, maakt
liefde dorstig.
Als jij mij bemint, dan voorzichtig.
Dit is de winter. Geen woord krijg
ik er tussen.
Koud zal het zijn en onbarmhartig
tot op het bot.
29 december 2011
jou te zien, een akker op de
schop, water in de voor.
Het stormt tot tranen toe
en weet de vogels niet. Het
zoeken moe, het land te kaal,
het licht te schel.
Dit is het begin van de tijd dat
alles nog zal en niets is, altijd
zondag, altijd vrede, altijd
leegte.
Wie moet ik zijn? De oogst is
vergeten, ik heb oude handen.
De drank is mijn vriend, maakt
liefde dorstig.
Als jij mij bemint, dan voorzichtig.
Dit is de winter. Geen woord krijg
ik er tussen.
Koud zal het zijn en onbarmhartig
tot op het bot.
29 december 2011
Thursday, December 29, 2011
Bijna
Bijna, maar hoe dichtbij? De
woorden willen anders,
begrijpen niet de pijn.
Als het kon, als het echt kon.
Maar er is geen adem, er is
geen huid.
Begeerte wakkert liefde aan waar
onbegrip verdriet zal zijn. Er is
geen mond, geen kus, geen lijf.
Ik ben ik en jij bent jij. Ik wou dat
jij wat zeggen zou – taal om mij
een brug te slaan van vreugde –
Tot een waar ik hou van jou
– zo vertrouwd, zo nabij.
28 december 2011
woorden willen anders,
begrijpen niet de pijn.
Als het kon, als het echt kon.
Maar er is geen adem, er is
geen huid.
Begeerte wakkert liefde aan waar
onbegrip verdriet zal zijn. Er is
geen mond, geen kus, geen lijf.
Ik ben ik en jij bent jij. Ik wou dat
jij wat zeggen zou – taal om mij
een brug te slaan van vreugde –
Tot een waar ik hou van jou
– zo vertrouwd, zo nabij.
28 december 2011
Wednesday, December 14, 2011
Oostvaardersplassen
Wat wil de pen. Als ik je beschrijf, op hoeveel
letters kom ik uit – het kale vlak gevuld met
vogels – rustig, in rumoer – bang of
Onverschillig. Te blijven of te gaan – als het
moet. Als de dood bestaat dan heel snel,
sluipend of op grote wieken.
Het zal je beurt maar zijn – nergens houvast,
nergens liefde. Er op of er onder. Zoiets
onvermijdelijks.
Zwart voor ogen zien – je woorden te doven.
De anderen – zij zwijgen – zij hebben nog
tijd voor te vluchten, te grazen, te duiken,
Te vissen. Bedachtzaam, tot op het einde.
Kijken op of lopen door. Tegen de wind in
de kop in de veren.
Wie de clou kent, wacht op de vlerken, de
schelmen. Wie hen tegenhoudt is een sterke
– breekt er de wetten – to live or let dy.
12 december 2011
letters kom ik uit – het kale vlak gevuld met
vogels – rustig, in rumoer – bang of
Onverschillig. Te blijven of te gaan – als het
moet. Als de dood bestaat dan heel snel,
sluipend of op grote wieken.
Het zal je beurt maar zijn – nergens houvast,
nergens liefde. Er op of er onder. Zoiets
onvermijdelijks.
Zwart voor ogen zien – je woorden te doven.
De anderen – zij zwijgen – zij hebben nog
tijd voor te vluchten, te grazen, te duiken,
Te vissen. Bedachtzaam, tot op het einde.
Kijken op of lopen door. Tegen de wind in
de kop in de veren.
Wie de clou kent, wacht op de vlerken, de
schelmen. Wie hen tegenhoudt is een sterke
– breekt er de wetten – to live or let dy.
12 december 2011
Thursday, December 08, 2011
Take a breath
Storm windkracht 8
Gestriemd langs mijn huid, gezandstraald
in mijn ogen – de kille wind in monologen
– luid verbitterd in haar tijd.
Golven hoog van razernij – strijd die hier geen
helden kent – bang de stroeve oude bomen.
Breekt soms verzet – krijgen takken geen
genade? Mijn adem stokt, de wraak is zoet – is
dit soms wat jij bedoelde? Ik moet er nog gewend
aan raken – de bladeren ritselend op de aarde
– om de ene simpele gedachte: ik ben niet woedend
– het is de taal. Alsof je het niet wist, mijn lot niet
kende. Mijn laatste adem, mijn laatste zucht –
als ik sterf in de nadagen
van december.
8 december 2011
Gestriemd langs mijn huid, gezandstraald
in mijn ogen – de kille wind in monologen
– luid verbitterd in haar tijd.
Golven hoog van razernij – strijd die hier geen
helden kent – bang de stroeve oude bomen.
Breekt soms verzet – krijgen takken geen
genade? Mijn adem stokt, de wraak is zoet – is
dit soms wat jij bedoelde? Ik moet er nog gewend
aan raken – de bladeren ritselend op de aarde
– om de ene simpele gedachte: ik ben niet woedend
– het is de taal. Alsof je het niet wist, mijn lot niet
kende. Mijn laatste adem, mijn laatste zucht –
als ik sterf in de nadagen
van december.
8 december 2011
Wednesday, November 30, 2011
Riet
Kleimeer, Geestemerambacht
De zilveren halmen. Wat vertellen zij
mij? Ik zeg niets. De tijd omfloerst
hun stilte en het water heeft geen
baat bij woorden.
Hoe adequaat de bespiegelingen. Als ik
voorbij kom zal alles anders willen zijn:
riet tot aan dit uitzicht, wind in zijn
wuiven. Een geste, een gebaar.
Wie zich aan november warmt, gloeit
koude sintels na, weet zich geen raad
met wat er komen gaat.
De neiging om te blijven tot het bittere
einde geen optie.
30 november 2011
De zilveren halmen. Wat vertellen zij
mij? Ik zeg niets. De tijd omfloerst
hun stilte en het water heeft geen
baat bij woorden.
Hoe adequaat de bespiegelingen. Als ik
voorbij kom zal alles anders willen zijn:
riet tot aan dit uitzicht, wind in zijn
wuiven. Een geste, een gebaar.
Wie zich aan november warmt, gloeit
koude sintels na, weet zich geen raad
met wat er komen gaat.
De neiging om te blijven tot het bittere
einde geen optie.
30 november 2011
Saturday, November 26, 2011
Erfgoed
Wat we voor het laatst bewaren – volle
aren gerijpt in de hete zomerzon – het
koren wuivend in de wind
– de zeis gewet, de sikkel geslepen –
als de oogst ter sprake komt – de
boer tot arbeid aangezet.
Graan – om te maaien, om te dorsen – tot
het brood wordt aangebroken – tijd voor
een stil gebed – het seizoen weer rond.
26 november 2011
aren gerijpt in de hete zomerzon – het
koren wuivend in de wind
– de zeis gewet, de sikkel geslepen –
als de oogst ter sprake komt – de
boer tot arbeid aangezet.
Graan – om te maaien, om te dorsen – tot
het brood wordt aangebroken – tijd voor
een stil gebed – het seizoen weer rond.
26 november 2011
Tuesday, November 22, 2011
Winterlicht # 12
In opdracht
Liefste, tijd bevriest en licht wordt winter
– druppels kou al aan het gras, bomen
stram van lijf en leden.
Zijn zij onze goede vrienden? Treft ons niet
een zelfde lot – star te zijn tot op het bot
– vergeten namen op de ramen ?
Ik ontsteek alvast de kaarsen – om te
weten wie wij waren – voor het korten
van de dagen.
Dus breek het brood, drink de wijn en
herinner ons wat voor ons ligt – dat de winter
op zal klaren – en het duister weg zal gaan
– zoals het schikt – in Gods genade.
22 november 2011
-
Liefste, tijd bevriest en licht wordt winter
– druppels kou al aan het gras, bomen
stram van lijf en leden.
Zijn zij onze goede vrienden? Treft ons niet
een zelfde lot – star te zijn tot op het bot
– vergeten namen op de ramen ?
Ik ontsteek alvast de kaarsen – om te
weten wie wij waren – voor het korten
van de dagen.
Dus breek het brood, drink de wijn en
herinner ons wat voor ons ligt – dat de winter
op zal klaren – en het duister weg zal gaan
– zoals het schikt – in Gods genade.
22 november 2011
-
Thursday, November 17, 2011
In hoeverre
Als het niet kan en nooit meer hoeft
– bemind en bemind te willen worden
– oud en jong in de ogen van ons 2 – de
tijd maar de tijd te laten – te voelen, te
denken, te smachten: jij bent zo jij, jij
bent zo lijf, zo idee. De afstand blijft.
Wat zich aanbiedt een verwijt, een
vermoeden – wees bij mij, verlaat mij
– zoet lief, ziek lief.
Zo zal het zijn: taal verschraald tot stilte,
niet om mij, maar om de pijn – nooit
elders, niet anders.
16 november 2011
– bemind en bemind te willen worden
– oud en jong in de ogen van ons 2 – de
tijd maar de tijd te laten – te voelen, te
denken, te smachten: jij bent zo jij, jij
bent zo lijf, zo idee. De afstand blijft.
Wat zich aanbiedt een verwijt, een
vermoeden – wees bij mij, verlaat mij
– zoet lief, ziek lief.
Zo zal het zijn: taal verschraald tot stilte,
niet om mij, maar om de pijn – nooit
elders, niet anders.
16 november 2011
Friday, November 04, 2011
Herfst in de Eeuwige laan
Herfstimpressie Eeuwige laan, Bergen
Wie zal ze dragen – hangend in het korten
van de dagen – vlammend van het oordeel
tot het loslaat.
Wie zal haar behagen – als je terugkeert
op je pad en ziet dat alles anders
was dan dat je vermoedde.
De wind trotseert de beuken, bijna
eeuwig in deze laan, waar de tijd
gekromd in stammen staat – de kroon
voltooid, het blad nog daar.
Een Gouden Eeuw – feest zo ver ik hier
kan kijken.
3 november 2011
Wie zal ze dragen – hangend in het korten
van de dagen – vlammend van het oordeel
tot het loslaat.
Wie zal haar behagen – als je terugkeert
op je pad en ziet dat alles anders
was dan dat je vermoedde.
De wind trotseert de beuken, bijna
eeuwig in deze laan, waar de tijd
gekromd in stammen staat – de kroon
voltooid, het blad nog daar.
Een Gouden Eeuw – feest zo ver ik hier
kan kijken.
3 november 2011
Monday, October 31, 2011
Populieren
Indruk herfst Oudorperpolder, aantekeningen buslijn 10
In grove lijnen vind ik de geliefden
terug – grijze populieren die
gelaten in hun ruimte staan
– imposant – te dromen – bomen
aan een overkant – een verlangen
dat van binnen aan jeugd en
stilstand denken doet – een tijd
nog nooit begonnen. Een thuis uit
de dag geklommen om daar te zijn,
onaangekondigd, maar uiterst
aangenaam. Om in te wonen, om het
te beseffen, je af te vragen – een
taal waarin alles haast oneindig wordt
– in wezen. Herfst zover het oog kan
reiken – lief te hebben – in vrede.
Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, 31 oktober 2011
In grove lijnen vind ik de geliefden
terug – grijze populieren die
gelaten in hun ruimte staan
– imposant – te dromen – bomen
aan een overkant – een verlangen
dat van binnen aan jeugd en
stilstand denken doet – een tijd
nog nooit begonnen. Een thuis uit
de dag geklommen om daar te zijn,
onaangekondigd, maar uiterst
aangenaam. Om in te wonen, om het
te beseffen, je af te vragen – een
taal waarin alles haast oneindig wordt
– in wezen. Herfst zover het oog kan
reiken – lief te hebben – in vrede.
Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard, 31 oktober 2011
Sunday, October 30, 2011
Post Scriptum
Naar Rutger Kopland
Het was er.Mijn ogen werden
vochtig, niet vanwege pijn of
verdriet, maar om wat ik
nooit vermoed heb.
Noem het de liefde. Ik las je woorden
en begreep amper wat je bedoelde
– of ik besta met of zonder jou?
Levend of dood, gezien of vergeten
– het blijft gissen voor wie halsstarrig
toekijkt.
Dichter en lezer nader tot elkaar.
Noem dit de liefde. Willen en
wetens.
Nooit later, niet eerder.
30 oktober 2011
Het was er.Mijn ogen werden
vochtig, niet vanwege pijn of
verdriet, maar om wat ik
nooit vermoed heb.
Noem het de liefde. Ik las je woorden
en begreep amper wat je bedoelde
– of ik besta met of zonder jou?
Levend of dood, gezien of vergeten
– het blijft gissen voor wie halsstarrig
toekijkt.
Dichter en lezer nader tot elkaar.
Noem dit de liefde. Willen en
wetens.
Nooit later, niet eerder.
30 oktober 2011
Wednesday, October 26, 2011
Nooit # 5
Hoe meer ik aan je terugdenk,
hoe eerder dat je weggaat.
“ Nooit “, zou je, “ nee, nooit “.
Het afscheid zoveel sterker op
papier. Gaat dit ooit nog over?
“ Nooit “, zei je, “ nooit “.
Maar de koffers krijgen toekomst
en je woorden dragen vleugels.
Het is de liefde niet.
Wrede weemoed kleurt de
klanken. In hevige sonates
bespeur ik de vogels.
Zij klagen niet. Nooit, nooit.
Zij zoeken het elders in
de zwanenzang van de tijd.
25 oktober 2011
hoe eerder dat je weggaat.
“ Nooit “, zou je, “ nee, nooit “.
Het afscheid zoveel sterker op
papier. Gaat dit ooit nog over?
“ Nooit “, zei je, “ nooit “.
Maar de koffers krijgen toekomst
en je woorden dragen vleugels.
Het is de liefde niet.
Wrede weemoed kleurt de
klanken. In hevige sonates
bespeur ik de vogels.
Zij klagen niet. Nooit, nooit.
Zij zoeken het elders in
de zwanenzang van de tijd.
25 oktober 2011
Monday, October 24, 2011
Weggaan
Dit laat ik achter – de tijd, wat vrienden,
de schuimende golven naar het einde –
meeuwen, in het kielzog van onze tocht.
Ik had je meegenomen en het handschrift
toegereikt – kleine letters van een pril
verleden waarin ik je beschreef hoe
Triest dit wel niet was en hoe ver.
Zo kom ik thuis en pak mijn spullen
bijeen om mij verzekerd te weten
– dat ik voorgoed geborgen ben,binnen
de coördinaten van de volgende reis
– niet om te zien naar later….
24 oktober 2011
de schuimende golven naar het einde –
meeuwen, in het kielzog van onze tocht.
Ik had je meegenomen en het handschrift
toegereikt – kleine letters van een pril
verleden waarin ik je beschreef hoe
Triest dit wel niet was en hoe ver.
Zo kom ik thuis en pak mijn spullen
bijeen om mij verzekerd te weten
– dat ik voorgoed geborgen ben,binnen
de coördinaten van de volgende reis
– niet om te zien naar later….
24 oktober 2011
Sunday, October 23, 2011
Bright new day
Alsof dit nooit gebeurde – een valkuil
in de tijd waarin ik mijzelf sleurde om
erin geborgen te zijn – schijn zover ik
dit toestond. Wil er nog iets van mij
worden dan de zaken op orde en mij
overgeven aan de zon – een nieuwe
dag begonnen. Het leeft ervan.
Langzaam weer om hoog geklommen
tot de stralen van de eerste dag –
voorzichtig nog. Als de aarde zich
niet geblakerd weet, het vuur
overwonnen.
De nachtwake verstomt. Het lied
aan te vangen – dat ik groei bij het
beseffen van de morgen.
Terstond.
23 oktober 2011
in de tijd waarin ik mijzelf sleurde om
erin geborgen te zijn – schijn zover ik
dit toestond. Wil er nog iets van mij
worden dan de zaken op orde en mij
overgeven aan de zon – een nieuwe
dag begonnen. Het leeft ervan.
Langzaam weer om hoog geklommen
tot de stralen van de eerste dag –
voorzichtig nog. Als de aarde zich
niet geblakerd weet, het vuur
overwonnen.
De nachtwake verstomt. Het lied
aan te vangen – dat ik groei bij het
beseffen van de morgen.
Terstond.
23 oktober 2011
Aanblik
Brasserie de Mediaan
Windturbines wieken in de
wind – een gestaag malen
dat de herfst in aantocht is –
een heldere hemel in het
verschiet. Ik geniet hier van
wat ik zie – tuur uit de ramen
waar chocola met slagroom
staat. Elk uur vergaat – stil en
in zijn ogenblik – de pen kent
geen haast,geeft rust waar
ooit spanning was. Nu de
bladeren om het huis:
Kom thuis, o herfst, kom thuis...
Heerhugowaard, 23 oktober 2011
Windturbines wieken in de
wind – een gestaag malen
dat de herfst in aantocht is –
een heldere hemel in het
verschiet. Ik geniet hier van
wat ik zie – tuur uit de ramen
waar chocola met slagroom
staat. Elk uur vergaat – stil en
in zijn ogenblik – de pen kent
geen haast,geeft rust waar
ooit spanning was. Nu de
bladeren om het huis:
Kom thuis, o herfst, kom thuis...
Heerhugowaard, 23 oktober 2011
Saturday, October 22, 2011
Same star
Gemoedstoestand
Tijd maakt een boog en zet mij tot
trage ogen aan. Kan het denken mij
nog volgen?
Vanwaar de laatste stappen? Ergens,
hier ver vandaan moet mijn edele
mens mij geen parten spelen.
Is het bed verlaten, blijkt de omgeving
verkend. Waar ik verblijf mijn naam
vergeten. Een ster aan het oneindig
firmament.
Een vergeefse dief die mijn uren tracht
te stelen. Dat het mij tegemoet zal
komen, de dag wagenwijd open – de
nachten voorbij.
Te bewegen – voor, niet achterwaarts.
22 oktober 2011
Tijd maakt een boog en zet mij tot
trage ogen aan. Kan het denken mij
nog volgen?
Vanwaar de laatste stappen? Ergens,
hier ver vandaan moet mijn edele
mens mij geen parten spelen.
Is het bed verlaten, blijkt de omgeving
verkend. Waar ik verblijf mijn naam
vergeten. Een ster aan het oneindig
firmament.
Een vergeefse dief die mijn uren tracht
te stelen. Dat het mij tegemoet zal
komen, de dag wagenwijd open – de
nachten voorbij.
Te bewegen – voor, niet achterwaarts.
22 oktober 2011
Thursday, October 20, 2011
Ruisende duinen
KNNV excursie Groet
In het diepste verlangen een den
te zijn, fluistert de wind zijn talen,
ruist hij eensgezind.
Dit is de boodschap aan de zee
– dat hij hier in vrede huist, tot
aan de stam verheven – recht en
fier. Dit is de zee van kegels en
naalden – een uitzicht op een plek
die luistert naar later.
Het ruist in de duinen – zij weten
van niets…
20 oktober 2011
In het diepste verlangen een den
te zijn, fluistert de wind zijn talen,
ruist hij eensgezind.
Dit is de boodschap aan de zee
– dat hij hier in vrede huist, tot
aan de stam verheven – recht en
fier. Dit is de zee van kegels en
naalden – een uitzicht op een plek
die luistert naar later.
Het ruist in de duinen – zij weten
van niets…
20 oktober 2011
Saturday, October 15, 2011
Introductie
En niets te verliezen dan zichzelf in
zichzelf – geen vrouw, geen vriend,
geen minnaar en de tijd in gedachten
dat dit toch ooit gebeurde. Noem
een plek, een plaats, een afspraak en
ik zal je er brengen en daar absoluut
aanwezig zijn. Eerst de tranen om
wat wij hadden en moesten vergeten,
dan het moment om te ontdekken
dat wij ons zelf nog niet kennen
– een voorzichtig aftasten van elkaar
– onwennig. Na zoveel verleden
weer het nieuw leven in wat nog hoogst
onzeker maakt. Af te wachten bij dezen.
Tot het een het ander raakt.
15 oktober 2011
zichzelf – geen vrouw, geen vriend,
geen minnaar en de tijd in gedachten
dat dit toch ooit gebeurde. Noem
een plek, een plaats, een afspraak en
ik zal je er brengen en daar absoluut
aanwezig zijn. Eerst de tranen om
wat wij hadden en moesten vergeten,
dan het moment om te ontdekken
dat wij ons zelf nog niet kennen
– een voorzichtig aftasten van elkaar
– onwennig. Na zoveel verleden
weer het nieuw leven in wat nog hoogst
onzeker maakt. Af te wachten bij dezen.
Tot het een het ander raakt.
15 oktober 2011
Maar
Tot niets meer lukt en het huilen
nader dan het lachen staat.Zo had
ik het gedacht – nooit meer
– nimmer meer thuis te komen in de
armen die ik mij verlangde – zacht
– en zonder woorden wonen in de
gedachte die ons ooit te samen had
gebracht – tijdloos elkaar in liefde
zien te kennen – zwijgend naast
elkaar in het leven staan – een paar
vanzelfsprekend in elkaar gelovend
omdat de ziel dit heeft gewild – in
alle stilte ogen vindend, handen
tastend naar elkaar – repeterend
– in alles minnaars – een begrip
dat zich kenbaar maakt, hier, daar
tot wij neigen naar de warmte van
ons lijf – geborgen.
Maar jij, jij bent er niet.
15 oktober 2011
nader dan het lachen staat.Zo had
ik het gedacht – nooit meer
– nimmer meer thuis te komen in de
armen die ik mij verlangde – zacht
– en zonder woorden wonen in de
gedachte die ons ooit te samen had
gebracht – tijdloos elkaar in liefde
zien te kennen – zwijgend naast
elkaar in het leven staan – een paar
vanzelfsprekend in elkaar gelovend
omdat de ziel dit heeft gewild – in
alle stilte ogen vindend, handen
tastend naar elkaar – repeterend
– in alles minnaars – een begrip
dat zich kenbaar maakt, hier, daar
tot wij neigen naar de warmte van
ons lijf – geborgen.
Maar jij, jij bent er niet.
15 oktober 2011
Tuesday, October 11, 2011
Herfstsonate
Naar het werk van Rutger Kopland
Zo zou het moeten zijn – dat wat
leeft leesbaar wordt – stil te
staan bij de hand die je
vastgrijpt.
Zo wil ik het zien – een
teken van roest, herfstige vogels
– een almaar vallen, verdwijnen,
tot waar het uitkomt
– hun plek. Een pen – niets te
begrijpen dan de inkt die daaruit
voortvloeit. Letters die een thuis
vermoeden.
Zo laat het zich aanzien – dat de tijd
niet achterwege blijft hoe wij ook
achterom kijken –
iedere minuut teveel –
11 oktober 2011
Zo zou het moeten zijn – dat wat
leeft leesbaar wordt – stil te
staan bij de hand die je
vastgrijpt.
Zo wil ik het zien – een
teken van roest, herfstige vogels
– een almaar vallen, verdwijnen,
tot waar het uitkomt
– hun plek. Een pen – niets te
begrijpen dan de inkt die daaruit
voortvloeit. Letters die een thuis
vermoeden.
Zo laat het zich aanzien – dat de tijd
niet achterwege blijft hoe wij ook
achterom kijken –
iedere minuut teveel –
11 oktober 2011
Computer drawings
Dedicated to Bernard Dov Wisser
Nullen en enen leiden onrustig
vrede in – beheerste stilte – de
kilte voorbij.
Waterlelies in pixels – Monet
gelijk – drijven onaangeroerd
in fibrerend evenwicht.
Welke kleur de keuze om zich
synchroon te doen manifesteren
– de emoties ingekaderd?
Het spel troef….
11 oktober 2011
Nullen en enen leiden onrustig
vrede in – beheerste stilte – de
kilte voorbij.
Waterlelies in pixels – Monet
gelijk – drijven onaangeroerd
in fibrerend evenwicht.
Welke kleur de keuze om zich
synchroon te doen manifesteren
– de emoties ingekaderd?
Het spel troef….
11 oktober 2011
Monday, October 10, 2011
Patterns
Hoe het getij los zand
tot ribbels maakt –
glinstering die pijn doet
aan de ogen.
Hoe meng ik mij tussenbeiden?
Het tijdelijke zet een stap
zonder op of om te kijken.
Het weten aan de golven.
Spoorloos wat ik schreef
in de regels van haar
stromen.
Het zand blijft – continu.
3 oktober 2011
tot ribbels maakt –
glinstering die pijn doet
aan de ogen.
Hoe meng ik mij tussenbeiden?
Het tijdelijke zet een stap
zonder op of om te kijken.
Het weten aan de golven.
Spoorloos wat ik schreef
in de regels van haar
stromen.
Het zand blijft – continu.
3 oktober 2011
Mondriaan # 2
Naar Inge Boulonois
Wil laten inkaderen wat zich
uitwaaiert – takken tot
gedachte verheven – enkel
lijnen toebedeeld aan
het minimale.
Bomen zo tot mislukken
gedoemd – een halsstarrig
wezen dat haar eigen
essentie kent: geen
abstracte wereld
waarvan zij zou
moeten spreken.
Zij is echter dan het
doek beschildert – de
strenge formaten
– meer dan de gratie
van het penseel.
Ik kom niet dichterbij
dan dit – wonend tot de
huid van mijn dichten,
dichten tot de hand
van de meester.
Even onmogelijk
– even onwaar.
11 oktober 2011
Wil laten inkaderen wat zich
uitwaaiert – takken tot
gedachte verheven – enkel
lijnen toebedeeld aan
het minimale.
Bomen zo tot mislukken
gedoemd – een halsstarrig
wezen dat haar eigen
essentie kent: geen
abstracte wereld
waarvan zij zou
moeten spreken.
Zij is echter dan het
doek beschildert – de
strenge formaten
– meer dan de gratie
van het penseel.
Ik kom niet dichterbij
dan dit – wonend tot de
huid van mijn dichten,
dichten tot de hand
van de meester.
Even onmogelijk
– even onwaar.
11 oktober 2011
Saturday, October 08, 2011
Het geluk van een tafel
In mijn knoesten geen groei,
de stam reeds verlaten.
Ik ben het geluk van een
tafel - tijd krast namen
in mijn hout, morst
verhalen op mijn huid.
Ik sta op mijn poten - ik
ben niet anders dan wat men
bedoelde
- open voor borden en boeken,
weetgrage monden en hongerige
handen
- letterlijk voedsel. Een
ogenblik stilte om wat ik
hier toesta:
een vast ritme van
zitten en opstaan
- kordaat. Zo wil een tafel.
9 oktober 2011
de stam reeds verlaten.
Ik ben het geluk van een
tafel - tijd krast namen
in mijn hout, morst
verhalen op mijn huid.
Ik sta op mijn poten - ik
ben niet anders dan wat men
bedoelde
- open voor borden en boeken,
weetgrage monden en hongerige
handen
- letterlijk voedsel. Een
ogenblik stilte om wat ik
hier toesta:
een vast ritme van
zitten en opstaan
- kordaat. Zo wil een tafel.
9 oktober 2011
Sunday, October 02, 2011
Elementair
Dit behoort aan de golven:
een stukslaan van elk
samengaan.
Elkaar naar het leven staan –
verbolgen. Een ansichtkaart.
Everlasting sunset.
Dit is het groeten –
Egmond aan zee – glinstering,
eb en vloed gedwee in een
nog eenmaal geboren zijn –
Oktober, zonovergoten.
2 oktober 2011
een stukslaan van elk
samengaan.
Elkaar naar het leven staan –
verbolgen. Een ansichtkaart.
Everlasting sunset.
Dit is het groeten –
Egmond aan zee – glinstering,
eb en vloed gedwee in een
nog eenmaal geboren zijn –
Oktober, zonovergoten.
2 oktober 2011
Wednesday, September 14, 2011
Stilte
Is er stilte, dan bij deze: een
kamer rijk gevuld met leegte,
de dingen zwijgend tot elkaar.
Wat als ik hier stilte was? Hoe
luid zou ik van haar spreken?
Boeken kunnen lettere kweken,
maar verstommen elk gerucht,
als de ogen het verdommen
het luidop te willen lezen.
Doe dan maar gordijnen dicht.
De wereld heeft nog niets te
vrezen zolang er steeds de
vrede is.
Stilte stemmig doorgegeven,
echo’s tijdloos tot mijn huid. Zo
raakt de plek in mij besloten,
komt er stilte boven uit.
4 september 2011
kamer rijk gevuld met leegte,
de dingen zwijgend tot elkaar.
Wat als ik hier stilte was? Hoe
luid zou ik van haar spreken?
Boeken kunnen lettere kweken,
maar verstommen elk gerucht,
als de ogen het verdommen
het luidop te willen lezen.
Doe dan maar gordijnen dicht.
De wereld heeft nog niets te
vrezen zolang er steeds de
vrede is.
Stilte stemmig doorgegeven,
echo’s tijdloos tot mijn huid. Zo
raakt de plek in mij besloten,
komt er stilte boven uit.
4 september 2011
Afscheidsbrief
Voice-recorder
Waarin je zou zeggen dat je ging,
maar je ging niet. Waarin de hond
nogmaals kwispelde, maar hij lag
daar in al zijn wezen zijn roes uit
te slapen. Jij zou mij de laatste kus
geven, mij intens nog eenmaal
omarmen. Mijn lichaam klaagde
in al zijn onwetendheid dat het
nog geen tijd was af te rekenen
met dit huis, ons bed – dat het
waar is dat men tegen je is. Als ik
de deur sluit, is dat dan voorlopig
voldoende? Of dat je speelt met de
kinderen van diegene die eerbied
voor je heeft?
Zo te blijven en nergens op te
rekenen dan een schamel verblijf
in deze kleine ruimte.
13 september 2011
Waarin je zou zeggen dat je ging,
maar je ging niet. Waarin de hond
nogmaals kwispelde, maar hij lag
daar in al zijn wezen zijn roes uit
te slapen. Jij zou mij de laatste kus
geven, mij intens nog eenmaal
omarmen. Mijn lichaam klaagde
in al zijn onwetendheid dat het
nog geen tijd was af te rekenen
met dit huis, ons bed – dat het
waar is dat men tegen je is. Als ik
de deur sluit, is dat dan voorlopig
voldoende? Of dat je speelt met de
kinderen van diegene die eerbied
voor je heeft?
Zo te blijven en nergens op te
rekenen dan een schamel verblijf
in deze kleine ruimte.
13 september 2011
Monday, September 12, 2011
Slaaptrek
De wereld heeft
haar roerloosheid
verloren. Ontelbaar
delen de spreeuwen
mede hoe tastbaar
ze zijn, zwermen
van hier naar daar.
Ik onderga hun
vlucht gelaten, heb
het recht niet om
hier nog langer
bij stil te staan.
Waar zij heen
gaan niet aan
de orde.
Zij komen en
gaan toch wel.
25 januari 2005
(Uit de bundel " Ontvreemd domein ".)
haar roerloosheid
verloren. Ontelbaar
delen de spreeuwen
mede hoe tastbaar
ze zijn, zwermen
van hier naar daar.
Ik onderga hun
vlucht gelaten, heb
het recht niet om
hier nog langer
bij stil te staan.
Waar zij heen
gaan niet aan
de orde.
Zij komen en
gaan toch wel.
25 januari 2005
(Uit de bundel " Ontvreemd domein ".)
Natuurwet
De cadans van kastijdende
golven die grauw op grijze
keien slaan – het tij is daar.
Wat wij weten is wat wij zien –
daarbuiten is alles anders.
Ik beweeg mij vrij binnen de
grenzen van mijn geest en ik
kijk – verwonderd –
hoe ik schelpen opraap –
ze te aanvaarden of ze te
verwerpen – een keuze –
aan de branding:
orde, chaos.
De tijd geduldig zolang ik
halsreikend naar haar
omkijk…
30 april 2011
golven die grauw op grijze
keien slaan – het tij is daar.
Wat wij weten is wat wij zien –
daarbuiten is alles anders.
Ik beweeg mij vrij binnen de
grenzen van mijn geest en ik
kijk – verwonderd –
hoe ik schelpen opraap –
ze te aanvaarden of ze te
verwerpen – een keuze –
aan de branding:
orde, chaos.
De tijd geduldig zolang ik
halsreikend naar haar
omkijk…
30 april 2011
Steeds dichterbij
De slaap gevat – maar voor
hoe lang. De duisternis niet
adequaat. Een zon die maar
niet onder gaat.
Het moment dat ik van je ken
voor de slaap al voorbereid –
een oprechte mogelijkheid
in vredesnaam steeds
dichterbij.
Het oog gespiegeld in een oog,
een kus verenigd met een kus –
zo is het dus – de intimiteit –
steeds dichterbij – in een
nieuwe tijd.
Ik vind je hier in gratie terug
en weet het lichaam van ons
2 een levensles, steeds
dichterbij – het zweet op
handen, armen, rug.
Totdat wij weer herenigd zijn –
de rust in ons is weergekeerd –
steeds dichterbij de waarheid
zijn –
1 plus 1 tot altijd 1.
26 april 2011
hoe lang. De duisternis niet
adequaat. Een zon die maar
niet onder gaat.
Het moment dat ik van je ken
voor de slaap al voorbereid –
een oprechte mogelijkheid
in vredesnaam steeds
dichterbij.
Het oog gespiegeld in een oog,
een kus verenigd met een kus –
zo is het dus – de intimiteit –
steeds dichterbij – in een
nieuwe tijd.
Ik vind je hier in gratie terug
en weet het lichaam van ons
2 een levensles, steeds
dichterbij – het zweet op
handen, armen, rug.
Totdat wij weer herenigd zijn –
de rust in ons is weergekeerd –
steeds dichterbij de waarheid
zijn –
1 plus 1 tot altijd 1.
26 april 2011
Sunday, September 11, 2011
Disappointed
Toen de muziek speelde, zachtjes
in de ontluikende morgen, een
amaryllis zich wiegde in de
huiselijke warmte.
Toen ik wakker werd, de tijd
bewust vergat om verder te
dromen. Ik had geen enkele
notie van mijn vroege zorgen.
Ik moest er op toe zien hoe
vergankelijk ikzelf was en al
dat mij omringde. Ik moest verder,
zoals jij jouw woorden uitsprak,
bitter, genadeloos. En ik,zoekend
tot het einde. Vruchteloos als de
slaap nu uit mijn ogen…
29 november 2010
in de ontluikende morgen, een
amaryllis zich wiegde in de
huiselijke warmte.
Toen ik wakker werd, de tijd
bewust vergat om verder te
dromen. Ik had geen enkele
notie van mijn vroege zorgen.
Ik moest er op toe zien hoe
vergankelijk ikzelf was en al
dat mij omringde. Ik moest verder,
zoals jij jouw woorden uitsprak,
bitter, genadeloos. En ik,zoekend
tot het einde. Vruchteloos als de
slaap nu uit mijn ogen…
29 november 2010
Uitzicht
Het biedt zich aan, vindt verte
en velden, zover het oog reikt.
Hoe betreden wij haar domein,
haar rust, haar vrede?
De tuin. Verzamel de dingen,
raap ze bijeen, vind de
bomen, hun stilte, zo oud,
zo voorheen.
Stilzwijgen in rijen. Hoeveel
kun je ervan verdragen, nu het
zich wil openbaren?
En hoe wij ook kijken, het is
er zonder haast, zonder dat
het beantwoordt aan al
onze vragen.
Het is er. Zonder meer.
Wij, wij blijven achter,
wij blijven enkel wij.
21 april 2008
Het biedt zich aan, vindt verte
en velden, zover het oog reikt.
Hoe betreden wij haar domein,
haar rust, haar vrede?
De tuin. Verzamel de dingen,
raap ze bijeen, vind de
bomen, hun stilte, zo oud,
zo voorheen.
Stilzwijgen in rijen. Hoeveel
kun je ervan verdragen, nu het
zich wil openbaren?
En hoe wij ook kijken, het is
er zonder haast, zonder dat
het beantwoordt aan al
onze vragen.
Het is er. Zonder meer.
Wij, wij blijven achter,
wij blijven enkel wij.
21 april 2008
De onontkoombare tijd
Wat zegt de tijd? Alles wordt oud, past niet
in zijn vorm, slijt, sterft, trekt conclusies.
Zo ga ik de nacht in: gevangen in de illusie
dat alles straks weer beter wordt. Mijn
ogen nog gericht op een wonderschone
toekomst.
Ik kijk, zie lichtjaren ver hoe het begon
– het ontploffen van een ster. Dat het
uitdijt, uitdooft, zich een weg baant
tussen de oevers van de tijd.
Mijn heelal zo klein dat ik mijzelf bewust
ben: oud, tot in elke gedachte.
Waar ik op wacht volstrekt onduidelijk.
20 juli 2011
Sunday, August 28, 2011
Slapen
Geinspireerd door Ingrid Jonker
De mantel van de nacht heeft je
sterren toegedacht - maanstof -
glimlach - een vergeten woord
Ik heb nog even toegehoord hoe
zoete kussen de nachtuil koesterden -
prooi vindend in zijn laatste ogenblik
Geruisloos - zacht slaan ogen vredig
toe - wees maar moe - wees maar niet
bang - het vraagt niet om herinnering.
Ik heb het lichaam gevolgd - het tedere
instrument van de liefde - zoekend
naar dorst - het brandt
Een smeulend vuur - in de sintels naar
je furie gekeken - nu zo getemd - laat me
waken - laat mij de zee zo golvend zijn
Tot je branding het wilde briesen
staakt - wacht ik je - heb ik je lief
15 april 2009
De mantel van de nacht heeft je
sterren toegedacht - maanstof -
glimlach - een vergeten woord
Ik heb nog even toegehoord hoe
zoete kussen de nachtuil koesterden -
prooi vindend in zijn laatste ogenblik
Geruisloos - zacht slaan ogen vredig
toe - wees maar moe - wees maar niet
bang - het vraagt niet om herinnering.
Ik heb het lichaam gevolgd - het tedere
instrument van de liefde - zoekend
naar dorst - het brandt
Een smeulend vuur - in de sintels naar
je furie gekeken - nu zo getemd - laat me
waken - laat mij de zee zo golvend zijn
Tot je branding het wilde briesen
staakt - wacht ik je - heb ik je lief
15 april 2009
Wednesday, August 24, 2011
Huis # 5
Voor Alja Spaan
Wie mij gezien heeft, denkt
de schoenen verlaten, moet
het licht nog uit doen, vraagt
zich af waar de vaat blijft.
Dit zijn de dingen van de dag:
pijnlijke herinneringen aan
later waarbij de vragen
achterwege zouden moeten
blijven.
Waarin zal het huis ons
tussenbeide komen? De tijd
verwelkomen die nog überhaupt
gastvrij is? Houvast bieden aan
de warmte van de nacht?
De kranten beamen een
vooruitstrevende oorlog. De koffie
heeft van zichzelf nog zoveel te doen.
Als wij ons gewekt weten, is het
daar om de klok er op gelijk te
zetten, de kalender af te scheuren,
de tekst te onthouden en er die
dag naar te leven:
Dat wij voorwaarts gaan, opgeheven,
monter en voldaan. De schoenen weer
tot onderdaan, maar eerst de feiten
op een rijtje.
Als de spiegel spreekt, wil het gezicht
nog bijgewerkt, de ouderdom
gladgestreken, de kraaienpootjes
tot een lach.
Vergeef ons onze schelmenstreken,
sluit voorgoed de deur en vervolg
de sleur tot nader orde.
23 augustus 2011
Wie mij gezien heeft, denkt
de schoenen verlaten, moet
het licht nog uit doen, vraagt
zich af waar de vaat blijft.
Dit zijn de dingen van de dag:
pijnlijke herinneringen aan
later waarbij de vragen
achterwege zouden moeten
blijven.
Waarin zal het huis ons
tussenbeide komen? De tijd
verwelkomen die nog überhaupt
gastvrij is? Houvast bieden aan
de warmte van de nacht?
De kranten beamen een
vooruitstrevende oorlog. De koffie
heeft van zichzelf nog zoveel te doen.
Als wij ons gewekt weten, is het
daar om de klok er op gelijk te
zetten, de kalender af te scheuren,
de tekst te onthouden en er die
dag naar te leven:
Dat wij voorwaarts gaan, opgeheven,
monter en voldaan. De schoenen weer
tot onderdaan, maar eerst de feiten
op een rijtje.
Als de spiegel spreekt, wil het gezicht
nog bijgewerkt, de ouderdom
gladgestreken, de kraaienpootjes
tot een lach.
Vergeef ons onze schelmenstreken,
sluit voorgoed de deur en vervolg
de sleur tot nader orde.
23 augustus 2011
Wednesday, August 10, 2011
Op het strand
Ervaring kust Petten
Een vader met zijn zoon – hij een
jaar of acht – geven zich aarzelend
over aan de golven, d.w.z. alleen
de voeten nat en hun bouwsel
voor eeuwig plat.
Maar niet getreurd: we bouwen
een nieuwe, steviger dan daarvoor
totdat het houdt – een ivoren toren
van zand.
Mocht het vliegeren niet lukken
dan een ijsco in de hand – geluk
lachend in het vuistje.
Zomaar, een gedicht voor op
het strand. Als het grijs is en
de tijd nog stilstaat in hun
band.
10 augustus 2011
Zoals ik het aantrof
Korte verhalen langs de kust – lief als
rimpelrozen – mij met kleur onthalend
– letters verwaaiend in de wind –
kamperfoelie klimmend om te wurgen,
woorden die helder voor ogen staan
– en al maar liggen op het gras –
de halm al in de mond – sprieten die vaag
naar toffees smaken – droog hooi en
liefdeslessen blozend in het open veld –
schaduwen bij volle maan. Duisternis
op het vlakke strand. Als ik mij mijzelf
vergat – liefst aan te spoelen –
te grabbel gooien – schelpen op mijn pad –
de een nog onbekender dan de ander.
De zeevlam doet de rest.
3 augustus 2011
rimpelrozen – mij met kleur onthalend
– letters verwaaiend in de wind –
kamperfoelie klimmend om te wurgen,
woorden die helder voor ogen staan
– en al maar liggen op het gras –
de halm al in de mond – sprieten die vaag
naar toffees smaken – droog hooi en
liefdeslessen blozend in het open veld –
schaduwen bij volle maan. Duisternis
op het vlakke strand. Als ik mij mijzelf
vergat – liefst aan te spoelen –
te grabbel gooien – schelpen op mijn pad –
de een nog onbekender dan de ander.
De zeevlam doet de rest.
3 augustus 2011
Friday, August 05, 2011
Dit uitzicht
Naar Rutger Kopland
Meer is er niet en zal er ook niet zijn –
Een omvattend oog, een reikende hand
en niet meer te kiezen dan wat ik reeds
voorhanden had – dit uitzicht,
dit landschap.
Mij daarin te verliezen – zodat het hangen
blijft – voor later.
Het venster op een kier – een boom besloten
in zijn silhouet. Zo omschrijf ik het – wat werkelijk is
kent weinig woorden – een behoren tot wat zij
al wist –
Een tijd een weg om te mogen blijven. Voortaan
kijken een optie tot de verte, dit uizicht, het later.
Geen vragen als ik daar ben en niets meer
verlang dan haar stilstand.
12 juli 2011
Meer is er niet en zal er ook niet zijn –
Een omvattend oog, een reikende hand
en niet meer te kiezen dan wat ik reeds
voorhanden had – dit uitzicht,
dit landschap.
Mij daarin te verliezen – zodat het hangen
blijft – voor later.
Het venster op een kier – een boom besloten
in zijn silhouet. Zo omschrijf ik het – wat werkelijk is
kent weinig woorden – een behoren tot wat zij
al wist –
Een tijd een weg om te mogen blijven. Voortaan
kijken een optie tot de verte, dit uizicht, het later.
Geen vragen als ik daar ben en niets meer
verlang dan haar stilstand.
12 juli 2011
Monday, August 01, 2011
Metgezel
In memoriam F.L. en een ieder die ik lief heb gehad
Zo is de nacht, tot aan
de sterren – een venster,
breekbaar als glas.
Er zijn weinig woorden
- die ik je nog toeken -
ik wil mijzelf de tranen.
Jij zegt dat het genoeg is,
dat dit moment volstaat
– dat ik er ben.
De dood kent weinig vrienden
– ontkleurt mijn huidig denken
– komt jou uiteindelijk halen –
Definitief. Ik op de voorgrond
van het rouwen – de nacht in,
tot aan de treurnis van
de sterren.
Is het genoeg?
1 augustus 2011
Zo is de nacht, tot aan
de sterren – een venster,
breekbaar als glas.
Er zijn weinig woorden
- die ik je nog toeken -
ik wil mijzelf de tranen.
Jij zegt dat het genoeg is,
dat dit moment volstaat
– dat ik er ben.
De dood kent weinig vrienden
– ontkleurt mijn huidig denken
– komt jou uiteindelijk halen –
Definitief. Ik op de voorgrond
van het rouwen – de nacht in,
tot aan de treurnis van
de sterren.
Is het genoeg?
1 augustus 2011
Subscribe to:
Posts (Atom)